De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘Een Ogier,’ zei ze, en staarde over de rivier, ‘is overduidelijk een Ogier, en de anderen waren ook niet zo moeilijk te raden. Het lukte me een betere blik in die mantelkap van vrouwe Alys te werpen dan Orban, en haar gezicht gaf aan dat die kerel met zijn stenen gezicht een zwaardhand is. Het licht mag me branden als ik die ooit kwaad wil maken. Ziet hij er altijd zo uit of heeft hij rotssteen bij zijn laatste maaltijd gegeten? Hoe dan ook, toen bleef jij alleen over. Ik hou niet van dingen die ik niet kan doorgronden.’
Opnieuw overwoog hij om haar overboord te gooien. Maar nu in ernst. Maar Remen was nog slechts een lichtpuntje, ver achter hen in de duisternis, en hij had geen idee hoe ver het was tot aan de oever.
Ze scheen zijn stilte op te vatten als een teken dat ze door moest gaan. ‘Dus daar heb ik – ze keek om zich heen en liet haar stem dalen, hoewel de dichtstbijzijnde zeeman ruim tien voet verder aan een roeiriem stond – een Aes Sedai, een zwaardhand, een Ogier – en jou. Op het eerste gezicht iemand van het platteland.’ Ze sloeg haar schuinstaande ogen op om zijn gele ogen nauwgezet te bekijken – hij weigerde weg te kijken – en glimlachte. ‘Ware het niet dat je een gekooide Aielman bevrijdde, een lang gesprek met hem hield en hem toen hielp een tiental Witmantels in mootjes te hakken. Ik neem aan dat je dit regelmatig doet; je zag er zeker uit alsof het voor jou niets ongewoons was. Ik ruik iets vreemds in een reisgezelschap als het jouwe, en wij Jagers kijken uit naar vreemde aanwijzingen.’
Hij knipperde met de ogen; hij had het nadrukkelijke ‘Jagers’ goed verstaan. ‘Een Jager? Jij? Je kunt geen Jager zijn. Je bent een meisje.’ Haar glimlach werd zo onschuldig dat hij bijna bij haar wegliep. Ze deed een stap naar achteren, maakte een sierlijk gebaar met beide handen en hield twee messen vast, even netjes als de oude Thom Merrilin het zou hebben gedaan. Een van de roeiers maakte een verstikt geluid en twee anderen wankelden; roeiriemen vertraagden en raakten verward, en de Sneeuwgans slingerde even voordat de kreten van de schipper haar weer op koers legden. Tegen die tijd had het zwartharige meisje de messen weer laten verdwijnen.
‘Vlugge vingers en een vlugge geest brengen je een stuk verder dan een zwaard en spieren. Scherpe ogen helpen ook, en gelukkig heb ik al die dingen.’
‘Evenals bescheidenheid,’ murmelde Perijn. Ze scheen het niet gehoord te hebben.
‘Ik legde de eed af en ontving de zegening op het Tammuzplein in Illian. Misschien was ik wel de jongste, maar in die menigte, met al die trompetten en trommels en cymbalen en het geschreeuw... een zesjarige kon de eed hebben afgelegd en niemand zou het hebben gemerkt. Er waren er meer dan duizend, misschien wel tweeduizend, en ieder met een eigen idee waar de Hoorn van Valere gevonden kon worden. Ik heb het mijne – en dat kan nog steeds het juiste zijn – maar geen Jager kan zich veroorloven een vreemd spoor links te laten liggen. De Hoorn zal vast en zeker aan het eind van een vreemd spoor liggen, en ik heb nooit een vreemder spoor gezien dan dat wat jullie vieren maken. Waar gaan jullie naar toe? Illian? Ergens anders?’
‘Wat was jouw idee?’ vroeg hij. ‘Waar de Hoorn is?’ Veilig in Tar VaIon, hoop ik, en het Licht geve dat ik hem nooit meer zie. ‘Denk je dat hij in Geldan is?’
Ze keek hem fronsend aan – hij had het gevoel dat ze een spoor nooit zou opgeven als ze het eenmaal geroken had, maar hij was bereid om haar evenveel dwaalsporen te geven als ze wilde volgen – en zei toen: ‘Heb je ooit gehoord van Manetheren?’
Hij verslikte zich bijna, ik heb ervan gehoord,’ zei hij voorzichtig, iedere koningin van Manetheren was een Aes Sedai en de koning was haar gebonden zwaardhand. Ik kan me zo’n plek niet voorstellen, maar dat is wat de boeken zeggen. Het was een groot land – het grootste deel van Andor en Geldan en nog meer – maar de hoofdstad zelf lag in de Mistbergen. Daar, denk ik, is de Hoorn. Tenzij jullie vieren mij ergens anders naar toe leiden.’
