Dzieci Boga [Children of God - pl]

W chwilę później opadła mu głowa i obudził się, otwierając oczy i widząc przed sobą na stole kubek z kawą. Ramiona ciążyły mu, jakby były z ołowiu — nie był w stanie sięgnąć po kubek. Kofeina i tak już na mnie nie działa, pomyślał, prostując się nieco. Czas na kilka magicznych pigułek Carla.

Nie po raz pierwszy zmuszał się do takiego życia; już dawno odkrył, że może funkcjonować zupełnie nieźle, sypiając tylko trzy lub cztery godziny na dobę. Czuł się podle przez cały czas, ale to nie było dla niego nowością. Ignorujesz to, powiedział sobie w duchu. Przyzwyczaiłeś się do tego pieczenia w oczach, do nieustającego, tępego bólu głowy. Nie chodzi o to, że zapomniałeś o zmęczeniu, o strachu, o żalu, o gniewie, nie chodzi o to, że coś się polepszyło albo stało łatwiejsze. Możesz po prostu pracować mimo to. Po prostu jesteś wciąż na nogach, nie dajesz się…

A dlaczego? Bo gdybyś na chwilę usiadł, pomyślał, ponownie się budząc, gdybyś pozwolił sobie na odpoczynek… No dobra, ale sobie nie pozwalasz. Wgryzasz się w robotę, bo alternatywą jest wkroczenie do miasta umarłych, do nekropolii wewnątrz twojej głowy. Tylu zmarłych…

…Próbował je wyprostować, ułożyć ciała. Była noc, ale ze wszystkich stron napływało światło księżyca, a ciała były prawie piękne. Włosy Annę, srebrne w księżycowej poświacie. Hebanowe członki siostrzyczki tego małego Dodotha… delikatne i kruche… jej doskonały drobny szkielet, tak piękny, choć tak przygnębiający… Ale jej cierpienia już przeminęły, była z Bogiem.

To było najgorsze, wiedział to we śnie. Jeśli Bóg jest wrogiem, to nawet umarli znajdują się w niebezpieczeństwie. Wszyscy, których kochałeś, mogą być z Bogiem, a Jemu nie wolno zaufać, Jego nie wolno pokochać. „Wszystko, co żyje, umiera”, mówił mu Supaari. „Byłoby marnotrawstwem nie zjeść tego”. Ale miasto znowu płonęło, woń spalonego mięsa była wszędzie, a to nie była księżycowa poświata, tylko ogień, ogień i wszędzie byli Jana’atowie, i wszędzie byli umarli, tylu umarłych…

Ktoś nim potrząsał. Obudził się z głośnym westchnieniem, wciąż czując odór śmierci.

— Co? Co się stało? — Usiadł, zdezorientowany, jeszcze nie uwolniwszy się od trwogi. — Co! Cholera, przecież nic mi się nie śniło! — skłamał, nawet nie wiedząc dlaczego. — Czy jest…

— Emilio! Obudź się! — John Candotti stał nad nim, szczerząc zęby w uśmiechu, z twarzą rozjaśnioną jak dynia w Halloween. — Zapytaj mnie, co nowego?

— Och, Chryste, John — jęknął Emilio, opadając na oparcie krzesła. — Jezu! Przestań się zgrywać…

— Ona żyje — powiedział John. Emilio wytrzeszczył na niego oczy. — Sofia. Dziesięć minut temu Frans dorwał ją przez radio…

Sandoz już wstał, już go odtrącał, by biec do sterowni.

— Poczekaj, poczekaj! — krzyczał John, łapiąc go za ramię. — Uspokój się! Przerwała połączenie. Wszystko jest okay! — Twarz mu płonęła, zapomniał o ich krótkiej kłótni. — Powiedzieliśmy jej, że śpisz. Roześmiała się i powiedziała: „To typowe!” Powiedziała, że skoro czekała na ciebie czterdzieści lat, może poczekać jeszcze kilka godzin, więc nie powinniśmy cię budzić. Ale wiedziałem, że mnie zabijesz, więc cię obudziłem.

— Więc ona żyje i ma się dobrze?

— Najwidoczniej. Jej głos brzmiał świetnie.

Emilio oparł się o przegrodę i zamknął oczy. Potem ruszył w kierunku radioodbiornika, pozostawiając za sobą uśmiechniętego Johna.