Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Stali mieszkańcy stacji, uciekinierzy z Q… nie było różnicy. Biegli wśród gradu kul bębniących o wsporniki i witryny sklepów, wśród cichych eksplozji zagłuszanych przez chaos wrzasków, wśród salw mierzonych w ściany wewnętrzne i nie wyrządzających szkody samej skorupie stacji. Teraz, kiedy tłum ruszył, strzelano nad głowami; biegli, dopóki starczyło sił najsłabszym. Damon zwolnił widząc, że Josh przystaje, i stwierdził, że znajdują się w doku białym; przepchnęli się łokciami przez przerzedzony już potok nadal uciekających w panice ludzi, ostatnich, którym z przerażenia wydawało się chyba, że strzelanina trwa nadal. Dostrzegł dobrą kryjówkę wśród sklepów ciągnących się pod ścianą wewnętrzną i skręcił w tamtą stronę pociągając za sobą Josha. Dopadli do wnęki, w której znajdowało się wejście do baru zamkniętego przed szabrownikami. Można tu było przysiąść spokojnie, nie narażając się na trafienie jakąś zabłąkaną kulą.

Ze swej kryjówki widzieli kilka trupów leżących na terenie doku; nie wiadomo czy nowych, czy starych. Po kilku ostatnich godzinach widok ten już powszedniał. Siedząc w swojej wnęce byli świadkami sporadycznych aktów gwałtu… walk między stacjonerami i chyba mieszkańcami Q. Większość ludzi błąkała się po doku wykrzykując co chwila nazwiska — rodzice poszukiwali dzieci, szukali się nawzajem przyjaciele i małżonkowie. Czasami dochodziło do radosnych spotkań… a raz, raz jakiś mężczyzna zidentyfikował trupa i padł przy nim na kolana krzycząc i szlochając. Damon opuścił głowę i zapatrzył się w ziemię. W końcu jacyś ludzie odciągnęli tamtego od ciała.

Po jakimś czasie wojsko przysłało do tego rejonu oddziały opancerzonych żołnierzy, którzy wyselekcjonowali spośród spędzonych tu ludzi brygady robocze i kazali im pozbierać zabitych, a potem wypchnąć ich w próżnię. Damon z Joshem wcisnęli się głębiej w swoją wnękę i uniknęli zwerbowania do tej pracy; żołnierze wyławiali z tłumu aktywnych i nie mogących usiedzieć na miejscu.

Na samym końcu, bojaźliwie, stąpając ostrożnie i rzucając wokół zalęknione spojrzenia, wyszli z ukrycia Dołowcy. Wzięli na siebie posprzątanie doków i zabrali się do zeskrobywania śladów śmierci, wierni swoim codziennym obowiązkom polegającym na utrzymywaniu czystości i porządku. Damon przyglądał się im z budzącą się nieśmiało nadzieją — powrót łagodnych Dołowców do służby Pell był pierwszą pozytywną rzeczą, jaką oglądał od kilku godzin.

Zdrzemnął się trochę, podobnie jak inni siedzący w tym rejonie doków, podobnie jak Josh wtulony obok we framugę drzwi. Od czasu do czasu budziły go komunikaty ogłaszane przez komunikator ogólny i dotyczące przywracania porządku albo obiecujące rychłe wydawanie posiłków, które już rozesłano do wszystkich rejonów.

Jeść. Ta myśl stawała się pomału jego obsesją. Nie skarżył się głośno, siedział tylko na ziemi obejmując osłabionymi z głodu rękoma kolana; słabość, żałował teraz, że nie zjadł śniadania; był bez lunchu, bez kolacji… nie przywykł do głodu. Dotąd odczuwał najwyżej brak posiłku po dniu ciężkiej pracy. Podenerwowanie. Złe samopoczucie. Teraz dołączyła tu jakaś nowa niepokojąca myśl. Dokładała się całym nowym ciężarem do niechęci robienia czegokolwiek; bawiła się z jego umysłem; podsuwała obrazy zupełnie nowych kierunków cierpienia. Jeśli mają ich pojmać i rozpoznać, prawdopodobnie dojdzie do tego w jakiejś kolejce po posiłek; ale musieli stąd wyjść i stanąć w niej, bo umrą z głodu. Ich jedyna alternatywa stawała się coraz bardziej oczywista, w miarę jak po dokach rozchodził się aromat jedzenia i ruszali inni, w miarę jak wjeżdżały tu z turkotem wózki z żywnością pchane przez Dołowców. Ludzie rzucili się tłumnie do wózków, zaczęli się kłócić i wyrywać sobie racje; ale każdy wózek otoczyli zaraz żołnierze i awantury szybko ucichły. Wózki z żywnością, miniaturowe sklepy, podjechały bliżej. Podźwignęli się na nogi i stali oparci o ścianę w swojej wnęce.

— Ja tam pójdę — zdecydował się w końcu Josh. — Ty zostań. Powiem, że jesteś ranny. Przyniosę dwie porcje.

Damon potrząsnął głową. To była perwersyjna odwaga, która miała sprawdzić jego szanse na przeżycie — spoconego, rozczochranego, w brudnym, pokrwawionym kombinezonie. Jeśli nie zdobędzie się na przejście przez dok ze strachu przed pistoletem zabójcy albo z obawy przed rozpoznaniem przez żołnierzy, oszaleje. Przynajmniej nie zanosiło się na to, że przy wydawaniu posiłków będą żądali okazania dokumentów tożsamości. Oprócz swoich miał jeszcze trzy, ale bał się ich używać; Josh miał swoje i jeszcze dwa, ale nie byli podobni do zdjęć.

Prosta czynność — wyjść z wnęki pod okiem strażników, wziąć zimną kanapkę i karton ciepławego soku owocowego i wycofać cię; ale wpadł z powrotem do kryjówki ze swym łupem z uczuciem tryumfu, przykucnął i gdy wrócił Josh, zaczął jeść… jadł i pił i w trakcie spełniania tego doczesnego aktu czuł, jak odpływa w przeszłość znaczna część koszmaru, a on trafia do jakiejś dziwnej, nowej rzeczywistości, gdzie ludzkie uczucia nie są potrzebne i liczy się tylko zwierzęca czujność.