Dzieci Boga [Children of God - pl]

Wiele dni później, już po pierwszym śniegu, zobaczyli potwora. Usadowiony na dwóch kościstych nogach, był całkowicie nagi i pozbawiony owłosienia, prócz brody, grzywy i zagadkowych kępek futra w kilku miejscach. Nad głową trzymał parasol z postrzępionej niebieskiej tkaniny. Nawet na widok czegoś tak dziwacznego żaden z uciekinierów nie przemówił. Potwór też milczał. Po prostu stał na ich drodze.

Nagle pojawił się jakiś Jana’ata. Wielu Runów odzyskało zdolność ruchu i zasłoniło swoich podopiecznych własnymi ciałami. Kiedy spostrzegli, że Jana’ata jest nieuzbrojony, a na plecach niesie małe dziecko, popatrzyli po sobie zmieszani, nie wiedząc już, kto jest groźny, a komu można zaufać.

— Jestem Shetri Laaks! — zawołał Jana’ ata. — Wy wszyscy jesteście tutaj, bo Runowie postanowili uratować Jana’atom życie. Dlatego ja i moja żona Ha’anala oferujemy wam jedzenie i schronienie do czasu, kiedy wzmocnicie się na tyle, by podjąć następną decyzję. To jest mój szwagier, Izaak. Jak widzicie, jest cudzoziemcem, ale z jego strony nic wam nie grozi. Moja żona wyjaśni wam zasady życia w naszej osadzie. Jeśli będziecie ich przestrzegać, możecie z nami zamieszkać tak jak inni. Wszyscy, Runowie i Jana’atowie.

Gdzieś ze środka ciasno zbitej grupki oszołomionych kobiet rozległ się głos:

— Twój szwagier! Więc ożeniłeś się z cudzoziemką?…

Lecz zanim Shetri odpowiedział, wystąpił Rukuei.

— Widzę twarz tchórza, który żyje, podczas gdy wojownicy gniją! — zawołał. — Czuję smród kogoś, kto żywi się łajnem!

— Och, ale zmarli nie mają ochoty na nic, nawet na łajno — odrzekł Shetri, nie chcąc dać się wciągnąć w bójkę z wyczerpanym młodzikiem. Widział już takie agresywne przerażenie u wielu chłopców, którzy nie mogli przeboleć śmierci ojców, wujów, braci i wstydzili się, że sami żyją. — Obawiam się, panie, że w walce okazałbym zbyt mało zdecydowania, ajeszcze mniej sprawności. Postanowiłem więc, że nie będę żył kosztem czyjegoś życia — powiedział, spoglądając na Taksayu i inne Runki, zanim jego wzrok ponownie spoczął na chłopcu — nawet własnego. Jeśli uznasz, że moje towarzystwo ci nie odpowiada, kiedy już się najesz i odpoczniesz w moim domostwie, będziesz mógł, odchodząc, uwolnić się od niego.

Zbity z tropu łagodnością odpowiedzi, Rukuei oniemiał. Shetri zauważył również, że chłopiec chwieje się ze zmęczenia, a stopy ma poranione. Obraziłby go jednak, oferując mu pomoc, więc po prostu powiedział:

— Pozwólcie, że pokażę wam drogę.

Wtedy wystąpiła kobieta w średnim wieku i dotknęła jego ramienia.

— Jakie śliczne dziecko — powiedziała, starając się, by jej głos nie zadrżał, kiedy spojrzała na niemowlę na plecach Shetriego. — Ma takie cudowne oczy.

— Tak — zgodził się Shetri, dobrze wiedząc, że kobieta zastanawia się nad genealogicznymi możliwościami.

Wzięła oddech, dochodząc do nieuniknionego wniosku.

— To cecha rodzinna, odziedziczona zapewne po matce? — zapytała spoza woalu z wybornej tkaniny, teraz podartego i wystrzępionego.

— Tak — powtórzył Shetri, przygotowując się na jej atak. Ale kobieta przemówiła do chłopca, który przed chwilą prowokował Shetriego.

— Rukuei — powiedziała, odnajdując w sobie ukryte resztki oficjalności — wygląda na to, że bogowie przywiedli cię do… rodziny. Myślę, że matka tego dziecka jest twoją bliską kuzynką poprzez linię twojego ojca. — Wyprostowała się i zwróciła ponownie do Shetriego. — Jestem Suukmel Chirot u Vaadai, a to mój pasierb, Rukuei Kitheri. — Widoczne zdumienie Shetriego pozwoliło jej na chwilę odzyskać godność, ale Suukmel była realistką. — Twoje zaproszenie jest przejawem wielkiej łaskawości. Jesteśmy twoimi dłużnikami, ja i mój pasierb… Nie — poprawiła się, wyciągając rękę do Taksayu. — My wszyscy przyjmiemy z wdzięcznością twoją gościnność, bez względu na warunki, jakie postawisz.

— Nie będzie żadnych długów, pani, ani żadnych warunków — odpowiedział Shetri, odrywając spojrzenie od chłopca, w którym dopiero teraz dostrzegł młodą męską wersję swojej żony. — Raczej pewna umowa, jeśli zgodzicie się pozostać wśród nas.

— Czy oni śpiewają? — zapytał Izaak płaskim, bezbarwnym tonem, tak bardzo kłócącym się z jego czystym śpiewem.