Każde martwe marzenie

— Ge­ghij­czy­cy. Pół­noc­ni Ge­ghij­czy­cy. Pod do­wódz­twem Han­ta­ra Seh­ra­wi­na.

— On sam? Tu­taj?

— Oso­bi­ście. Z trze­ma albo czte­re­ma tu­zi­na­mi ma­gów ognia i dwu­dzie­sto­ma ty­sią­ca­mi woj­ska. Mniej wię­cej.

Ka­ile­an nie­wie­le to mó­wi­ło. Za­rów­no na­zwa kra­ju, jak i imię ja­kie­goś tam ge­ne­ra­ła czy księ­cia nie bu­dzi­ły żad­nych sko­ja­rzeń. Ale La­skol­nyk naj­wy­raź­niej wie­dział od razu, o kim mowa. Za­sta­na­wiał się przez chwi­lę. Wresz­cie pod­szedł do sto­łu, się­gnął po jed­ną z map.

— Ge­ghii jest tu. — Pa­lec kha-dara błą­dził po per­ga­mi­nie. — Gra­ni­cę mają z pięć­dzie­siąt, może sześć­dzie­siąt mil stąd. Do­kład­na ta mapa?

— Tak.

— No to pra­wie sześć­dzie­siąt. Jak was tak po­de­szli?

Za­kło­po­ta­nie prze­mknę­ło przez twa­rze wszyst­kich zgro­ma­dzo­nych męż­czyzn. Na­wet Uwa­re Lew opu­ścił wzrok.

— Przez Wa­he­si — mruk­nął wresz­cie. — Uzna­li­śmy, że tam­tej­szy ksią­żę tak się nas boi, że nie mu­si­my się za bar­dzo pil­no­wać od po­łu­dnia. Seh­ra­win zo­sta­wił sło­nie, ar­ty­le­rię, ta­bo­ry, wszyst­ko, co mo­gło go opóź­niać, i po­ma­sze­ro­wał przez to za­sra­ne księ­stew­ko z pie­cho­tą i jaz­dą. Ob­szedł nas od po­łu­dnia, po­tem ru­szył na pół­noc i ude­rzył z za­cho­du, ze stro­ny, z któ­rej nie spo­dzie­wa­li­śmy się ata­ku. A my mie­li­śmy wczo­raj szczę­ście. Dużo wię­cej szczę­ścia, niż na to za­słu­gu­je­my.

La­skol­nyk spoj­rzał wy­cze­ku­ją­co na czar­no­skó­re­go ol­brzy­ma, ale to Ka­hel-saw-Kir­hu udzie­lił mu od­po­wie­dzi.

— Wiatr ucichł. Za­zwy­czaj o tej po­rze roku wia­try wie­ją z za­cho­du. Dla­te­go Ge­ghij­czy­cy pod­pa­li­li las z tam­tej stro­ny. Gdy­by wia­ło jak przez ostat­nie dni, pło­mie­nie po­żar­ły­by dżun­glę stąd aż po rów­ni­ny dwa­dzie­ścia mil na wscho­dzie. Ale wiatr ucichł i…

— Póź­niej zło­żysz dzięk­czy­nie­nie, Dress. Albo Pani Losu, albo ja­kimś lo­kal­nym du­chom, któ­re nie chcia­ły przy­piec so­bie tył­ków. — La­skol­nyk znów po­chy­lił się nad mapą. — Gdzie ucie­ka­ją nie­do­bit­ki?

— W stro­nę Po­mwe.

— Dla­cze­go tam?

Ka­ile­an stłu­mi­ła uśmie­szek. Męż­czyź­ni w na­mio­cie na­wet nie za­uwa­ży­li, jak jej kha-dar prze­jął przy­wódz­two. Jesz­cze nie do­wo­dził, ale gdy­by rzu­cił ja­kiś roz­kaz, za­pew­ne w pierw­szym od­ru­chu po­bie­gli­by go wy­ko­nać. Na ra­zie tyl­ko słu­cha­li i od­po­wia­da­li na py­ta­nia. Szyb­ko i do­kład­nie. Tak jak Krwa­wy Ka­hel­le te­raz.

