Een Kroon van Zwarden

Falion wachtte. Ispan was niet dom maar had veel te veel ontzag. Falion geloofde er niet in dat je mensen kon dwingen nog iets te leren wat ze allang hadden moeten weten. Luie geesten moesten geoefend worden.

Ispan liep met een ruisende rok heen en weer en keek met afkeer naar het stof en oude spinnenwebben. ‘Deze plek stinkt. En het is hier smerig!’ Ze huiverde toen een grote zwarte kakkerlak tegen de muur op rende. Heel even omgaf de gloed haar; een weefsel verpletterde het insect met een knappend geluid. Ispans gezicht vertrok en ze veegde haar handen aan haar rok af, alsof ze die gebruikt had in plaats van de Kracht. Ze had een gevoelige maag, tenzij ze afstand schiep tussen zichzelf en de feitelijke daad. ‘Ik zal geen mislukking doorgeven aan een Uitverkorene, Falion. Ze zou ons afgunstig kunnen maken op Liandrin, nietwaar?’

Falion huiverde nog net niet. Maar ze liep wel de kelder door en schonk zich een beker pruimenwijn in. De pruimen waren oud geweest en de wijn was te zoet, maar haar handen trilden niet. Moghedien vrezen was verstandig, maar toegeven aan vrees was dat niet. Misschien was ze dood. Anders zou ze hen toch wel hebben opgeroepen, of hen in hun slaap naar Tel’aran’rhiod hebben gesleurd om uit te leggen waarom ze haar bevelen nog niet hadden uitgevoerd? Tot ze Moghediens lijk zag, was de enige verstandige keus om door te gaan alsof ze elk ogenblik kon verschijnen. ‘Er is een manier.’

‘Hoe dan? Elke Wijzevrouw in Ebo Dar ondervragen? Hoeveel zijn het er? Honderd? Tweehonderd, misschien? Ik denk dat het de zusters in het Tarasin-paleis zou opvallen.’

‘Vergeet je dromen van een sa’angreaal, Ispan. Er is geen geheime bergplaats van lang geleden, geen verborgen kelder onder een paleis.’ Falion sprak koel en afgemeten, steeds koeler naarmate Ispan zich opwond. Ze had er altijd van genoten om een klas novices door de klank van haar stem aan zich te binden. ‘Bijna alle Wijzevrouwen zijn wilders. Het is zeer onwaarschijnlijk dat ze weten waarnaar wij zoeken. Er is nog nooit een wilder met een angreaal gevonden, laat staan een sa’angreaal, en ze zouden zeker gevonden zijn. Integendeel, volgens elk verslag probeert een wilder elk voorwerp met de Kracht zo snel mogelijk kwijt te raken, uit angst voor de wraak van de Toren. Aan de andere kant lijken vrouwen die de Toren worden uitgezet een dergelijke vrees niet te kennen. Je weet heel goed dat als ze bij hun vertrek worden nagezocht, minstens één op de drie iets op haar lichaam heeft verborgen. Een echt voorwerp van de Kracht of iets waarvan ze gelooft dat het er een is. Van de weinige Wijzevrouwen die in aanmerking komen, was Callie een volmaakte keus. Toen ze vier jaar geleden werd weggestuurd, probeerde ze een kleine ter’angreaal te stelen. Een nutteloos ding dat beelden van bloemen en het geluid van een waterval maakt, maar desondanks een aan saidar gebonden voorwerp. En ze probeerde achter alle geheimen van de andere novices te komen, wat haar veel te vaak lukte. Als er ooit één angreaal in Ebo Dar is geweest, om nog maar te zwijgen van een bergruimte vol, geloof jij dan echt dat ze die in vier jaar niet zou hebben gevonden?’