Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Што гэта? — здзівіўся Гары.
— Ад Лаванды, — з агідай кінуў Рон. — Няўжо яна сур’ёзна думае, што я….
Гары прыгледзеўся ўважлівей і гучна хіхікнуў. З ланцуга звісалі вялікія залатыя літары, якія утваралі надпіс: “Мой каханы”.
— Міла, — сказаў ён. — Прышпільны. Ты абавязкова павінен гэта надзець. А галоўнае, паказаць Фрэду з Джорджам.
— Калі ты ім распавядзеш, — залепятаў Рон, засоўваючы ўпрыгожванне пад падушку, — то я… то я… то я…
— Абзаікаеш мяне да смерці? — ухмыльнуўся Гары. — Кінь, за каго ты мяне прымаеш?
— Але як яна магла падумаць, што я здольны напяліць такую штуковіну? — аслупянела гледзячы ў прастору, прашаптаў Рон.
— А ты падумай, успомні, — прапанаваў Гары. — Раптам ты выпадкова прагаварыўся, што марыш расхаджваць у нашыйніку з надпісам: “Мой каханы”?
— Ды мы з ёй… не вельмі ж і размаўлялі, — прызнаўся Рон, — усё больш…
— Цалаваліся, — падказаў Гары.
— Ну так, — кіўнуў Рон і, пахіснуўшыся імгненне, спытаў: — А Герміёна праўда сустракаецца з МакЛагенам?
— Пяняцця не маю, — сказаў Гары. — На вячэры ў Слагхорна яны сапраўды былі разам, але па-мойму, без адмысловага поспеху.
Рон падбадзёрыўся і зноў палез даследаваць змесціва сваёй панчохі. Гары атрымаў вязаны швэдар з вялікім залатым Снітчам на грудзі ад місіс Уізлі, вялікую скрынку ўсякай усячыны з “Узрушаючых Ультрафокусаў Уізлі” ад двайнят і сыраваты, пахкі цвіллю пакуначак з надпісам “Гаспадару ад Крычара”.
Гары здзіўлена на яго паглядзеў.
— Як думаеш, адкрыць можна? — спытаў ён.
— Нічога небяспечнага там быць не можа, нашу пошту па-ранейшаму правяраюць у Міністэрству, — адказаў Рон, хоць таксама глядзеў на пакуначак з падазронам.
— А я і не ўспомніў пра Крычара! Што, на Каляды Дамавым эльфам прынята дарыць падарункі? — Гары падазрона патыкаў скрутак пальцам.
— Герміёна бы падарыла, — сказаў Рон. — Але ты пачакай мучыцца сумленнем, спачатку пазнай, што там.
Праз секунду Гары гучна закрычаў і ўзляцеў з раскладанкі; у скрутку апынуўся клубок мучных чарвякоў.
— Цудоўна, — скуголячы ад смеху, ледзь вымавіў Рон. — Які кранальны клопат.
— Усё лепш, чым ланцуг, — парыраваў Гары, адразу ацверазіўшы Рона.
Да ланчу ўсе спусціліся ў новых швэдрах. Выключэнне склалі Флёр (на якую, судзячы па ўсім, місіс Уізлі не пажадала марнаваь часу) і сама місіс Уізлі у новым, з іголачкі, чараўніцкім капялюшу колеру ночы, абсыпанай зорачкамі дыяментаў, і ўрушаючым залатым калье.
— Фрэд і Джордж падарылі! Ну няўжо не прыгажсць?
— Ведаеш, мам, з тых часоў, як мы самі сціраем сабе шкарпэткі, мы шануем цябе ўсё больш і больш, — сказаў Джордж, нядбайна адмахваючыся ад падзяк. — Пастарнака, Рэм?
— Гары, у цябе ў валасах чарвяк, — весела паведаміла Джыні і перахілілася праз стол, каб зняць яго; па шыі Гары пабеглі мурашкі, зусім не з-за чарвяка.
— Які кашмаг, — Флёр дэманстратыўна здрыганулася.
— Так, праўда, — горача падтрымаў Рон. —Яшчэ падліўкі, Флёр?
Шчыра жадаючы ўслужыць, ён перакуліў соўснік; Біл узмахнуў чарадзейнай палачкай; падліўка паднялася ў паветра і палухмяна вярнулася на месца.
— Ты н’е лепш, чыім ваша Тонкс, — папракнула Флёр Рона, абсыпаўшы Біла ўдзячнымі пацалункамі. — Яна вечна усё апгакідвае…
— Я запрашала нашу выдатную Тонкс, — місіс Уізлі грукнула аб стол міскай з морквай і пранізала Флёр поглядам. — Але яна не захацела прыйсці. Ты не сустракаўся з ёй у апошні час, Рэмус?
— Не, я наогул мала з кім маю зносіны, — адказаў Люпін. — Але ў Тонкс жа свая сям’я, ёсць куды пайсці, няўжо не так?
— Хм-м-м-м, — працягнула місіс Уізлі. — Магчыма. Але ў мяне стварылася ўражанне, што небарака мае намер сустракаць Каляды адна.
Яна незадаволена паглядзела на Люпіна — так, быццам гэта ён вінаваты ў тым, што яна атрымае ў нявесткі Флёр, а не Тонкс. Гары падумаў, што бітва місіс Уізлі даўно прайграная. Пры гэтым ён успомніў, што жадаў нешта высветліць наконт Тонкс, і лепш за ўсё ў Люпіна, спецыяліста па Патронусам.
— У Тонкс змяніўся Патронус, — сказаў ён. — Ва ўсякім разе, па словах Снэйпа. Я не ведаў, што такое бывае. Чаму гэта?
Люпін не спяшаўся з адказам. Ён доўга жаваў індычку, потым нарэшце праглынуў і павольна вымавіў:
— Часам… ад вялікага ўзрушэння… пасля цяжкіх эмацыйных перажыванняў…
— Ён вялікі, з чатырма нагамі, — тут Гары раптам ахінула, і ён прашаптаў: — Слухайце… а гэта не можа быць…?