— Od­cię­li­śmy ich od po­łu­dnia i wscho­du. Na za­cho­dzie są wzgó­rza z la­sem tak gę­stym, że pta­ki nie la­ta­ją mię­dzy drze­wa­mi, bo nie mają jak roz­ło­żyć skrzy­deł, a za nimi wiel­kie rów­ni­ny, gdzie czar­ne ple­mio­na nie wi­ta­ją lu­dzi z tu­tej­szych księstw kwia­ta­mi. Zo­stał im je­den kie­ru­nek. Pół­noc. A Po­mwe jest po dro­dze.

Po­mwe. Ta na­zwa wy­wo­ły­wa­ła u wszyst­kich gniew. Ka­ile­an nie po­trze­bo­wa­ła Ber­de­tha, żeby go po­czuć. Gorz­ki, kwa­śny, do­ma­ga­ją­cy się ze­msty za po­mor­do­wa­nych.

La­skol­nyk też wy­czuł na­stro­je w na­mio­cie.

— Ilu lu­dzi ma Seh­ra­win? — za­py­tał, nie pod­no­sząc gło­wy znad mapy.

Twarz Ka­he­la-saw-Kir­hu przy­bra­ła ostroż­ny wy­raz.

— Nie wie­my do­kład­nie. Wy­sła­łem za nimi zwia­dow­ców. Naj­wy­raź­niej oca­lił swo­ją gwar­dię, Rude Psy, w sile dwóch ty­się­cy. Dru­gie tyle pew­nie zbie­rze z tych, któ­rzy ucie­ka­ją te­raz przez dżun­glę. Może wię­cej, może mniej… Zo­ba­czy­my.

To „zo­ba­czy­my” po­wie­dzia­ło wszyst­ko o pla­nach nie­wol­ni­ków.

— Pój­dzie­cie za nimi — La­skol­nyk nie py­tał.

— Tak — przy­tak­nę­li jed­no­gło­śnie. Na­wet Uwa­re.

— Ze­msta?

Pore Lun Dha­ro uśmiech­nął się dra­pież­nie.

— Je­śli Po­mwe wpu­ści go za mury…

Ale Krwa­wy Ka­hel­le wes­tchnął i po­krę­cił gło­wą.

— Nie. Nie tyl­ko ze­msta. W Ge­ghii Pół­noc­nym Han­tar Seh­ra­win jako je­dy­ny sku­tecz­nie stłu­mił bunt. Że­la­zem, ogniem i krwią. Nie­wie­lu na­szym uda­ło się w ogó­le wy­rwać z jego księ­stew­ka. Je­śli te­raz go do­bi­je­my, je­śli za­tknie­my jego gło­wę na włócz­ni, po­wsta­nie za­pło­nie tam jak stóg sia­na. Bez księ­cia, bez ar­mii…

Prze­rwał, za­cze­kał, aż ge­ne­rał spoj­rzy na nie­go.

— Ude­rze­nie na Bia­łe Ko­no­we­ryn, na Mia­sto Aga­ra, by­ło­by błę­dem, całe Po­łu­dnie zjed­no­czy­ło­by się w obro­nie Oka. Na­wet Wa­he­si i Bah­da­ra po­sła­ły­by na nas woj­ska. Ale tu­taj jest jesz­cze je­den wiel­ki, peł­no­mor­ski port. W Ge­ghii Po­łu­dnio­wym. A w por­cie są stat­ki, wie­le stat­ków, któ­ry­mi bę­dzie­my mo­gli po­pły­nąć na pół­noc. Do domu. Ge­ghii Po­łu­dnio­we ma mało woj­ska i nie­do­łęż­ne­go wład­cę, więc je­śli znisz­czy­my do koń­ca ar­mię Seh­ra­wi­na, z ła­two­ścią opa­nu­je­my uj­ście Per­sa­lii i zmu­si­my oba te księ­stew­ka do ustępstw.