Dzieci Boga [Children of God - pl]

Leżąc nieruchomo, słuchał rozmów dochodzących spoza namiotu — odrażającej mieszaniny k’sanu i ruanja z przypadkowymi elementami kupieckiego malanja i strzępkami dworskiego palkirn’alu. Przerażająca gramatyka i niedbała wymowa wprowadziły go w podły nastrój, pogorszony wściekłym głodem młodego samca, który dopiero zaczynał osiągać wzrost i umięśnienie mężczyzny.

Wzdrygnął się, dostrzegając jakiś ruch po swojej lewej stronie i usiadł, gotów walczyć — z kim, nie miał pojęcia, dlaczego, mógł tylko zgadywać. Świat był pełen wrogów, a wszystko, co dobre; przeminęło. Okazało się jednak, że to tylko kobieca dłoń posuwająca w jego stronę prymitywnie wyrzeźbioną miskę. Zajrzał do niej i ogarnęło go obrzydzenie na widok galaretowatej masy, a potem przesunął powoli wzrok z miski na dłoń, z dłoni na ramię, z ramienia na twarz. Wówczas zamrugał oczami, widząc oczy swojego ojca, żywe i rozbawione.

Kobieta była młoda i w ciąży, naga i niezawoalowana.

— Jesteś podobny do mojej córki — powiedziała i usiadła wygodnie na ziemi, nie dbając o to, że jest z nim sama w namiocie.

Jeszcze raz popchnęła miskę w jego stronę. Odwrócił głowę, wykrzywiając usta z obrzydzenia, i ponownie usłyszał jej głos:

— Życia, jakie znałeś, już nie będzie. Musisz się nauczyć żyć w nowy sposób. Przedtem wszystko było ustalone. Teraz musisz dokonywać wyborów. — Mówiła w języku k’san, skażonym niewyraźnymi ruńskimi samogłoskami, z drażniącym akcentem ruńskiej służby domowej. — Możesz nienawidzić konieczności dokonywania wyborów, a możesz też nauczyć sieją cenić. Każdy wybór ma swoje następstwa, więc musisz wybierać mądrze.

Przyglądał się jej wyzywająco, a ona uśmiechnęła się, co go jeszcze bardziej rozwścieczyło.

— Na razie, rzecz jasna, musisz tylko wybrać między zjedzeniem tej okropnie wyglądającej potrawy a okropnym głodem.

Wiedziała, że sięgnie po miskę, i rzeczywiście uczynił to, siadając prosto. W końcu był normalnym chłopcem, nieustannie głodnym w bardziej sprzyjających okolicznościach, a teraz konającym z głodu. Podniósł miskę do ust i natychmiast cofnął, kiedy poczuł nieznany zapach, a potem ponownie przyłożył krawędź do warg i wypił całą zawartość miski zachłannymi, przypominają cymi urywany szloch łykami.

— Dobrze — pochwaliła go, szczerze uradowana.

— To nie jest takie złe, jak myślałem — powiedział, ocierając i usta spodem dłoni.

— Zastanów się dobrze nad tym, co przed chwilą powiedziałeś. Z mojego doświadczenia wynika, że jest wiele rzeczy, które nie są tak złe, jak myślałam. — Namiot wypełniła ostra woń gniewu, ale nie powstrzymało to jej od używania dominującego zaimka w jego obecności. — Tutaj każdy z nas dokonuje wyborów, więc każdy musi się nauczyć być panem swojej duszy: ja myślę, ja decyduję. To nie obraża ani ciebie, ani nikogo innego. — Wskazała na pustą miskę. — Jest lepsze z solą — poinformowała go prozaicznie — ale nie mamy już soli.

— Co to było?

— Jesteś pewny, że chcesz wiedzieć? — zapytała, kładąc szeroko uszy i śmiejąc się do niego oczami jego ojca. Zawahał się, ale wysunął podbródek. — Embriony kha ‘ani.

Przerażony, sam stulił uszy i poczuł, jak pokarm powraca mu do gardła, ale spojrzał ponownie w te oczy i głośno przełknął.

— Dobrze — pochwaliła go ponownie. — Już rozumiesz?

Wszystko jest wyborem, nawet to, co jesz. Zwłaszcza to, co jesz!

— Wstała i popatrzyła na niego z góry. Jej twarz była szczuplejszą wersją jego twarzy; krew Kitherich w widoczny sposób rządziła tym pokoleniem, podobnie jak ostatnim. — Tutaj Jana’ atowie nie jedzą Runów. W tej osadzie ceną życia nie jest czyjaś śmierć. Więc wybieraj. Chcesz żyć kosztem innych czy zaczniesz zaspokajać swoje potrzeby życiowe w inny sposób?

Zostawiła go z tym problemem i wyszła z namiotu.