Zaginiona Ewangelia

– Oszalałeś? To niemożliwe! – ryknął wydawca.

– Szukałem wszędzie… wszędzie – odpowiedział płaczliwie

Groat. – Nie ma go w szufladzie… ani w innych miejscach. Nie ma go nigdzie. Zniknął!

– Nie wierzę w to – warknął Wheeler. – Przepuść mnie, sam zobaczę.

Wydawca ruszył szybko w stronę sejfu, a za nim człapał przerażony strażnik.

Randall podążał ich śladem powoli, próbując poukładać sobie wszystko w głowie, próbując zrozumieć.

Gdy stanął w otwartych drzwiach sejfu, rozejrzał się po wielkiej, ogniotrwałej, pancernej komorze. Głęboka na co najmniej sześć metrów i szeroka na trzy, miała ściany ze zbrojonego betonu, do których przytwierdzono rzędy metalowych szuflad. Cztery fluorescencyjne lampy na suficie oświetlały stojący na środku długi stół, pokryty białą tkaniną. Na stole leżało kilka prostokątnych szyb.

Randall przyglądał się, co robią Wheeler z Groatem.

Strażnik wyciągał kolejno szerokie szuflady ze szklanymi pokrywami, a Wheeler sprawdzał ich zawartość, coraz bardziej podenerwowany i czerwony na twarzy.

Randall przyjrzał się wnętrzu ponownie, szukając jakiegoś miejsca, gdzie ktoś mógłby odłożyć papirus albo nawet go ukryć. Po lewej umieszczono wysoko pod sufitem dwa otwory wentylacyjne, a niżej, na poziomie oczu, tablicę z przełącznikami i wskaźnikami, zapewne do regulacji temperatury i wilgotności pomieszczenia. Kamienna posadzka była pusta.

Wheeler podszedł do niego z pociemniałą, posępną twarzą. Skurczony z przerażenia Groat trzymał się z tyłu.

– To niemożliwe, ale on ma rację – wychrypiał wydawca. – Papirus numer dziewięć zniknął.

– Tylko ten jeden? – zapytał Randall, wciąż nie mogąc w to uwierzyć. – Czy pozostałe są na swoim miejscu?

– Tylko ten – odparł Wheeler, trzęsąc się z wściekłości i niepokoju. – Cała reszta jest nietknięta. – Przyjrzał się masywnym stalowym drzwiom i zamkowi. – Żadnych zadrapań, żadnych śladów włamania – stwierdził.

– Kiedy ostatni raz widział pan papirus numer dziewięć? – zwrócił się Randall do Groata.

– Wczoraj wieczorem – wymamrotał kurator drżącym głosem. – Zawsze przed pójściem do domu zaglądam do każdej szuflady, sprawdzam, czy są w dobrym stanie, czy wilgotność jest prawidłowa.

– Czy ktoś był tutaj od tamtej pory? – zapytał Wheeler.

– Nie, nikogo nie było. Dopiero pan z panem Randallem…

– A strażnicy Helderinga? – dociekał Randall.

– Nie mogliby tego zrobić – odparł kurator. – Włamanie jest niemożliwe, a kombinacji szyfru żaden z nich nie zna.

– Kto ją właściwie zna?

– Powiem ci, kto zna szyfr, Steve – powiedział Wheeler. – Tylko siedmiu ludzi, oczywiście Groat, poza tym Heldering i piątka wydawców: Deichhardt, Fontaine, Gayda, Young i ja. Nikt więcej.

– Czy ktoś mógł wykraść numer?

– W żadnym wypadku – odparł sucho Wheeler. – Nie został nigdzie zapisany, wszyscy nauczyliśmy się go na pamięć. – Pokręcił głową. – To niesamowite, to nie miało prawa się zdarzyć. Kompletnie tego nie rozumiem. Musi być jakieś proste wytłumaczenie. Powtarzam, to nie miało prawa się zdarzyć.

– Ale się zdarzyło – rzekł Randall. – I przypadkiem jest to ten fragment papirusu, który mieliśmy obejrzeć.

– Mało mnie obchodzi, który to fragment – warknął Wheeler. – Nie możemy pozwolić na utratę choćby jednego skrawka. Boże, przecież to katastrofa. Te dokumenty nie są naszą własnością, należą do rządu Włoch, są skarbem narodowym. Musimy je zwrócić w terminie. Ale jeszcze gorsze jest to, że bez kompletu oryginałów nie będziemy mogli dowieść autentyczności Międzynarodowego Nowego Testamentu.

– Szczególnie bez papirusu numer dziewięć – dorzucił cicho Randall. – Co do którego są wątpliwości.

– Nie ma żadnych wątpliwości – prychnął Wheeler, krzywiąc się z irytacją.

– Ale de Vroome z Plummerem będą trąbić o tym na cały świat. Mogą zdeprecjonować nową Biblię, jeżeli opat Petropoulos nie wyjaśni tej nieścisłości.

– Petropoulos! – Wheeler plasnął się w czoło. – Zapomniałem o nim. Kiedy ma przyjechać?

– Jutro rano.

– Niech to szlag. Steve, musisz odwołać jego wizytę. Poinformuj go, że badanie musi zostać przełożone na później, że skontaktujemy się z nim w Helsinkach.

– Nie mogę tego zrobić, George. – Randall poczuł skurcz w sercu. – On już jest w drodze do Amsterdamu.

– Cholera, Steve, musisz! Co mu pokażemy? Dobra, nie traćmy czasu. Trzeba zawiadomić Helderinga, Deichhardta i resztę. Musimy znaleźć ten cholerny papirus.

– I policję – dodał Groat. – Trzeba zawiadomić policję amsterdamską.

– Czyś ty oszalał, człowieku? – natarł na niego Wheeler. – Jeżeli wpuścimy tutaj policję, to po nas. Przecież de Vroome natychmiast się o wszystkim dowie. Nie, to wykluczone. Mamy dość własnych ochroniarzy. Heldering zaraz zwoła swoich ludzi. Prześwietlimy wszystkich na wylot. Każdy pokój, każde biurko będzie wybebeszone do samego spodu. Przeszukamy nawet mieszkania naszego personelu na mieście. Znajdziemy ten papirus. Groat, zostań tutaj i pilnuj sejfu. Strażnik przy windzie niech też zostanie. Ja idę na górę i ogłaszam alarm, a ty, Steve… przede wszystkim zawiadom Petropoulosa, że na razie nie możemy go przyjąć.