Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Czego chcecie ode mnie? — spytał Vittorio.

— Panie Lukas, zna pan kupców mających bazy poza stacją, kieruje pan, przynajmniej w pewnym zakresie, Spółką Lukasa, i zna pan te statki.

Vittorio pokiwał głową.

— Pański statek, Młot, panie Lukas, wraca w pobliże Pell na odległość umożliwiającą nawiązanie kontaktu ze stacją i tam, gdzie będzie chodziło o kupców, pan odegra rolę operatora komunikatora Młota… nie pod swoim prawdziwym nazwiskiem, nie, otrzyma pan akta rodziny z Młota, które przestudiuje pan bardzo uważnie. Będzie pan odpowiadał w imieniu jednego z nich. Ale gdyby Młot został zatrzymany przez kupiecką milicję albo przez Maziana, pańskie życie będzie zależało tylko od inwencji, jaką pan wykaże. Młot zasugeruje kupcom, którzy pozostali, że ich najlepszą szansą przeżycia będzie przedostanie się na obrzeża układu i nie wtrącanie się w tą awanturę, całkowite usunięcie się z drogi i przerwanie handlu z Pell. Nie chcemy, aby te statki pętały nam się pod nogami, panie Lukas; i nie byłoby wcale dobrze, gdyby kupcy dowiedzieli się o naszym podstępie z Młotem i Okiem Łabędzia. Nie zamierzamy tego rozgłaszać, pan mnie rozumie?

Załogi tych statków, pomyślał Vittorio, nigdy już nie wyjdą na wolność, chyba że po przystosowaniu. Dotarło teraz do niego, że i jego pamięć jest dla Unii niebezpieczna, że nie byłoby wcale dobrze, gdyby kupcy dowiedzieli się o pogwałceniu kupieckiej neutralności przez Unię, która twierdziła, że tylko Mazian popełnia ten grzech. Gdyby dowiedzieli się, że Unia skonfiskowała siłą nie tylko personel, ale i całe statki razem z nazwiskami… a już najbardziej chodziło o te nazwiska, ostoję, tożsamość tych ludzi. Zdał sobie nagle sprawę, że obraca w palcach pustą szklankę i natychmiast przestał; bardzo chciał wyglądać na trzeźwego i rozsądnego.

— Mam w tym swój interes — powiedział. — Moja przyszłość na Pell jest daleka od zapewnionej.

— Jak to, panie Lukas?

— Wiążę pewne nadzieje z karierą w Unii, kapitanie Azov. — Podniósł oczy na ponurą twarz Azova w nadziei, że z jego głosu przebija spokój, na który tak się silił. — Stosunki między mną a moim ojcem… nie są serdeczne, podrzucił więc wam mnie z czystym wyrachowaniem. Miałem tu czas na pewne przemyślenia. Dużo czasu. Wolę dojść do porozumienia z Unią na własną rękę.

— Pell traci coraz więcej przyjaciół — zauważył cicho Azov zerkając na zasmuconą twarz Ayresa. — Teraz opuszcza ją osoba neutralna. Wola rządzonych, panie ambasadorze.

Ayres spojrzał z ukosa na Azova.

— Zaakceptowaliśmy już tę sytuację. Celem mojej misji nie było w żadnym razie przeciwstawianie się woli ludzi zamieszkujących te tereny. Obawiam się tylko o bezpieczeństwo Stacji Pell. Mówimy o tysiącach istnień ludzkich, sir.

— Oblężenie, panie Ayres. Odcinamy ich od źródeł zaopatrzenia i dezorganizujemy im pracę, obrzydzając tym samym życie. — Azov zwrócił oczy na Vittoria i przyglądał mu się przez chwilę. — Panie Lukas — musimy uniemożliwić im dostęp do zasobów naturalnych wydobywanych w kopalniach i dostarczanych przez samo Podspodzie. Atak na te obiekty jest możliwy, ale przygotowanie i przeprowadzenie tego rodzaju operacji wojskowej wiąże się ze znacznymi kosztami. Zastosujemy więc dywersję. Mazian będzie trzymał Pell do ostatniego człowieka; Jeśli przegra, zostawi po sobie ruinę, zniszczy Podspodzie i samą stację i wycofa się w kierunku Gwiazd Tylnych, w kierunku Ziemi. Czy chce pan, aby pański ukochany świat ojczysty stał się bazą Maziana, panie Ayres?

Ayres rzucił mu zaniepokojone spojrzenie.

— Tak, tak, on jest do tego zdolny — powiedział Azov nie spuszczając zimnego, przenikliwego wzroku z Vittoria. — Panie Lukas, na tym polegałaby pana rola. Zbierać informacje… zniechęcać kupców do handlowania ze stacją. Rozumie pan? Czy uważa pan, że leży to w pańskich możliwościach’?

— Tak, sir.

Azov skinął głową.

— Nie weźmie nam pan za złe, panie Lukas, jeśli przeprosimy teraz pana i pana Jacoby’ego.

Vittorio zawahał się, trochę zdezorientowany, domyślając się w tym niejasno rozkazu i zdając sobie sprawę, że szare spojrzenie Azova nie dopuszcza żadnej kontrpropozycji. Wstał od stołu. Dayin też wstał i przepraszając Ayresa przecisnął się obok niego. Tak więc w radzie pozostali Ayres, Blass i Azov. Kapitan Młota przygotowywał się do przyjęcia rozkazów, których treść Vittorio bardzo by chciał znać.

Unia straciła kilka statków. Azov nie powiedział całej prawy. Słyszał rozmowy między załogą. Brakowało całych nosicieli. I w taką sytuację chciano ich wysłać.