Pamięć Światłości

Czym się niepokoił? W walce był ułomny. Ścieranie się z przeciwnikiem nie miało sensu. Rand obrócił się, czując, jak pot płynie mu po czole, i zrzucił opończę. Podjął kolejną próbę, ostrożnie wchodząc na podeptaną trawę, ale i tym razem Tam uzyskał nad nim przewagę, niemal zbijając go z nóg.

„To bez sensu! Dlaczego walczymy, używając jednej ręki? Dlaczego nie znajdziemy innego sposobu? Dlaczego…”

Tam jednak to robił.

Rand kontynuował walkę, broniąc się, ale swą uwagę skierował na Tama. Jego ojciec musiał już wcześniej ćwiczyć walkę jedną ręką. Rand poznawał to po jego ruchach, po sposobie, w jaki – instynktownie – starał się nie chwytać za rękojeść miecza unieruchomioną ręką. Rand powinien był ćwiczyć walkę mieczem jedną ręką. Ręka była w stanie zadać wiele ran, zaś niektóre pozycje były szczególnie ukierunkowane na atakowanie ramienia. Lan polecił mu, by ćwiczył odbijanie chwytów. Prawdopodobnie w następnej kolejności przyszedłby czas na walkę jedną ręką.

– Odpuść to, synu – powiedział Tam.

– Co mam odpuścić?

– Wszystko. – Tam ruszył energicznie, a padające z latarni światło sprawiło, że jego postać rzucała cienie. Rand zaś poszukał pustki. Wszystkie emocje pochłonął płomień, czyniąc go natychmiast pustym i zwartym zarazem.

Następny atak o mało co nie rozłupał mu czaszki. Rand zaklął, wykonując pchnięcie „Czapla brodząca w sitowiu”, którego nauczył go Lan. Uniósł miecz, blokując następne uderzenie. Po raz kolejny miał ochotę chwycić za rękojeść ręką, której nie miał. Nie można było w jeden wieczór porzucić zwyczajów, nabytych podczas lat treningów!

„Odpuść to”.

Przez pole przeszedł powiew wiatru, niosąc za sobą zapach umierającej krainy. Mech, pleśń, zgnilizna.

Mech żył. Pleśń też była żywa. Aby drzewo zgniło, życie musiało postępować.

Mężczyzna z jedną ręką wciąż był mężczyzną, a jeśli ręka ta dzierżyła miecz, mężczyzna nadal był niebezpieczny.

Tam wykonał bardzo agresywne pchnięcie „Jastrząb dostrzega zająca”. Natarł na Randa, wymachując mieczem. Tamten wiedział, co nastąpi w ciągu paru następnych chwil, nim jeszcze to się wydarzyło. Zobaczył siebie unoszącego miecz i wykonującego zasłonę, wymagającą użycia miecza w taki sposób, iż zakłócało to równowagę, zwłaszcza teraz, gdy Rand nie miał drugiej ręki. Uderzenie Tama sprawiło, że miecz Randa obrócił się w jego uścisku. Ujrzał, iż zbliża się następny atak, skierowany na jego kark.

Tam zamarł, nie wykonawszy cięcia. Rand przegrał tę potyczkę.

„Odpuść to”.

Rand przesunął uchwyt miecza. Nie rozmyślał dlaczego. Po prostu robił to, co mu się wydawało właściwe. Kiedy Tam znalazł się bliżej, Rand wyrzucił lewe ramię w górę, tak by móc zrównoważyć rękę i jednocześnie skierować miecz na bok. Broń Tama ześlizgnęła się z miecza Randa, lecz nie upuścił jej.

Zamachowe cięcie Tama nastąpiło zgodnie z oczekiwaniem, aczkolwiek uderzyło w łokieć bezużytecznego przedramienia Randa. Jak się okazało, nie aż tak bardzo bezużytecznego. Przedramię skutecznie zablokowało miecz, choć trzask uderzenia sprawił, że Rand odczuł ból.

Tam zamarł, szeroko otwierając oczy – po pierwsze, ze zdumienia, że jego cios został zablokowany, a po drugie, ponieważ, co oczywiste, lękał się zadać silny cios w przedramię Randa. Prawdopodobnie złamał mu kość.

– Rand – zaczął Tam. – Ja…

Tamten postąpił do tyłu, kryjąc swe zranione przedramię za plecami, i uniósł miecz. Odetchnął mocnym zapachem świata rannych, lecz nie martwych.

Zaatakował. „Zimorodek atakuje w pokrzywach”. Rand nie wybrał tego pchnięcia, ono się po prostu zdarzyło. Być może to jego postawa, wyciągnięty miecz czy drugie przedramię ukryte za plecami sprawiły, że najlepsze wydało się właśnie to rozwiązanie.

Tam, czujny, zablokował jego atak i zrobił krok, wchodząc na brązową trawę. Rand zamachnął się w bok, wykonując następną zasłonę. Przestał próbować wyłączać instynkt, a jego ciało poddało się wyzwaniu. Bezpieczeństwo w pustce. Rand nie musiał się zastanawiać, jak tego dokonać.

Walka toczyła się na poważnie. Miecze ścierały się w gwałtownych ciosach. Rand, wciąż ręką za plecami, czuł, jaki powinien być jego następny ruch. Nie walczył tak dobrze jak niegdyś. Nie mógł; niektórych pchnięć nie był w stanie wykonać, podobnie jak nie mógł uderzać z taką siłą jak kiedyś.

Dorównywał Tamowi. Do pewnego stopnia. Każdy szermierz mógł powiedzieć, kto był lepszy podczas walki. Albo przynajmniej stwierdzić, po czyjej stronie była przewaga. Miał ją Tam. Rand był młodszy i silniejszy, ale Tam był bardzo mocnym przeciwnikiem. Niegdyś ćwiczył już walkę jedną ręką. Rand był tego pewien.

Nie przejmował się tym jednak. Rzecz warta koncentracji… stracił ją z oczu. Przy tak wielkiej ilości problemów i ciężarach, jakie dźwigał, Rand nie był w stanie poświęcić się w pełni czemuś tak prostemu jak pojedynek. Teraz zdał sobie z tego sprawę i przyjął to.

Na chwilę nie był już Smokiem Odrodzonym. Nie był nawet synem walczącym z ojcem. Był uczniem ćwiczącym przy boku mistrza.