Dzieci Boga [Children of God - pl]

Suukmel zesztywniała na chwilę.

— Izaak jest dziwny, ale śpiewa cudownie, prawda?

— Nie dał się nabrać na zmianę tematu.

— Czy to, o co zapytałem, jest takie kłopotliwe?

— Kłopotliwe?

Wiedziała, że ten dzień kiedyś nadejdzie, ale nigdy nie przewidywała, że stanie się to w takich okolicznościach. Niższe rangą dzieci z haremu Hlavina nie chełpiły się swoim pochodzeniem, ale Rukuei wiedział, kim jest jego ojciec, a może i zdawał sobie sprawę, co Hlavin uczynił, aby zdobyć najwyższy urząd. Czyją hańbę ujawnić najpierw, zastanawiała się Suukmel, ojca czy wuja? Tu nie było niewinnych prócz dzieci zmarłych: Ha’anali i Rukueiego.

— Może zabrałbyś mnie dzisiaj do twojego miejsca na wzgórzu? — zapytała niefrasobliwym tonem, wstając z prymitywnej poduszki pachnącej górskim mchem. Podeszła do otworu wyjściowego, oswajając się ze światłem, patrząc na barwne kształty, które wzięła za wspaniale zdobione mury miejskie, kiedy po raz pierwszy znalazła się w tej dolinie.

Rukuei przyglądał się jej w milczeniu.

— Gorzej niż kłopotliwe?’— zapytał w końcu, sam wstając z posłania.

— Wierzę, że w końcu nauczę się widzieć rzeczy z oddali, zamiast je sobie wyobrażać — powiedziała, potwierdzając jego podejrzenia. — Shetri mówi, że to nie mury i blanki, ale góry!

— Mówi, że potrzeba sześciu dni, aby wspiąć się na ich szczyty. Jak daleko jest to twoje miejsce?

— Wystarczająco, żeby poczuć się samotnie.

Wyszli z namiotu i zaczęli wchodzić na zbocze, z mozołem gramoląc się po zdradliwym piargu. Suukmel starała się patrzyć tylko pod nogi, żeby skupić wzrok na czymś, co widziała dokładnie. Co jakiś czas zerkała do góry, próbując ocenić rozmiary różnych obiektów, ale raz po raz zdumiewała się, kiedy jakieś „drzewo” okazywało się krzaczkiem, wyrastającym o wiele bliżej niż myślała albo kiedy jakaś barwna plama, którą brała za płaszcz oddalonej postaci, nagle wzlatywała w górę i rozpływała się w powietrzu.

— Rzeczy nie zawsze są tym, czym się wydają — powiedziała na głos, kiedy Rukuei pokazał jej, jak usiąść na zwalonym pniu tupy. Kiedy odzyskała oddech, spojrzała przez dolinę, próbując uzgodnić to, co mówiły jej oczy, z tym, co wiedziała o osadzie. — Pięknie wyglądają namioty w tym oświetleniu, prawda? Jak klejnoty w słońcu. Tak sobie myślę… co jest prawdziwe? Piękno namiotów z oddali czy…

— Ohyda, którą skrywają — skończył za nią Rukuei i usiadł obok niej. — O pani, powiedz mi, co jest tak straszne, że może być usłyszane tylko tutaj?

Z początku sprawiało to wrażenie epickiego poematu o bohaterach i potworach, o więzieniach i ucieczkach, o triumfach i tragediach. Opowiadała o przytłaczającej jednostajności niezmiennej tradycji, o świecie, w którym liczyło się tylko to, co zostało postanowione przed wieloma pokoleniami. Próbowała mu uzmysłowić poczucie rezygnacji towarzyszące przeświadczeniu, że nic nie może się zmienić, lęk, że coś się jednak zmieni, strach przed nieznanym i tajemne pragnienie nieznanego.

Poruszony do głębi tą opowieścią, Rukuei dopiero po jakimś czasie zrozumiał, że Bezimiennym był Supaari VaGayjur i że ów zdrajca był jego wujem, który spłodził córkę z Jholaą Kitheri; że owa córka dorosła i nosi teraz drugie dziecko spłodzone przez Shetriego Laaksa; że Ha’anala ma oczy jego, Rukueiego, ponieważ mają wspólnego przodka. Jeszcze więcej czasu minęło, zanim do niego dotarło, w jaki sposób Hlavin Kitheri został Najdonioślejszym…

— Czy to znaczy, że mój ojciec ich pozabijał? — zawołał. — Wszystkich wymordował? Swoich krewniaków? — Zerwał się i odszedł parę kroków, przeraźliwie wysoki na tych swoich chudych nogach. Taki młody, pomyślałaSuukmel. Taki młody… — Nie wierzę ci! — krzyczał, zataczając ogonem obronny łuk. — To niemożliwe. Nigdy by tego…

— Zrobił to. Zrobił, mój ukochany! Spróbuj zrozumieć! — krzyknęła, równie zrozpaczona jak on. — Twój ojciec był jak błyskawica pośród nocy… cudowny, groźny, niespodziewany i szybki. Zmusili go do tego! To oni chcieli go zabić! Zamknęli go za murami wyższymi od tych gór — powiedziała, machając ręką ku skalnym urwiskom, które nie w pełni rozumiała. — Skazali go na milczenie. On umierał, Rukuei! Pomyśl o muzyce, którą stworzył dla ciebie i innych dzieci! Posłuchaj jej w sercu!

— Pomyśl, że nie byłoby jej, gdyby…

Rukuei rzucił się na ziemię jak dziecko, którym wciąż był. Omiatający dolinę wiatr huczał mu w uszach, przynosząc skrzekliwe śmiechy dzieci goniących się po osadzie, krzyki kobiet, śpiew mężczyzn, zwykły gwar codziennego życia w wiosce. Głuchy na przebijającą z tych odgłosów radość i beztroskę, ujrzał w oddali to, czego nie mogła zobaczyć Suukmeclass="underline" brak środków do życia, żałosną egzystencję na granicy śmierci, nagą nędzę — rodzaj bytowania, na którego określenie nie było jeszcze słów w żadnym z rakhatańskich języków, bo jeszcze nigdy żaden lud nie musiał żyć w tak żałosnych warunkach.