Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Dlaczego akurat Liga Solarna? — zdziwiła się Honor.

— Jestem pewien, że sporo obecnych na tej planecie będzie chciało mi towarzyszyć. Jestem także pewien, że znajdą się chętni do przejścia na stronę Sojuszu, i pozwolę sobie doradzić ostrożność w stosunku do nich. Zmiana frontu nigdy nie jest łatwa. Przynajmniej dla tych, których chciałoby się mieć po swojej stronie. Natomiast ci, którzy nie chcą zmieniać strony, wybiorą Ligę, ponieważ ma ona cudowne wręcz zasady udzielania azylu politycznego. A fakt, że zmartwychwstaliśmy, jak sądzę, spowoduje namiętne wręcz zainteresowanie dziennikarzy wszelkiej maści.

I uśmiechnął się radośnie, słysząc pełen uznania pomruk Ramireza, który jako pierwszy zrozumiał, co Parnell zamierza.

— Właśnie, komodorze — potwierdził, spoglądając na niego. — Sądzę, że już sam fakt zadania kłamu, i to na taką skalę, oficjalnemu oświadczeniu Komitetu o śmierci nas wszystkich poważnie wpłynie na jego wiarygodność. Jeżeli w dodatku istnieje nagranie, o którym wspomniałem, i otrzymamy jego kopie, to dopilnujemy, by trafiły gdzie trzeba i stały się naprawdę powszechnie znane. Z tego co słyszałem od najnowszych przymusowych kolonistów, przemyt technologii z Ligi do Republiki ruszył na dobre. Mocno bym się zdziwił, gdyby ten proceder szybko i gwałtownie się nie urwał, kiedy drastycznie zmieni się podejście opinii publicznej do Ludowej Republiki. A zmieni się, i to szybko, bo ludzie nie lubią kłamstwa i torturowania bezbronnych. Wszyscy natomiast wiemy, jak w takiej sytuacji zachowują się politycy. Jest jeszcze druga korzyść, choć być może mniejsza, a z całą pewnością nastąpi ona później. Otóż pomimo wysiłków propagandy i Urzędu Bezpieczeństwa te informacje dotrą także do obywateli Republiki. Nie sądzę, by wpłynęły na wzmocnienie pozycji czy też wzrost popularności Komitetu. Myślę, że będzie wręcz przeciwnie, i to być może drastycznie.

— Obawiam się, że w tej drugiej kwestii jest pan zbytnim optymistą, sir — odezwał się posępnie Caslet.

Parnell spojrzał na niego pytająco, toteż Warner wzruszył ramionami i wyjaśnił:

— Obecnie Komitet popierają trzy rodzaje ludzi. Ci, którzy naprawdę wierzą w oficjalną linię, ci, którzy chcą się dorwać do władzy, by zastąpić obecną politykę własną, jedynie słuszną, i ci, którzy są zbyt przerażeni, by zrobić cokolwiek. Jedynymi, których może obchodzić, co naprawdę zdarzyło się osiem standardowych lat temu, są ci pierwsi. Ale obawiam się, że nawet oni niczego w związku z tym nie zrobią. Nie mogą, jeżeli nie chcą równocześnie zaprzepaścić nadziei na reformy, których pragną, lub realizację tych niewielu, które trwają. A już na pewno nie w samym środku wojny. Którą Republika przegrywa.

Parnell zamyślił się głęboko.

— Może pan mieć rację, komandorze — przyznał z szacunkiem — ale i tak zrobię to, co zamierzam. A sądzę, że skutki w Lidze Solarnej przewidziałem właściwie. Choćby dlatego warto zaryzykować. Poza tym jestem to winien tym wszystkim, których zamordowano. Nawet gdyby okazało się, że nie wywarło to żadnego efektu.

— Rozumiem, sir — powiedział Caslet.

I zacisnął dłonie w pięści, przyglądając im się naprawdę długą chwilę.

— A ja zapewne będę musiał zdecydować, co zrobić, prawda? — powiedział w końcu.

— Niech pan podejdzie do tego w ten sposób — poradził dziwnie łagodnie Parnell. — Nie wiem dokładnie, za co się pan tu znalazł, poza tym że nie zjawił się pan dobrowolnie. Natomiast z faktu, że już pan tu jest, wynika sporo korzyści. Najważniejsze to zupełna wolność wyboru, komandorze Caslet.

Caslet miał tak zdumioną minę, że Parnell parsknął śmiechem.

— Proszę się zastanowić: siedzi pan po uszy w takim gównie, że gorzej już być nie może — wyjaśnił, gdy spoważniał. — I jedyne, co jest teraz tak naprawdę ważne, to dokonanie wyboru. Jest to sytuacja, na którą nigdy nie miał pan szansy, gdy my rządziliśmy Republiką, a której jak ognia unikał Pierre. Wolny wybór dla poddanych jest najgorszym, co może spotkać władze każdego systemu totalitarnego. Ponieważ został pan zapędzony do narożnika i ma pan za plecami tylko ścianę, nie pozostało panu już nic do stracenia. A człowiek w takiej sytuacji ma większą swobodę wyboru tego, czego naprawdę by pragnął, niż ktokolwiek inny. Może mi pan wierzyć, doświadczyłem tego. Więc niech pan skorzysta z okazji, komandorze.

W głosie ani w oczach Parnella nie było śladu rozbawienia, gdy dodał:

— Zapłacił pan za to cholerną cenę i jest to dar, który może pana szybko zabić, ale ma pan niepowtarzalną okazję. Niech pan wybierze to, czego pan naprawdę pragnie, i zdecyduje, wobec kogo chce pan być lojalny. Nikt ani nic nie może pana w tej chwili zmusić do niczego. To naprawdę szczera rada, proszę z niej skorzystać… i niech pan napluje w twarz każdemu, kto ośmieli się panu zarzucić, że dokonał pan złego wyboru, obojętne jaki by on był!