Zijn nekharen gingen recht overeind staan. Ze leerde hem de les alsof hij een of andere domme dorpspummel was. ‘Je zult de Hoorn noch Manetheren vinden. De stad werd vernietigd tijdens de Trollok-oorlogen, toen de laatste koningin te veel van de Ene Kracht putte om de Gruwheren te vernietigen die haar echtgenoot hadden gedood.’ Moiraine had hem de namen van die koning en koningin verteld, maar hij was ze vergeten.
‘Niet in Manetheren, boerenknul,’ zei ze kalm, ‘hoewel een dergelijk land een goede bergplaats zou zijn. Maar er waren in de Mistbergen andere landen en andere steden, die zo oud zijn dat zelfs de Aes Sedai zich die niet herinneren. En denk eens aan al die verhalen over het ongeluk dat je kan treffen als je de bergen betreedt. Waar kun je de Hoorn beter verbergen dan in een van die vergeten steden?’ ik heb verhalen gehoord over iets wat in de bergen verborgen zou zijn.’ Zou ze hem geloven? Hij was nooit goed in liegen geweest. ‘De verhalen zeggen niet wat het is, maar men zegt dat het de grootste schat in de wereld is, dus misschien is het de Hoorn. Maar de Mistbergen strekken zich over honderden roeden uit. Als je hem wilt vinden, moet je geen tijd verspillen door ons te volgen. Die heb je nodig om de Hoorn te vinden vóór Orban en Gan.’
‘Ik heb je al gezegd dat die twee een of ander vreemd idee hebben dat de Hoorn in het Grote Zwarte Woud verborgen is.’ Ze schonk hem een glimlach. Als ze glimlachte, was haar mond helemaal niet te groot. ‘En ik zei je dat een Jager vreemde sporen moet volgen. Je hebt geluk dat Orban en Gan gewond raakten bij dat gevecht met al die Aielmannen, anders had het heel goed gekund dat zij ook aan boord waren. Ik loop tenminste niet in de weg, probeer niet de leiding over te nemen en begin ook geen gevecht met een zwaardhand.’ Hij gromde van afkeer. ‘Wij zijn alleen maar reizigers die op weg zijn naar Illian, meisje. Wat is je naam? Als ik dit schip dagenlang met je moet delen, kan ik je moeilijk meisje blijven noemen.’ ik noem mezelf Mandarb.’ Hij kon de pret die in hem opwelde niet tegenhouden. Die schuine ogen fonkelden, ik zal je iets leren, boerenknul.’ Haar stem bleef vlak. Nog net. ‘In de Oude Spraak betekent Mandarb kling. Het is een naam die een Jager op de Hoorn waardig is.’
Hij slaagde erin zijn gelach te beheersen en grinnikte bijna niet meer toen hij naar de touwen tussen de masten wees. ‘Zie je dat zwarte ros? Zijn naam is Mandarb.’
Het vuur verdween uit haar ogen en er verscheen een blosje op haar wangen. ‘O. Ik werd geboren als Zarine Bashere, maar Zarine is geen naam voor een Jager. Jagers hebben namen als Rogosh Adelaarsoog.’ Ze keek zo beteuterd dat hij zich haastte te zeggen: ik vind de naam Zarine aardig. Die past bij je.’ Het vuur vlamde weer in haar ogen op en even dacht hij dat ze weer een mes te voorschijn zou toveren. ‘Het is laat, Zarine. Ik wil proberen wat te slapen.’ Hij wendde zich af en liep naar het luik dat benedendeks leidde. Zijn schouders prikten. Zeelieden liepen nog steeds aan de roeiriemen heen en weer op het dek. Dwaas. Een meisje zal heus geen mes in me steken. Niet met zoveel getuigen. Nee toch zeker? Net toen hij het luik bereikte, riep ze hem.
‘Boerenknul! Misschien ga ik mezelf Faile noemen. Mijn vader noemde me zo toen ik nog klein was. Het betekent valk.’ Hij verstijfde en miste bijna de eerste tree van de ladder. Toeval. Hij dwong zichzelf naar beneden te gaan zonder om te kijken. Dat kan niet anders. De gang was donker, maar er kierde genoeg maanlicht omlaag om zijn weg te vinden. In een van de hutten lag iemand luid te snurken. Min, waarom moest je zo nodig dingen zien?