Każde martwe marzenie

Ka­ile­an zer­k­nę­ła na twarz La­skol­ny­ka. Nic. Na­wet ona nie po­tra­fi­ła nic z niej wy­czy­tać.

Co my­ślał? Co pla­no­wał? Nie­waż­ne. Kha-dar to kha-dar. Bę­dzie wie­dział, co trze­ba zro­bić.

Wresz­cie ge­ne­rał ski­nął gło­wą.

— Do­brze. Po­je­dzie­my. Ale za­nim prze­mó­wię w wa­szej spra­wie, prze­mó­wię w imie­niu Im­pe­rium, bo to da nam szan­sę, żeby nie po­wie­si­li nas na pierw­szym drze­wie.

Kor’ben Ol­he­war uśmiech­nął się lek­ko.

— By­łem kie­dyś w Bia­łym Ko­no­we­ryn. Tam nie ma drzew dość wy­so­kich dla ta­kiej oso­bi­sto­ści.

Spoj­rze­nie La­skol­ny­ka star­ło uśmiech z twa­rzy Wo­za­ka.

— Nie są­dzę, bym mu­siał je­chać aż do sto­li­cy. Spo­tkam się z Pa­nią Pło­mie­ni gdzieś w po­ło­wie dro­gi, bo gdy tyl­ko ro­zej­dzie się wieść, że ob­le­ga­cie Po­mwe, wy­ru­szy prze­ciw wam z całą ar­mią.

* * *

Obóz Puł­ku Wil­ka, w któ­rym cza­ar­dan od­po­czy­wał, zdą­żył się już zwi­nąć. Zni­kły na­mio­ty, po ogni­skach zo­sta­ły tyl­ko wy­pa­lo­ne w tra­wie czar­ne krę­gi, usu­nię­to sto­ja­ki z bro­nią i warsz­tat ko­wal­ski. Je­dy­nie pod wschod­nią stro­ną wału kil­ku­dzie­się­ciu naj­cię­żej ran­nych żoł­nie­rzy cze­ka­ło na ewa­ku­ację.

Ka­ile­an ude­rzy­ło to, jak o nich po­my­śla­ła. Żoł­nie­rze. Nie „bun­tow­ni­cy”, albo „nie­wol­ni­cy”. Żoł­nie­rze.

Od­dział, w któ­rym wal­czy­ła przez więk­szość nocy, któ­rym do­wo­dzi­ła, nie ustę­po­wał za­cię­to­ścią ani dys­cy­pli­ną za­wo­do­wej ka­wa­le­rii. Ale było w nich coś jesz­cze. Im­pe­rial­ni żoł­nie­rze, ple­mien­ni wo­jow­ni­cy, na­wet Bły­ska­wi­ce Yawe­ny­ra za­wsze mają świa­do­mość, że ostat­nią de­ską ra­tun­ku jest rzu­ce­nie bro­ni i pod­da­nie się. Niech­by i oku­pio­ne wie­lo­let­nią nie­wo­lą, ale za­wsze jest szan­sa, że wróg nie usie­cze cię na miej­scu. Może po­obi­ja ci ko­ści, z pew­no­ścią ob­ra­bu­je i znie­wo­li, lecz po­zwo­li żyć.

Żyć… wię­cej nie trze­ba.

W tych żoł­nier­zach tego nie wi­dzia­ła. Chę­ci ży­cia za wszel­ką cenę. Nie, nie chę­ci: wia­ry, że pod­da­nie się może oca­lić ży­cie. Szli do wal­ki ze świa­do­mo­ścią, że ta dro­ga jest dla nich za­mknię­ta, i mimo to nie oglą­da­li się za sie­bie. Bez wa­ha­nia. Nie­do­brze jest mieć ta­kich lu­dzi za wro­gów.

La­skol­nyk zmie­rzał ku na­mio­tom cza­ar­da­nu. Mil­czał, wpa­trzo­ny w punkt mię­dzy koń­ski­mi usza­mi, po­ru­szał tyl­ko od cza­su do cza­su szczę­ką, jak­by prze­żu­wał ka­wa­łek rze­mie­nia. Ka­ile­an nie prze­szka­dza­ła mu. Od­kąd opu­ści­li na­ra­dę u Krwa­we­go Ka­hel­le, mia­ła świa­do­mość, że cię­żar, jaki kha-dar bie­rze na bar­ki, jest sto razy więk­szy, niż my­śla­ła. Ich grup­ka wrzu­co­na mię­dzy roz­pę­dzo­ne żar­na po­wstań­czej ar­mii, ko­no­wer­skich wojsk i in­te­re­sów Me­ekha­nu – oraz, bądź­my szcze­rzy, in­te­re­sów wie­lu in­nych sił, o któ­rych nie mie­li po­ję­cia – mo­gła zo­stać zmie­lo­na na proch. Albo za­wa­żyć o lo­sach ty­się­cy. Do­wód­ca za­uwa­żył wresz­cie, że dziew­czy­na mu się przy­glą­da, ścią­gnął cu­gle, zrów­nu­jąc ich ko­nie.

— Za­my­śli­łaś się, Ka­ile­an.

— Ja? Ja tyl­ko sie­dzę w sio­dle, z łuku strze­lam i cza­sem sza­blą mach­nę. O czym tu my­śleć?

— Aha… Po­gra­tu­lo­wa­łem ci już ata­ku na cza­row­ni­ków?

— A cze­go tu gra­tu­lo­wać?

— Ude­rzy­łaś, gdy więk­szość do­wód­ców ucie­kła­by, wi­dząc taki po­kaz ma­gii. Zro­bi­łaś, co na­le­ża­ło, kie­dy trze­ba i do­kład­nie tak, jak po­win­no to zo­stać zro­bio­ne.

Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi. Sama nie wie­dzia­ła, ile w tym było jej wła­snej od­wa­gi, a ile de­ter­mi­na­cji Ber­de­tha.

— Mia­łam szczę­ście. I głu­pio by­ło­by po­zwo­lić im spa­lić pie­cho­tę, sko­ro już tak umę­czy­li­śmy cza­row­ni­ków. Te­raz Uawa­ri Nahs mają u nas dług.

Ge­ne­rał zba­dał uważ­nym spoj­rze­niem jej twarz. Po to wy­bra­li się na na­ra­dę we dwój­kę. Wszy­scy pa­trzy­li na La­skol­ny­ka, ob­ser­wo­wa­li La­skol­ny­ka i słu­cha­li, co La­skol­nyk mówi. Na to­wa­rzy­szą­cą mu małą blon­dyn­kę le­d­wo ra­czy­li rzu­cić okiem.

Za to ona mo­gła ob­ser­wo­wać ich do woli.

— Ale to ni­cze­go nie zmie­nia, praw­da? — za­py­tał.