Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód-Zachód

Alt­sin le­żał na łóż­ku, przy­kry­ty gru­bą ster­tą ko­ców, sku­tecz­nie nie­po­zwa­la­ją­cą mu się po­ru­szyć. Mimo to miał ta­kie dresz­cze, że le­d­wo na­dą­żał wzro­kiem za Ce­tro­nem, któ­ry za­prze­stał wresz­cie krę­cić się po po­ko­ju i sta­nął przy zło­dzie­ju. Przy­wód­ca gil­dii za­ci­snął dło­nie w pię­ści, aż trza­snę­ły ko­ści i przez chwi­lę wy­glą­da­ło na to, że od­wi­nie się i zdzie­li le­żą­ce­go ku­ła­kiem wiel­ko­ści ko­wal­skie­go mło­ta. Z wi­docz­nym wy­sił­kiem opa­no­wał się i znów za­czął cho­dzić po po­miesz­cze­niu. Lewo, pra­wo, lewo, pra­wo, lewo...

Wy­gląd Ce­tro­na kła­mał. Był śred­nie­go wzro­stu, śred­niej tu­szy, a z siwą czu­pry­ną i ja­sny­mi ocza­mi, ukry­ty­mi pod si­wy­mi brwia­mi, wy­glą­dał jak za­żyw­ny i bu­dzą­cy za­ufa­nie ku­piec albo rze­mieśl­nik. Z pew­no­ścią nie spo­sób by­ło­by go po­są­dzić o to, że prze­wo­dzi po­nad dwóm set­kom zło­dziei, wła­my­wa­czy, rze­zi­miesz­ków i oszu­stów. Nie li­cząc ta­kich oka­zyj­nych pod­wład­nych jak Alt­sin. Tyl­ko dło­nie nie pa­so­wa­ły do tego ob­ra­zu. Męż­czy­zna miał wiel­kie, cięż­kie łapy ko­wa­la albo cie­śli, a por­to­we le­gen­dy opo­wia­da­ły o tym, jak kie­dyś wy­bił ude­rze­niem pię­ści dziu­rę w bur­cie ło­dzi.

Alt­sin od chwi­li od­zy­ska­nia przy­tom­no­ści nie spusz­czał oczu z dło­ni Gru­be­go. Mó­wi­ły one o ich wła­ści­cie­lu wię­cej niż mi­mi­ka, głos i spoj­rze­nie. W tej chwi­li były to bar­dzo wście­kłe dło­nie.

– Wi­dzę, że już do­sze­dłeś do sie­bie. – Ce­tron za­trzy­mał się znów i jak­by świa­do­my, że ręce go zdra­dza­ją, za­ło­żył je na ple­cy. – Leż, bo ci szwy po­pę­ka­ją. Masz po­szar­pa­ną skó­rę i zła­ma­ne dwa że­bra. A i tak wy­glą­dasz le­piej niż San­wes – stwier­dził spo­koj­nie.

Mło­dy zło­dziej spró­bo­wał pod­nieść się z łóż­ka, ale ćmią­cy ból w pra­wym boku unie­ru­cho­mił go sku­tecz­niej niż war­stwa ko­ców.

– Za­bi­li go jak psa – wy­stę­kał, czu­jąc kulę żół­ci pod­jeż­dża­ją­cą do gar­dła. – Jak zwie­rzę. Sze­ściu straż­ni­ków rzu­ci­ło się na nie­go i tłu­kli go pał­ka­mi, aż zmie­nił się w kupę okrwa­wio­ne­go mię­sa. A naj­pierw ten fir­cyk wbił mu miecz w brzuch.

Ze spoj­rze­nia Ce­tro­na nie dało się ni­cze­go wy­czy­tać, tyl­ko mię­śnie ra­mion na­pię­ły mu się wy­raź­nie.

– Za­bro­ni­łem wam się zbli­żać do Wy­so­kie­go Mia­sta – po­wie­dział po­wo­li. – Za­bro­ni­łem tego gło­śno, wy­raź­nie i sta­now­czo.

– Mie­li­śmy nic nie kraść...

– Nie rób ze mnie dur­nia, Alt! – wark­nął. – Za­kaz był wy­raź­ny i nie za­wie­rał żad­nych wy­jąt­ków. Przy­naj­mniej wy­da­wa­ło mi się, że nie za­wie­ra. Po­wi­nie­nem cię te­raz wrzu­cić do rze­ki.