De Herrezen Draak

‘En, is het belangrijk?’ wilde hij ten slotte weten. ‘Ik geloof dat het een van die wolfsdromen was waarover je me verteld hebt – ik weet zeker dat het dat was; dat moet het geweest zijn! – maar dat maakt wat ik zag nog niet echt. Maar je hebt gezegd dat er misschien meer Verzakers vrij zijn, en hij noemde haar Lanfir, en... is het belangrijk of sta ik me hier belachelijk te maken?’

‘Er zijn vrouwen,’ zei ze langzaam, ‘die hun best zouden doen om je te stillen als ze hadden gehoord wat ik net hoorde.’ Zijn longen schenen te bevriezen; hij kon geen adem krijgen, ik beschuldig je er niet van dat je kunt geleiden,’ ging ze door, en het ijs binnen in hem begon te smelten, ‘of dat je zelfs maar in staat bent het te Ieren. Een poging om je te stillen zou je geen kwaad doen, afgezien van de ruwe behandeling door de Rode Ajah voordat ze hun vergissing zouden beseffen. Zulke mannen zijn zo zeldzaam dat zelfs de Roden ondanks hun jacht in de laatste tien jaar er mogelijk niet meer dan drie hebben gevonden. Tenminste, voor die enorme toename aan valse Draken. Wat ik je duidelijk wil maken: ik geloof niet dat je plotseling de Ene Kracht zult gaan gebruiken. Daar hoef je niet bang voor te zijn.’

‘Nou, je wordt bedankt,’ zei hij bitter. ‘Je hoefde me niet de stuipen op het lijf te jagen om me daarna te vertellen dat er niets was om de stuipen over te krijgen!’

‘O, maar je hebt reden om bang te zijn. Of op zijn minst behoedzaam, zoals de wolf jou aanraadde. Rode zusters, of anderen, zouden je kunnen doden voor ze zouden ontdekken dat er bij jou niets te stillen valt.’

‘Licht! Het Licht mag me branden!’ Hij staarde haar gefronst aan. ‘Je probeert me af te leiden, Moiraine, maar ik ben geen kalf en er zit geen ring in mijn neus. De Rode Ajah, of wie dan ook, zou er niet over denken mij te stillen, tenzij er iets van waarheid in mijn droom zat. Betekent het dat de Verzakers vrij zijn?’

‘Ik heb je al eerder gezegd dat het mogelijk is. Enkelen van hen. Ik had jouw... dromen helemaal niet verwacht, Perijn. Dromers hebben over wolven geschreven, maar dit verwachtte ik niet.’

‘Nou, ik geloof dat het echt was. Ik denk dat ik iets zag dat werkelijk gebeurde, iets dat ik niet had mogen zien. Wat je moet zien. Ik geloof op zijn minst dat Lanfir vrij is. Wat ga je doen?’ ik ga naar Illian. En dan zal ik naar Tyr gaan en ik hoop dat ik het bereik voordat Rhand komt. We moesten Remen te snel verlaten, waardoor Lan niet kon achterhalen of hij de rivier is overgestoken of zich heeft ingescheept. We zullen aanwijzingen vinden als hij deze kant is opgegaan.’ Ze keek naar haar boek alsof ze het lezen wilde hervatten, is dat alles wat je gaar doen? Lanfir vrij, en alleen het Licht weet hoeveel anderen?’

‘Ondervraag me niet,’ zei ze koud. ‘Je weet niet welke vragen je moet stellen, en je zou nog niet de helft van de antwoorden begrijpen als ik die zou geven. Wat ik niet zal doen.’

Hij stond met zijn voeten te schuifelen onder haar blik tot het duidelijk was dat ze verder niets meer wilde zeggen. Zijn hemd streek pijnlijk over de brandwond op zijn borst. Het scheen niet zo’n erge wond te zijn – Niet als je door de bliksem wordt getroffen, nee! – maar hoe hij eraan was gekomen, was een andere zaak. ‘Eh... zou je dit willen helen?’

‘Voel je je dan niet meer ongemakkelijk als de Kracht op je gebruikt wordt, Perijn? Nee, ik ga het niet helen. Het is niet ernstig en het zal je herinneren aan de noodzaak om op te passen.’ Op te passen dat hij Moiraine niet meer onder druk zou zetten, besefte hij, op te passen voor dromen, of anderen erover te vertellen. ‘Verder nog iets, Perijn?’ Hij liep al naar de deur en bleef staan. ‘Er is iets. Als je wist dat de naam van een vrouw Zarine was, zou je dan denken dat het iets over haar zei?’

‘Waarom stel je in Lichtsnaam deze vraag?’

‘Een meisje,’ zei hij onbeholpen. ‘Een jonge vrouw. Ik heb haar gisteravond ontmoet. Ze is een van de andere passagiers.’ Hij zou haar zelf laten ontdekken dat Zarine wist dat ze een Aes Sedai was. En dat Zarine scheen te denken dat hun groepje haar naar de Hoorn van Valere zou leiden. Hij zou geen zaken achterhouden waarvan hij dacht dat ze belangrijk zouden zijn, maar als Moiraine geheimzinnig kon doen, kon hij dat ook.

‘Zarine. Dat is een Saldeaanse naam. Geen vrouw zou haar dochter zo noemen, tenzij ze verwachtte dat ze een grote schoonheid zou worden. En een hartenbreekster. Eentje die op kussens in een paleis ligt, omgeven door aanbidders en dienaren.’ Ze glimlachte, even, maar met verborgen pret. ‘Misschien heb je nog een reden om voorzichtig te zijn, Perijn, als er een Zarine onder de passagiers is.’ ik ben van plan op te passen,’ zei hij. Hij wist nu tenminste waarom Zarine haar naam niet prettig vond. Nauwelijks passend voor een Jager op de Hoorn. Zolang ze zichzelf niet Valk noemt. Toen hij aan dek kwam, zag hij Lan die Mandarb nakeek. Zarine zat op een rol touw bij de reling. Ze wette een van haar messen en sloeg hem gade. De grote, driehoekige zeilen waren gehesen en stonden bol, en de Sneeuwgans snelde de rivier af.

Zarines ogen volgden Perijn toen hij langs haar heen liep naar de boeg toe. Het water aan beide zijden van de voorsteven krulde om, als aarde die door een goede ploeg wordt gekeerd. Hij dacht na over dromen en Aielmannen, Mins beelden en valken. Zijn borst deed pijn. Het leven was nog nóóit zo ingewikkeld geweest.