Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Objęły go brązowe ramiona. Przytulił pośpiesznie Dołowca i ten puścił go, odsunął się jak cień i szybko zajął zbieraniem odpadków w pobliżu, oddalając się powoli. Damon rozejrzał się wokół w obawie, że ktoś mógł ich obserwować, ale nie dostrzegł niczego poza zdziwionym wzrokiem Josha. Odwrócił głowę i otarł oczy o ramię spoczywające na kolanach. Otępienie ustępowało; zaczynał się znowu bać, teraz miał się o co bać, miał kogoś, komu jeszcze może stać się krzywda.

— Twoja matka? — spytał Josh. — O niej mówił?

Skinął milcząco głową.

— Cieszę się — powiedział szczerze Josh.

Skinął drugi raz głową. Zamrugał oczyma i usiłował się skupić odnosząc wrażenie, że na jego mózg spadał cios za ciosem, i ten wreszcie pogubił się zupełnie.

— Damon.

Podniósł głowę i spojrzał tam, gdzie patrzył Josh. Spod horyzontu, od strony doku zielonego, schodził w karnym szyku oddział żołnierzy; zmierzali wyraźnie tutaj. Wstał spokojnie i nonszalancko, otrzepał ubranie, odwrócił się tyłem do doku zasłaniając podnoszącego się Josha. Jak gdyby nigdy nic ruszyli w przeciwnym kierunku.

— Wygląda na to, że idą zaprowadzić tu porządek — mruknął Josh.

— Jesteśmy w porządku — przekonywał sam siebie Damon. Nie tylko oni zareagowali w ten sposób. Do korytarza białego dziewięć nie mieli daleko. Kierowali się w tamtą stronę wraz z innymi, którym przyświecały chyba te same motywy. Obok baru na rogu białego dziewięć znaleźli publiczną toaletę; Josh skręcił tam, a Damon podążył za nim. Skorzystali z niej i nieśpiesznym krokiem wyszli znowu na dok. Przy wylocie korytarza na doki stali strażnicy, ale ograniczali się tylko do obserwacji. Wszedł głębiej na dziewiąty i zatrzymał się przed rozmównicą publiczną.

— Zasłoń mnie — powiedział i Josh posłusznie oparł się o ścianę stając między Damonem, a strażnikiem pilnującym wylotu korytarza poziomu dziewiątego. — Chcę sprawdzić, jakie mamy karty, ile kredytów, skąd byli ich właściciele. Nie potrzebuję do tego mojego priorytetu, wystarczy numer rejestrów.

— Wiem jedno — powiedział Josh zniżając głos. — Nie wyglądam na obywatela Pell. A twoja twarz…

— Nikt nie chce zwracać na siebie uwagi; nikt nie może nas wydać, sam się przy tym nie ujawniając. To cała nasza nadzieja; nikt nie chce sprawiać podejrzanego wrażenia. — Wcisnął w szczelinę pierwszą kartę i wystukał na klawiaturze kod sprawdzenia. Altener, Leslie: 789,90 kredytów w komputerze; żonaty, jedno dziecko. Urzędnik, odzieżówka. Włożył tę kartę do lewej kieszeni; nie będzie z niej korzystał, nie chciał okradać rodziny, która może ocalała. Lee Anton Quale, samotny, karta służbowa Spółki Lukasa, ograniczona przepustka, 8967,89 kredytów… zadziwiająca suma jak na tego rodzaju człowieka. William Teal, żonaty, bezdzietny, szef załadunku, 4567,67 kredytów, przepustka na magazyny.

— Sprawdźmy twoje — powiedział Damon do Josha.

Josh wręczył mu wszystkie swoje karty. Z gorączkowym pośpiechem wepchnął w szczelinę pierwszą, zastanawiając się, czy tyle wywołań pod rząd z terminala publicznego nie zwróci uwagi centrali komputera. Cech Sazony, samotny, 456,78 kredytów, maszynista i czasami ładowacz, przywileje na terenie baraków; Louis Diban, zakończony pięcioletni kontrakt małżeński, nikogo na utrzymaniu, 3421,56, brygadzista w dokach.

Damon schował karty do kieszeni i ruszył przed siebie. Josh zrównał się z nim po chwili. Skręcili za róg w korytarz poprzeczny, a na następnym skrzyżowaniu — w prawo. Znajdował się tam magazyn; jeśli chodziło o korytarze centralne, wszystkie doki stanowiły swoje lustrzane odbicie i na pewno był to magazynek na drobny sprzęt konserwacyjny. Damon znalazł odpowiednie, nie oznakowane wejście, otworzył je za pomocą karty brygadzisty i włączył oświetlenie. Był to magazyn papieru oraz środków i narzędzi czyszczących wyposażony w instalację wentylacyjną. Weszli z Joshem do środka i Damon nacisnął przycisk zamykania drzwi.

— Niezła nora na kryjówkę — powiedział Damon i wsunął w kieszeń kartę, z której przed chwilą skorzystał, decydując, że ta będzie najlepsza. — Przesiedzimy to tutaj i za jakiś dzień wyjdziemy na zmianie przestępnodniowej. Dwie z naszych kart należały do ludzi przestępnodniowych, samotnych, z przepustką na doki. Siadaj. Za chwilę zgasną tu światła. Nie możemy siedzieć przy zapalonych… komputer wykryje włączone oświetlenie w magazynie i zgasi je za nas, bardzo ekonomicznie.

— Czy jesteśmy tu bezpieczni?

Damon roześmiał się gorzko, osunął po ścianie i podciągnął kolana pod brodę, żeby w tej ciemnej klitce zrobić miejsce Joshowi naprzeciwko siebie. Namacał w kieszeni pistolet chcąc się upewnić, czy wciąż go tam ma. Odetchnął głęboko.