Pamięć Światłości

Światło padało na jej delikatną, gładką skórę w odcieniu ziemi. Tuon miała na sobie wyblakłą a’solmę, suknię rozciętą po bokach, dzięki czemu widać było błękitne nogawice. Tuon była szczupłej budowy; Mat popełnił kiedyś błąd, zakładając, iż oznacza to, że dziewczyna jest krucha. W tym przypadku było inaczej.

Teraz, gdy już się nie ukrywała, znowu całkowicie ogoliła głowę. Brak włosów nie szpecił jej, jakkolwiek dziwnie to wyglądało. Przesunęła się w krąg błękitnego światła, z zamkniętymi oczami wykonując sekwencję ręcznych zasłon bojowych. Wydawała się walczyć z własnym cieniem.

Mat wolał dobry nóż – albo, lepiej, swój ashandarei – niż walkę gołymi rękami. Im więcej było przestrzeni pomiędzy nim a człowiekiem usiłującym go zabić, tym lepiej. Tuon nie wydawała się jej potrzebować. Obserwując ją, Mat zdał sobie sprawę, ile miał szczęścia w nocy, gdy ją pojmał. Choć nieuzbrojona, była śmiertelnie niebezpieczna.

Tuon zwolniła, machając przed sobą rękami, jak gdyby kreśląc jakiś wzór. Następnie gwałtownie wypchnęła je w bok. Wzięła głębszy oddech i przeniosła ręce na drugą stronę, obracając się całym ciałem.

Czy ją kochał?

Pytanie wprawiło Mata w zakłopotanie. Krążyło po obrzeżach jego umysłu od tygodni, niczym szczur próbujący dobrać się do zboża. Nie było to pytanie w rodzaju tych, jakie zadawał sobie Matrim Cauthon. Matrim Cauthon martwił się jedynie o dziewczynę na jego kolanach i następny rzut kośćmi. Zagadnienia związane z miłością lepiej było pozostawić Ogirowi, który miał czas, by siedzieć i patrzeć, jak drzewa rosną.

Poślubił ją. To był przypadek, czyż nie? Te cholerne lisy powiedziały mu, że on ją poślubi. Ona zaś zaakceptowała ten ślub. Nadal nie wiedział dlaczego. Miało to coś wspólnego z omenami, o których mówiła? Zaloty w ich przypadku przypominały bardziej grę niż romans. Mat lubił gry i uczestniczył w nich, by wygrywać. Ręka Tuon była nagrodą. Teraz, gdy już ją zdobył, co miał z nią zrobić?

Tuon kontynuowała wykonywanie pchnięć, poruszając się niczym trzcina na wietrze. Przechylenie się w ten sposób, ruch w inny sposób. Aielowie nazywali walkę tańcem. Co pomyśleliby o tym? Tuon poruszała się z gracją dorównującą Aielom. Jeśli bitwa była tańcem, to wykonywano go do muzyki jak z hałaśliwej karczmy. Ten taniec wykonywany był do kołyszącej melodii mistrzowskiego śpiewaka.

Coś przemknęło za plecami Tuon. Mat spiął się, wpatrując się w ciemność. Ach, to tylko ogrodnik. Zwyczajnie wyglądający człowiek w czapce na głowie, z pomarszczonymi policzkami. Prawie niewart poświęcania mu uwagi. Mat przestał zwracać na niego uwagę i pochylił się do przodu, by móc lepiej przyjrzeć się Tuon. Uśmiechnął się, widząc, jak jest piękna.

„Właściwie dlaczego ogrodnik jest tu o tej porze?” – pomyślał Mat. „To musi być dziwny gość”.

Mat spojrzał w stronę tego człowieka raz jeszcze, ale trudno go było wyraźnie dostrzec. Ogrodnik stanął pomiędzy dwoma Strażnikami Skazańców. Wydawali się nie zwracać na niego uwagi. Mat także nie powinien. Strażnicy musieli ufać temu człowiekowi…

Mat sięgnął do rękawa wyjmując ukryty w nim nóż. Uniósł go, nie zastanawiając się nawet dlaczego. Kiedy to robił, musnął lekko jedną z gałęzi.

Tuon otworzyła oczy i, pomimo iż światło było słabe, spojrzała wprost na Mata. Miał w rękach nóż i był gotów nim rzucić.

Następnie spojrzała przez ramię.

Mat wykonał rzut, zaś w ostrzu noża odbiło się błękitne światło. Nóż o włos ominął podbródek Tuon, trafiając ogrodnika w ramię w chwili, gdy ten podnosił swój nóż. Mężczyzna sapnął, zataczając się. Mat wolałby ugodzić go w gardło, nie chciał jednak ryzykować trafienia Tuon.

Tymczasem Tuon, zamiast zachować się rozsądnie i usunąć, skoczyła ku ogrodnikowi, sięgając do jego gardła. Sprawiło to, że na twarzy Mata pojawił się uśmiech. Na nieszczęście zabójca miał dość czasu – a Tuon lekko straciła równowagę – by rzucić się do tyłu i przepchnąć pomiędzy zaskoczonymi strażnikami. Drugi sztylet Mata wylądował w ziemi, obok pięty skrytobójcy, który zniknął w mroku nocy.

Sekundę później trzech mężczyzn – każdy z nich ważący mniej więcej tyle, co mała budowla – zwaliło się na Mata, przyciskając jego twarz do wyschłej ziemi. Jeden z osiłków nastąpił mu na nadgarstek, a drugi wydarł mu ashandarei.

– Stać! – warknęła Tuon. – Uwolnijcie go! Gońcie tamtego drugiego, głupcy!

– Tamtego drugiego, Wasza Wysokość? Nie było nikogo takiego.

– W takim razie do kogo należy ta krew? – zapytała Tuon, wskazując na widniejącą na ziemi ciemną plamę, którą pozostawił zabójca. – Książę Kruków dostrzegł to, czego wy nie zauważyliście. Przeszukajcie teren!

Żołnierze ze Straży Skazańców nieśpiesznie zeszli z Mata. Mężczyzna jęknął. Co ci ludzie mieli w głowie? Siano? Mat nie lubił, gdy nazywano go „Jego Wysokością”, ale odrobina respektu by się przydała. Przynajmniej na tyle, by nikt na nim nie siadał, ot co.