Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Wiemy, że sądzimy, iż coś podobnego zaplanowała — poprawił go Pierre.

Saint-Just prychnął pogardliwie.

— Rob, nie oszukujmy sami siebie — zaproponował. — Cordelii już nie ma i bardzo dobrze zresztą, więc możemy mówić szczerze. Obaj wiemy, że sprawiało jej przyjemność eliminowanie każdego, kogo uznała za wroga. Choćby całkowicie bezpodstawnie.

— Zgoda, sprawiało jej to przyjemność, i to wielką.

To właśnie była podstawowa różnica między nią a Oscarem. Oscar był bezwzględny i gotów zabić każdego, kogo uznał za zagrożenie, choćby potencjalne, ale nie niszczył osób, których prywatnie nie lubił, tylko dlatego że ich nie lubił. I nie czerpał z tego żadnej przyjemności.

— Fakt, że wielką — przyznał Saint-Just. — Psychopatka jedna i tyle. Natomiast jeśli chodzi o Tourville’a, to ciągnęła go ze sobą tylko po to, by urządzić mu wielki, wredny, publiczny proces pokazowy. I możemy się założyć, że on o tym doskonale wiedział. Właśnie dlatego trzymałem go wraz z załogą tyle czasu.

— Wiem o tym. — Pierre zaczynał tracić cierpliwość i nie całkiem zdołał to ukryć.

— Nie wiesz. — Saint-Just nader rzadko sprzeciwiał mu się tak zdecydowanie, toteż Pierre zaskoczony spojrzał na niego uważniej. — Wiem, że ci powiedziałem, że musimy go odizolować aż do chwili publicznego ogłoszenia śmierci Cordelii, ale sądziłeś, że tak naprawdę nie mogę się zdecydować, czy go wyeliminować czy nie. Zgadza się?

— Cóż… w sumie to tak.

— W pewien sposób masz rację, ale nie do końca. Odizolowanie jego i załogi było istotne, dopóki wieść o bohaterskiej śmierci Cordelii nie trafiła do mediów. A żaden z nas nie sądził, że to tyle potrwa. Nigdy bym nie uwierzył, jak użyteczna okaże się ta dziwka, kiedy da się wykorzystać jej popularność bez konieczności użerania się z nią osobiście. — Saint-Just uśmiechnął się rozmarzony, ale szybko się otrząsnął. — Ale nawet wtedy nie chciałem go eliminować. Wiem, że te miesiące aresztu pokładowego wkurzyły go niesamowicie, ale nie chciałem go zabijać. Natomiast wychodziło mi, że będę musiał, i tu był cały dylemat. Zdaję sobie sprawę, jak dobrym jest dowódcą i jak go potrzebujemy; to byłoby marnotrawstwo. Natomiast w pewien sposób uważam go za większe zagrożenie od McQueen.

— Poważnie? — zdziwił się Pierre. — Dlaczego?

— Dlatego, że on jest naprawdę inteligentny. Czytałem jego akta i raporty jego komisarza i rozmawiałem z nim z dziesięć razy. Robi, co może, by grać zawadiakę, i doskonale mu to wychodzi, ale jest bystry. I nie ma reputacji zbyt ambitnego tak jak McQueen. Jeżeli zdecyduje, że największe szansę na przeżycie daje mu zorganizowanie jakiegoś spisku czy grupy wsparcia, to inni oficerowie znacznie szybciej dadzą się w nią wciągnąć, niż gdyby proponowała to McQueen. Spójrzmy teraz na sytuację z jego punktu widzenia. Wywinął się od stryczka, ale czy na pewno? Musi się nad tym zastanawiać, i to głęboko. Był pod lupą przez dziewięć standardowych miesięcy i musi zdawać sobie sprawę, że domyślamy się, iż wiedział, co szykowała mu Cordelia. A to oznacza, że wie także, iż będziemy obserwowali go znacznie uważniej niż dotąd, pomimo iż wypuściliśmy go wraz ze sztabem i okrętem z aresztu. Wniosek jest prosty i on go zna: jeżeli powinie mu się noga lub jeśli choć trochę przekroczy granicę, nie będziemy mieli wyboru i trafi pod ścianę. A więc musi rozważać, czy nie opłaca mu się połączyć sił z kimś takim jak McQueen choćby w zwykłej samoobronie. Albo też zorganizować coś na własną rękę. Bo jedno ci mogę zagwarantować: nie da się zabić potulnie i bez walki.

Pierre długą chwilę przyglądał mu się w milczeniu i z namysłem, nim wreszcie potrząsnął głową z ulgą i uznaniem.

— Jestem naprawdę wdzięczny losowi, że to ty kierujesz Urzędem Bezpieczeństwa — powiedział szczerze. — Ja bym zwariował od samego rozważania takich pokrętnych spraw. Chcesz mi powiedzieć, że Lester Tourville przejdzie ze swymi okrętami na stronę wroga czy coś tym stylu?

— Oczywiście, że nie — zachichotał Saint-Just. — Ale jak sam właśnie powiedziałeś, moim zadaniem jest przewidzieć taką możliwość i zrobić, co tylko się da, by nie zaszła. Bardziej prawdopodobne jest, że Tourville przypomina Theismana. To większy ekstrawertyk i znacznie bardziej barwna osobowość, ale z założenia apolityczna i skoncentrowana na dobrym wypełnianiu obowiązków, czyli walką z wrogiem, niż na zwiększaniu swej prywatnej władzy. Ale należy pamiętać, że teraz nie lubi nas bardziej niż Theisman, bo ma znacznie więcej powodów. Wiem, że w tej chwili są niezastąpieni, ale mam zamiar dokładnie obu pilnować.

— Miło, że wiesz, że są niezastąpieni — odetchnął Pierre.

— Cieszę się, że ci sprawiłem przyjemność. — Saint-Just rozsiadł się wygodniej i dodał: — A teraz, skoro już znasz moje obawy w tej sprawie, chcę cię zapytać jeszcze raz, czy naprawdę jesteś zdecydowany przeprowadzić i dewaluację, i obniżkę Stypendium?

— Jestem — odparł zwięźle Pierre.