Rozstaje zmierzchu

Zaida uśmiechnęła się słabo i na długi moment zapanowało milczenie. Zniecierpliwiona Chanelle zaszurała stopami. Może chciała wstać z krzesła, jednakże Mistrzyni Fal się nie ruszała. Wyraźnie pragnęła czegoś więcej, liczyła na inne układy, a na dodatek wyraźnie wolała, ażeby Elayne odezwała się jako pierwsza. Ale Dziedziczka Tronu postanowiła przeczekać kobietę z Ludu Morza. Ogień rozpalił się i buchał, drwa trzeszczały, iskry wzbijały się w komin. W pokoju zrobiło się znacznie cieplej, niestety wilgotna szata Elayne wchłaniała chyba cały chłód z powietrza i przenosiła go na skórę. Elayne potrafiła ignorować zimno, lecz jak ignorować zimno i wilgoć równocześnie atakujące skórę i wnikające w głąb ciała? Dziedziczka Tronu wytrzymała bezpośrednie spojrzenie Zaidy i posłała jej nieznaczny uśmiech. Essande wróciła wraz z Naris i Sephanie, które niosły tace z plecionki — na jednej stał srebrny imbryczek w kształcie lwa i zielone filiżanki z cienkiej porcelany Ludu Morza, na drugiej zaś puchary z kutego srebra i wysoki dzban z winem, które wydzielało aromat przypraw. Wszystkie kobiety wybrały wino, oczywiście poza Elayne, która znów nie miała wyboru. Dziedziczka Tronu przyjrzała się herbacie i westchnęła. Całkiem dokładnie widziała dno filiżanki. Gdyby herbata była jeszcze ciut słabsza, miałaby niemal barwę wody!

Po chwili Aviendha przeszła wielkimi krokami pokój, odstawiła puchar z winem na tacę pozostawioną na jednym z kredensów i nalała sobie filiżankę herbaty. Kiwnęła głową w stronę Elayne i posłała jej uśmiech łączący sympatię z aluzją, że kobieta Aiel preferuje właściwie wodnistą herbatę od wina. Elayne mimo wszystko odpowiedziała uśmiechem. Pierwsze siostry dzieliły się z sobą i szczęściem, i nieszczęściem. Birgitte uśmiechnęła się nad brzeżkiem srebrnego pucharu, po czym jednym haustem pochłonęła połowę jego zawartości. Więź przeniosła jej rozbawienie złym humorem, który wyczuwała od Elayne. Do Dziedziczki Tronu nadal docierał też ból głowy kobiety Strażnik, który ani na jotę nie osłabł. Elayne potarła skroń. Gdy spotkała Merilille, powinna była nalegać, aby ta Uzdrowiła Birgitte. Kilka spośród Kuzynek prześcignęło Merilille w umiejętności Uzdrawiania, która była jedyną pełną Aes Sedai w pałacu z tą zdolnością.

— Bardzo potrzebujesz kobiet, które potrafią tworzyć bramy — oznajmiła nagle Zaida.

Na jej pełnych ustach nie było już uśmiechu. Nie spodobało jej się, że musiała się jednak odezwać jako pierwsza.

Elayne wypiła łyk swej żałosnej herbaty i nic nie odpowiedziała.

— Może zadowoliłabym Światłość, zostawiając tutaj jedną czy dwie Poszukiwaczki Wiatru — kontynuowała Mistrzyni Fal. — Na jakiś czas.

Dziedziczka Tronu zmarszczyła czoło, jakby się zastanawiała nad propozycją przedstawicielki Atha’an Miere. Naprawdę potrzebowała tych przeklętych kobiet i potrzebowała ich więcej niż jedną czy dwie.

— Czego pragniesz w zamian? — spytała w końcu.

— Jednej mili kwadratowej ziemi nad rzeką Erinin. Dobrej ziemi, w każdym razie. Nie błotnistej, nie bagnistej. I byłaby to ziemia Ludu Morza po wsze czasy. Ziemia, na której będziemy się rządzić własnymi prawami, nie zaś prawami Andoru — dorzuciła tonem nic nie znaczącej dodatkowej wzmianki.

Elayne o mało nie zakrztusiła się herbatą. Atha’an Miere nienawidziły opuszczać morza, nienawidziły przebywać z dala od niego, w miejscach, gdzie go nie widziały. A Zaida prosiła o grunt odległy o tysiąc mil od najbliższej słonej wody! I prosiła o całkowitą, bezwarunkową cesję tej ziemi. Cairhienianie, Murandianie, a nawet Altaranie używali wszelkich sposobów dla wyłudzenia choćby kawałka ziemi Andoru, Andoranie zaś wykrwawiali się w jej obronie, lecz nie wypuszczali swoich terenów z rąk. Tym niemniej jedna mila kwadratowa stanowiła naprawdę niewielki fragment lądu, a jego odstąpienie wydawało się niską ceną za strumień posiłków dla Caemlyn. Ma się rozumieć, Elayne nie zamierzała wspominać o tych drobiazgach Zaidzie. A jeżeli w dodatku przedstawiciele Ludu Morza zaczną handlować bezpośrednio z Andorem, wtedy andorańskie towary popłyną na statkach Atha’an Miere we wszystkie dosłownie rejony świata i tam zostaną zaprezentowane. Mistrzyni Fal przypuszczalnie zdawała sobie z tego sprawę, jednakże Dziedziczka Tronu nie uważała za stosowne informować jej, że również o takich kwestiach myśli. Więź z Birgitte także zasugerowała ostrożność, Elayne uznała wszakże, iż nadeszła pora na nieco zuchwałości, o czym jej Strażnik powinna zresztą wiedzieć lepiej niż ktokolwiek inny.

— Czasami łyk herbaty wpłynie w niewłaściwą dziurkę. — Wcale nie kłamała, choć może pragnęła nieco zyskać na czasie. — Za milę kwadratową Andor zasługuje na więcej niż dwie Poszukiwaczki Wiatru. Atha’an Miere dostały dwadzieścia nauczycielek i dodatkową pomoc w postaci Czary Wiatrów, a kiedy tamte odejdą, dostaniecie dwadzieścia, które je zastąpią. Masz z sobą dwadzieścia jeden Poszukiwaczek Wiatru. Za milę Andoru powinnam dostać wszystkie dwadzieścia jeden i jeszcze dwadzieścia jeden kolejnych na ich miejsce, kiedy te odejdą, zakończywszy nauki u Aes Sedai. — Elayne nie chciała sugerować tej kobiecie, iż zamierza z miejsca odrzucić jej ofertę. — Oczywiście, wszystkie towary wwożone z tego terenu do Andoru zostaną obciążone zwyczajowymi opłatami celnymi.