Een Kroon van Zwarden

Merana stond achter het scherm dat ze niet kon zien of voelen, hield haar hoofd hoog en had haar handen gevouwen alsof er een omslagdoek over haar armen lag. Tot aan haar teennagels een Aes Sedai. Ze gaf hem en de stamhoofden een koele blik, haar bruine ogen toonden gele vlekjes. Niet al mijn zusters beseffen hoezeer wij jou nodig hebben, had ze hem die ochtend in deze zelfde kamer verteld, maar allen die jou trouw hebben gezworen, zullen alles doen wat je vraagt, tenzij het de Drie Geloften schendt. Hij was vlak voor haar binnenkomst onder begeleiding van Sorilea wakker geworden. Geen van beiden leek het iets te kunnen schelen dat hij alleen nog een kamerjas aanhad en nog maar net de eerste hap van zijn ontbijt had genomen. Ik ben meer dan begaafd bij het voeren van onderhandelingen en als tussenpersoon. Mijn zusters hebben andere gaven. Laat ons jou dienen zoals we gezworen hebben. Laat mij jou dienen. We hebben je nodig, maar je kunt ons ook gebruiken.

Voortdurend aanwezig lag Alanna opgerold in een hoekje van zijn hoofd. Ze was weer aan het huilen. Hij begreep niet waarom ze zo vaak huilde. Hij had haar verboden in zijn buurt te komen tenzij ze geroepen werd, en ze mocht haar kamer alleen uit wanneer een groep Speervrouwen haar begeleidde – de zusters die hem trouw hadden gezworen, hadden de vorige avond kamers gekregen in het paleis, zodat hij een oogje op ze kon houden – maar hij had tranen gevoeld vanaf het ogenblik dat ze de binding met hem aanging, tranen en een rauw verdriet alsof ze door klauwen werd opengescheurd. Soms was het minder, soms meer, maar het was er altijd. Alanna had hem ook gezegd dat hij de gezworen zusters nodig had. Uiteindelijk had ze het hem zelfs toegeschreeuwd, met een vuurrood en betraand gezicht, voor ze letterlijk bij hem vandaan rende. En zij had ook van dienen gesproken, hoewel hij betwijfelde of een van hen op Merana’s huidige taken had gedoeld. Zou een soort bediendenkleding dat duidelijk maken? De stamhoofden zagen hoe Merana naar hen keek. Nog geen trilling van hun oogleden verried hun gedachten.

‘De Wijzen hebben jullie verteld waar de Aes Sedai staan,’ zei Rhand bot. Sorilea had hem gezegd dat ze het wisten, maar dit gegeven was al duidelijk door hun gebrek aan verbazing bij Merana’s komst en haar knix. ‘Jullie hebben gezien hoe ze het blad binnenbrengt en thee inschenkt. Jullie hebben gezien dat ze komt en gaat op mijn woord. Als jullie willen laat ik haar de hop dansen.’ De Aiel overtuigen dat hij niet aan de lijn van de Aes Sedai liep, was de beste dienst die een zuster hem op dit ogenblik kon bewijzen. Hij zou ze allemaal de hop laten dansen als dat nodig was.

Mandelain schoof de grijsgroene ooglap voor zijn rechteroog goed, zoals hij altijd deed wanneer hij even na wilde denken. Een dik rimpelig litteken kwam onder het leren lapje vandaan en liep over zijn voorhoofd tot halverwege zijn grotendeels kale hoofd. Toen hij eindelijk het wóórd nam, was hij slechts iets minder kortaf dan Rhand. ‘Sommigen zeggen dat een Aes Sedai alles zal doen om te krijgen wat ze wil hebben.’

Indirian trok zijn dikke witte wenkbrauwen omlaag en tuurde langs zijn lange neus naar zijn thee. Voor een Aiel was hij van gemiddelde lengte – ongeveer een halve hand kleiner dan Rhand – maar alles aan hem leek lang. De hitte van de Woestenij scheen elk onsje vlees van hem afgebrand te hebben en zijn ogen fonkelden als smaragden in diepe grotten. ‘Ik praat liever niet over Aes Sedai.’ Zijn zware volle stem was altijd een schok, uit zo’n uitgemergeld gezicht. ‘Wat gedaan is, is gedaan. Laat de Wijzen hen afhandelen.’

‘We kunnen het beter over de Shaido-honden hebben,’ zei Janwin goedmoedig. Het was een bijna even grote schok zoiets uit zo’n fel gezicht te horen komen. ‘Binnen enkele maanden, op z’n hoogst een halfjaar, zal elke Shaido dood of gai’shain zijn.’ Dat hij zo’n zachte stem had, wilde niet zeggen dat hij zacht was. De andere twee knikten; Mandelain glimlachte gretig.

Ze leken nog steeds niet overtuigd. De Shaido waren de rechtstreekse aanleiding van deze bijeenkomst en niet minder belangrijk omdat ze niet het allerbelangrijkste waren. Niet onbelangrijk – de Shaido hadden lang genoeg problemen veroorzaakt – maar in zijn boek stonden ze niet op dezelfde bladzijde als de Aes Sedai. Ze zorgden echter wel voor moeilijkheden. Drie stammen, onderweg naar Timolans Miagoma bij Therins Dolk, zouden wellicht kunnen klaarspelen wat Janwin zei, maar sommige Shaido konden niet gai’shain gemaakt of gedood worden. Sommigen waren gevaarlijker dan anderen. ‘En hoe zit het met de Wijzen?’ vroeg hij.

Hun gezichten stonden een ogenblik uitdrukkingsloos; zelfs Aes Sedai konden dat niet zo goed als Aiel. De Ene Kracht tegenover zich te weten joeg ze geen angst aan, niet zichtbaar tenminste. Niemand kon de dood ontlopen, was de overtuiging van de Aiel. Honderd woedende Aes Sedai konden er niet voor zorgen dat een eenzame Aiel zijn sluier liet zakken als die was opgetrokken. Maar het nieuws dat de Wijzen deel hadden genomen aan de strijd bij Dumais Bron had hen net zo hard geraakt als te zien hoe een zon ’s nachts opkwam en de maan overdag aan een bloedrode hemel stond.