Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Kocham cię, Skoczku, kocham cię.

Hisa aż podskoczył z zadowolenia i zawirował jak fryga.

— Wy iść spacerować?

— Uciekamy. Na Nadwyżu są kłopoty, Skoczku, ludzie z karabinami. Może przyjdą na Podspodzie. Uciekamy, jak hisa, starzy i młodzi; niektórzy z nas nie mają dość siły, Skoczku. Szukamy bezpiecznego miejsca.

Skoczek odwrócił się do swych towarzyszy, zawołał coś głosem, który wzniósł się ku szczytom skali, a potem opadł na sam jej dół, i zatrajkotał do drzew, spod których wyszli, i do gałęzi w górze. I dziwna w dotyku, silna dłoń Skoczka znalazła się w jego dłoni i Skoczek zaczął go prowadzić z powrotem w kierunku drogi, na której zatrzymała się cała kolumna, a idący z tyłu przepychali się do przodu, żeby zobaczyć, co się dzieje.

— Panie Konstantan — zawołał zdenerwowanym głosem jeden z członków personelu siedzący w kabinie łazika obok kierowcy — oni mają z nami iść?

— Wszystko w porządku — odpowiedział. — I zwracając się d~ innych krzyknął: — Cieszcie się. Hasa wrócili. Dołowcy wiedzą, kto jest mile widziany na Podspodziu, a kto nie, prawda? Obserwowali nas przez cały ten czas, patrzyli, czy u nas wszystko w porządku. Ludzie! — zawołał jeszcze głośniej do niewidocznych mas stojących dalej w mroku. — Ludzie, oni do nas wrócili, czy to rozumiecie? Hisa znają wszystkie miejsca, w których możemy się schronić i chcą nam pomóc, słyszycie?

Tłum zaszemrał nieufnie.

— Żaden Dołowiec nigdy nie wyrządził krzywdy człowiekowi! — zawołał w mrok przekrzykując cierpliwy pomruk silników.

Uścisnął jeszcze mocniej dłoń Skoczka i wszedł między nich. Miliko wsunęła mu dłoń pod pachę z drugiej strony. Łaziki ruszyły, a oni poszli noga za nogą za nimi. Do kolumny zaczęli dołączać hisa, posuwając się wśród trzcin porastających pobocza drogi. Niektórzy ludzie odsuwali się od nich. Inni tolerowali nieśmiały dotyk oferowanej ręki. Wśród tych ostatnich byli nawet ludzie z Q idący za przykładem starych wyjadaczy, których mniej to kłopotało.

— Im można zaufać — to wołał do idących za nimi ludzi jeden z jego pracowników. — Zdajmy się na nich, niech prowadzą.

— Skoczku — powiedział Emilio — potrzebne nam bezpieczne miejsce… Trzeba odnaleźć wszystkich ludzi ze wszystkich obozów i zaprowadzić ich w bezpieczne miejsca.

— Wy chcieć bezpiecznie, chcieć pomoc; chodź, chodź. Silna dłoń, mała, jakby byli ojcem i dzieckiem, trzymała wciąż jego rękę; ale pomimo różnicy wieku i wzrostu role tutaj były odwrócone… to ludzie szli teraz jak dzieci znaną sobie drogą wiodącą do znanego sobie miejsca, ale w przeciwnym kierunku, tam, skąd mogą nigdy, zdawał sobie z tego sprawę, mogą nigdy nie wrócić.

— Chodź do nasze miejsce — powiedział Skoczek. — My zrobić was bezpiecznie; my wyśnić stąd złe człowieka i oni sobie pójść; a wy iść teraz, my iść śnić. Nie hasa sen, nie człowiek sen; razem-sen. Chodź do miejsca na sen.

Nic nie rozumiał z tej paplaniny. Dalej były tereny zamieszkiwane przez hasa, na które ludzie nigdy się nie zapuszczali. Miejsca-snu… to już był sen — wspólna ucieczka ludzi i hisa w mrok, w przewrócenie do góry nogami wszystkiego, co było Podspodziem.

Uchronili Dołowców; i przez długie lata rządów Unii, kiedy przyjdą tu ludzie, których hisa nic nie będą obchodzili… wśród hisa będą ludzie, którzy mogą je ostrzegać i bronić. Tyle tylko mogli jeszcze zrobić.

— Przyjdą tu pewnego dnia — powiedział do Miliko — i będą chcieli ścinać drzewa, budować swoje fabryki, stawiać zapory na rzece i licho wie, co jeszcze. Tak to już bywa, prawda? Jeśli pozwolimy im na to. — Machnął ręką Skoczka i spojrzał w dół na małą zaaferowaną twarzyczkę kroczącej dumnie obok niego postaci. — Idziemy ostrzec inne obozy; chcemy zabrać z nami między drzewa wszystkich ludzi; to będzie długi, długi marsz. Potrzebujemy dobrej wody i dobrej żywności.

— Hisa znaleźć — uśmiechnął się do niego Skoczek wietrząc wielki żart czyniony przez hisa wspólnie z ludźmi. — Wasze jedzenie nie kryć się dobrze.

Nie mogli długo trzymać w tajemnicy tego pomysłu… jak nalegali niektórzy. Może zabawa się znudzi, kiedy ludzie nie będą mieli już darów do rozdawania. Może stracą swe uwielbienie dla ludzi i odejdą własnymi drogami. Może nie. Hisa nie byli już tacy sami, jak wtedy, kiedy ludzie zjawili się tu po raz pierwszy. Ludzie na Podspodziu też nie byli już ci sami.