Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Jak do tego doszło? — zawołał. — Jak mógł upaść tak nisko?

Suukmel podeszła i uklękła przy jego boku. Odepchnął ją, zawstydzony i wściekły, zerwał się na nogi, wciąż napuchnięte i bolesne, i odszedł, nie patrząc na macochę, bo był synem swojego ojca i czuł, jak narasta w nim żądza mordu i teraz szukał tylko kogoś, kogo będzie mógł zaatakować. Zbiegł po kamienistym zboczu, przewracając się raz po raz, nie zważając na ból i poranione stopy, zmierzając w kierunku, z którego dobiegł głos jego kuzynki. Przy wąskim potoku, płynącym przez środek doliny, zebrała się grupka Runów i Jana’atów, budując z kamieni zaporę — nie wiedział po co — a ponad gwar wzbijał się jej głos, który rozpoznawał z daleka po tym dziwacznym, żałosnym akcencie.

— Nie, nie podnoś ich! Przetaczaj! — krzyczała do swojego męża, Shetriego, który chwiał się niezdarnie, trzymając w ramionach niewielki głaz. — Popatrz na Sofi’alę! Tocz je!

Ich pierworodna córka przetaczała właśnie mały kamień, komicznie zgięta w pół, z krótkim ogonem w powietrzu; jej maleńka buzia zesztywniała z wysiłku i skupienia. — Popatrz, jak pracuje moje maleństwo! — zawołała Ha’anala, naga i zdyszana jak tragarz portowy. — Dobra dziewczynka, pomaga innym!

Rukuei podbiegł do Ha’anali od tyłu, złapał ją za kostkę i szarpnął, przewracając na ziemię.

— Jesteś z rodu Kitherich! — krzyknął do niej, do swojego ojca, do siebie. — Jak możesz się tak poniżać? Jak możesz tak poniżać swoje dziecko? Jak śmiesz…

Łagodny dotąd żołnierz, Shetri Laaks, już siedział mu na karku i z pewnością rozerwałby mu gardło, gdyby nie powstrzymały go ostrzegawcze krzyki Ha’anali. Chwyciła męża za ramiona i odciągnęła na bok, a potem uklękła, by spojrzeć na Rukueiego pytająco oczami, które nie miały do tego prawa — które powinny być martwe.

— Jesteśmy bliskim krewniakami — warknął Rukuei, ciskając jej wściekłe spojrzenia z kamienistej ziemi, na którą upadł pod ciężarem Shetriego. — Twoja matka była siostrą mojego ojca! — Jej twarz rozjaśnił uśmiech szczęścia. Niczego teraz nie pragnął tak, jak zniszczyć to szczęście, zmazać je jednym celnym ciosern. — Mój ojciec zabił twojego — powiedział z okrutną dumą — dwadzieścia cztery dni temu.

Ach, jaką poczuł rozkosz, gdy po jego słowach zapanowała cisza, jak się cieszył, że ktoś inny zadławił się rozpaczą, jak go rozradował ten ból, który zmienił jej twarz!

— Zginął nie tylko twój ojciec. Równina Inbrokaru zasłana jest trupami, a kiedy po raz ostatni widziałem swojego ojca, leżał obok twojego. Zabity przez takich jak ci! — ryknął, zataczając ręką łuk, oskarżając wszystkich Runów, którzy ich otoczyli. — Mówiłaś mi o wyborach. Więc wybieraj, kobieto! Kto umrze, by przywrócić honor zmarłym?