Rozstaje zmierzchu

Dyelin zacisnęła nieznacznie usta i posłała dziewczynie twarde spojrzenie, którego Catalyn wydawała się nie dostrzegać.

— Lord Branlet, Głowa Domu Gilyard.

Kolejny chłopiec z niesfornymi, czarnymi lokami, w zielonym stroju przyozdobionym złotym haftem na rękawach, pospiesznie odstawił puchar z winem na boczny stolik. Wyraźnie wolał, ażeby nikt nie widział go z trunkiem. Młokos miał niebieskie oczy, zbyt wielkie jak na jego drobną twarzyczkę, a podczas ukłonu o mało nie potknął się o własny miecz.

— Mam przyjemność powiadomić, że Dom Gilyard staje po stronie Domu Trakand, Lady Elayne. — W połowie zdania głos chłopca opadł z sopranu do basu, a on sam zarumienił się jeszcze mocniej niż Perival.

— Oraz Lord Conail, Głowa Domu Northan.

Conail Northan uśmiechnął się nad obrzeżem srebrnego pucharu. Był wysoki i szczupły, nosił szary płaszcz, z którego już wyrósł, toteż zbyt krótkie rękawy nie skrywały jego kościstych przegubów. Młodzieńca charakteryzował ujmujący, szeroki uśmiech, wesołe, brązowe oczy i nos przywodzący na myśl orli dziób.

— Ciągnęliśmy słomki dla ustalenia kolejności przedstawiania i ja wyciągnąłem najkrótszą, więc jestem ostatni. Northan staje po stronie Trakand. Nie możemy pozwolić tak głupiej osobie jak Arymilla na objęcie tronu. — Dobrze sobie radził z mieczem i przynajmniej on jeden osiągnął pełnoletniość, choć dopiero kilka miesięcy temu ukończył szesnaście lat. Uwadze Elayne nie umknęły jego wysokie buty z wywiniętymi cholewami i srebrnymi ostrogami.

Ich młodość nie mogła niewątpliwie stanowić żadnego zaskoczenia, Dziedziczka Tronu oczekiwała jednak, że zarówno Conail, jak i inni przybędą ze starszymi od siebie, zaglądającymi im przez ramię doradcami. W pomieszczeniu wszakże nie było nikogo poza czwórką dzieci, Dyelin i Birgitte, która przed wysokimi łukowatymi oknami stała z ramionami założonymi na piersi. W jaskrawym świetle południowego słońca, wpadającego przez szyby w oknie z kwaterami, Strażnik wyglądała na niezadowoloną.

— Trakand wita was wszystkich i ja was wszystkich witam — oświadczyła Elayne, starając się ukryć konsternację. — Nie zapomnę o waszym poparciu i Trakand o nim nie zapomni. — Najwyraźniej nie do końca udało jej się zamaskować zmieszanie, gdyż Catalyn zacisnęła usta, a jej oczy zalśniły.

— Jeśli naprawdę musisz to wiedzieć, Elayne, powiem ci, że już wyrosłam z opieki doradców — oznajmiła sztywno. — Mój wuj, Lord Arendor, powiedział w Święto Świateł, że jestem gotowa jak nigdy i jeszcze w tym roku mogę zacząć samodzielnie podejmować wszystkie decyzje. Sądzę, co prawda, że chciał zyskać w ten sposób tylko więcej czasu dla siebie. Może teraz częściej jeździć na polowania, póki ma jeszcze na to dość sił. Zawsze uwielbiał polować, a ostatnio szybko się starzeje. — Ponownie udała, że nie widzi marsowej miny Dyelin. Arendor Haevin i Dyelin byli mniej więcej w tym samym wieku.

— Ja również nie mam opiekuna — stwierdził niepewnie Branlet głosem niemal równie wysokim jak głos Catalyn.

Dyelin posłała mu współczujący uśmiech i odgarnęła mu z czoła włosy, które natychmiast ponownie opadły.

— Mayv jeździła sama, tak jak lubiła, aż nagle jej koń wpadł do świstaczej dziury — wyjaśniła cicho. — Gdy ją znaleziono, było już za późno. Przez jakiś czas... dyskutowano... kto ma zająć jej miejsce.

— Sprzeczają się od trzech miesięcy — szepnął Branlet. Przez chwilę wyglądał jeszcze młodziej od Perivala. Prawdopodobnie cała czwórka próbowała znaleźć własną drogę, bez doradców wskazujących odpowiedni kierunek. — Nie przekazuję mojej opinii wszystkim, ale tobie wyznam. Będziesz Królową.

Dyelin położyła rękę na ramieniu Perivala, który się wyprostował, chociaż nadal pozostał od niej niższy.

— Lord Willin miał przybyć wraz z Lordem Perivalem, jednak ma już swoje lata, a poza tym leży powalony przez chorobę. Starość wszystkich nas w końcu dopada. — Zerknęła na Catalyn, ale dziewczyna z wydętymi wargami wpatrywała się teraz uważnie w Birgitte. — Willin prosił ci przekazać życzenia powodzenia, a przysłał także młodzieńca, którego traktuje jak swojego syna.

— Wuj Willin kazał mi strzec honoru Mantear i Andoru — dodał Perival głosem tak poważnym, na jaki może się zdobyć wyłącznie dziecko. — Będę się starał, Elayne. Będę się bardzo, bardzo starał.

— Jestem pewna, że ci się uda — odparła Dziedziczka Tronu, usiłując się zdobyć na ton najcieplejszy z możliwych. Miała ochotę wygonić całą czwórkę z pomieszczenia i zadać Dyelin kilka niezwykle istotnych dla siebie pytań, niestety nie mogła tego zrobić, przynajmniej nie od razu. Niezależnie od młodego wieku, każdy z tych młodych ludzi zasiadał obecnie na Wysokim Tronie swojej Dynastii i pełnił funkcję Głowy potężnego Domu, toteż Elayne musiała im najpierw zaproponować przekąskę i odbyć z każdym przynajmniej krótką rozmowę. Dopiero później może im zasugerować przebranie się po podróży i odświeżenie.