Wojna [Conventions of War - pl]

Sula uznała, że sprawy toczą się dość pomyślnie. Podobało jej się, że siły Legionu utknęły w hotelu „Imperialnym”, zamiast bronić ministrów i konwokacji. Uznała, że pora stworzyć jeszcze jeden front, i następnym grupom docierającym do Bram Wyniesionych kazano zameldować się w pałacu Ngenich.

Aby Projekt Daliang zakończył się sukcesem, należało opanować pewne cele: Ministerstwo Wiedzy, gdzie znajdowały się sztaby głównych środków przekazu; Biuro Cenzora, które kontrolowało wszystkie wiadomości wysyłane na całej Zanshaa, czy nie zawierają sformułowań wrogich Naksydom; dowództwo Floty Naksydzkiej organ nadzoru nad naksydzkim wojskiem oraz Ministerstwo Prawa i Władzy, które kontrolowało Flotę i jej dowództwo; Ministerstwo Policji, a także Ministerstwo Obrony Praxis, któremu podlegał Legion Prawomyślności.

I oczywiście samą konwokację, gdzie Komitet Ocalenia Praxis, naczelne ciało naksydzkiej rebelii, spotykał się ze swoją posłuszną legislaturą.

Wszystkie te główne wydziały rządowe skupiały się w jednym miejscu, w cieniu granitowej kopuły Wielkiego Azylu. Właśnie tym obszarem Sula zamierzała zawładnąć.

Wezwała dowódców grup i zespołów na spotkanie w jadalni. Chciała ustalić, jakimi kwalifikacjami dysponują dowódcy oraz jaki jest stan wyposażenia każdej z grup. Najbardziej kompetentnych zarezerwowała na atak na rządowe wydziały. Innych posłała, by przejęli szpital Chwała Higienie, aby ranni bojownicy mieli opiekę medyczną. Najmniej kompetentnym dała polecenie, by przeczesali domy znaczniejszych Naksydów i jak najwięcej z nich przyprowadzili do aresztu.

— Chcę ich mieć żywych, rozumiecie? — powiedziała. — Będą zakładnikami. Są nam potrzebni, byśmy dzięki nim przeżyli.

Grupy operacyjne wyruszyły po zakładników. Sula wiedziała, że nie obędzie się bez łupiestwa i wandalizmu. Dowódców pozostałych grup zebrała wokół stołu i zaczęli planować wielokierunkowy atak wzdłuż wszystkich ulic wiodących do Wielkiego Azylu.

— Niech kolumna bojowników posuwa się po obu stronach ulicy. Pojazdy powinny pozostawać w tyle, ale mają być gotowe do udzielenia wsparcia. Jasne? Jakieś pytania?

Młoda Lai-own podniosła dłoń.

— Czy jesteś prawdziwą lady Sulą, czy podróbką, jak mówią? — spytała.

Sula uśmiechnęła się szeroko.

— Jestem równie prawdziwa jak ty — odparła.

Kazała im zacząć atak o 0826. Amatorszczyzna armii stanowiła poważną wadę; atak szerokim frontem był konieczny, gdyż w żaden sposób nie mogła podejść wroga, mogła tylko wszędzie atakować i mieć nadzieję, że komuś dopisze szczęście. I musiała cały atak zorganizować sama, mając łączność tylko z tymi, którzy byli zaopatrzeni w nagłowniki lub mogli korzystać z ręcznych komunikatorów. Ogromnie potrzebowała sztabu, ale nim nie dysponowała. Spence i Macnamara mogliby spełnić taką rolę, ale mieli swoje własne zadania, a ona nikomu innemu nie ufała.

Podczas kiedy nowe siły atakujące zajmowały stanowiska, otrzymała bieżący raport Casimira na temat wydarzeń przy kolejce. Naksydzkie siły bezpieczeństwa z hoteli w Dolnym Mieście w końcu się zorganizowały i wezwały operatora kolejki, by wysłał po nich na dół pociąg. Operator — starszy Daimong, który od dziesięcioleci pracował na tym stanowisku — odmówił, twierdząc, że jakiś wojskowy rozkazał mu trzymać pociąg przy górnym terminalu. Naksydzi powtórzyli żądanie, Daimong ponownie odmówił.

Wtedy Naksydzi porozumieli się z dowództwem. Starszy kapitan naksydzkiej Floty skontaktował się z terminalem i unieważnił rozkaz. Daimong odpowiedział, że rozkaz nie nadszedł z Floty, więc Flota nie może go odwoływać. Wobec tego zapytano go, kto wydał rozkaz, a Daimong odpowiedział, że nie wie.

Kolejne wezwania nadeszły z patrolu dzielnicowego, patrolu zmotoryzowanego i Legionu Prawomyślności. Za każdym razem Daimong odpowiadał, że nie mogą odwoływać rozkazu, gdyż rozkaz nie pochodził z tej służby.

— Jaki oficer wydał ten rozkaz? — spytał w końcu Naksyd.

— Ten, który jest tu na miejscu.

— Daj mi z nim porozmawiać!

Daimong cofnął się i Casimir podszedł do jednostki komunikacyjnej. Miał na sobie pancerz Floty i trzymał w ręku karabin. Naksyd patrzył bez słowa, a jego łuski błyskały czerwonymi nieczytelnymi wzorami.

— Czego pan chce? — zapytał Casimir.

Naksyd pokonał wreszcie zdziwienie i wydusił z siebie polecenie:

— Musi pan natychmiast wysłać na dół kolejkę!

Casimir popatrzył prosto w kamerę.

— Mam cię w dupie — powiedział — Pracuję dla Białego Ducha.

Sula śmiała się, gdy Casimir jej to relacjonował. On i współpracujący Daimong trzymali Naksydów w dolnym terminalu przez ponad pół godziny, i w tym czasie Naksydzi nie mogli mieszać się do bitwy w Górnym Mieście.

Wreszcie Naksydzi ruszyli pieszo w górę po stromych torach i ścieżkach technicznych z obu stron kolejki. Zespoły Casimira, umieszczone w pałacach nad Dolnym Miastem otworzyły ogień i zepchnęły podchodzących w dół zbocza. Casimir meldował, że czasami trudno mu było zmusić ludzi do przerwania ognia; martwił się, że ta strzelanina zżera zapasy amunicji.