Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Ён не сыйдзе са школы, пакуль у ёй застаецца хоць адзін чалавек, які будзе яму давяратць, — запярэчыў Гары, праз сілу усміхнуўшыся.
— Мой дарагі хлопчык… Нават Дамблдор не можа вярнуцца з…
— Я не гавару: ён можа. Вы не зразумееце. Мне больш няма чаго вам сказаць.
Скрымжэр вагаўся, затым далікатным, па яго меркаванню, тонам сказаў:
— Міністэрства можа даць табе любую абарону, Гары. Я б з задавальненнем адправіў табе пару аўрораў…
Гары засмяўся.
— Валан дэ Морт асабіста жадае забіць мяне, і яны яго не спыняць. Таму дзякуй за прапанову, але не.
— І так, — пачаў Скрымжэр ледзяным голасам. — Прапанова, аб якой я гаварыў на ражаство…
— Якая прапанова? Ах так… У якім я гавару свету, якую велізарную работу вы праводзіце, замест…
— Замест узнімаеш маральны дух кожнага!
Гары разглядаў яго некаторы час.
— Аслабанілі Стэна Шанпайка ўжо?
Твар Скрымжэра набыў барвянае адценне, надзвычай нагадаўшы Дзядзьку Вернана.
— Я бачу, ты…
— Чалавек Дамблдора ва ўсіх дачыненнях. Гэта правільна.
Скрымжэр яшчэ раз зірнуў на яго, затым развярнуўся і моўчкі сыйшоў. Гары бачыў чакаючую яго Персі і астатнюю дэлегацыю, з асцярогай паглядваючую ў бок усхліпваючых Хагрыда і Гроха. Рон і Герміёна паспяшаліся да яго. Гары развярнуўся і марудна пайшоў да іх. Яны сустрэліся ў цені букавага дрэва, пад якім так часта сядзелі ў лепшыя часы.
— Што жадаў Скрымжэр? — прашаптала Герміёна.
— Тое ж, што і на ражаство, — паціснуў плячамі Гары. — Я павінен расказаць яму ўсё аб Дамблдоры і стаць новым міністэрскім хлопчыкам на пасылках.
Нейкі час Рон змагаўся з сабой, затым гучна звярнуўся да Герміёны:
— Слухай, дазволь мне вярнуцца і стукнуць Персі!
— Не, — цвёрда адказала яна, узяўшы яго за руку.
— Я адчую сябе лепш!
Гары засмяяўся. Нават Герміёна ўсміхнулася, але толькі на імгненне — дзяўчына паглядзела ў бок замка:
— Мне невыносная самая думка аб тым, што нам больш сюды не вярнуцца, — ціха вымавіла яна. — Як можна зачыніць Хогвартс?
— Верагодна, і не прыйдзецца, — выказаў здагадку Рон. — Наўрадці нам пагражае тут большая небяспека, чым дома. Зараз усюды аднолькава. Я б нават сказаў: Хогвартс бяспечней, у ім больш чараўнікоў для абароны. А ты як думаеш, Гары?
— Я не вярнуся, нават калі яго адчыняць, — адказаў сябар.
Рон здзіўлена зірнуў на яго, але Герміёна маркотна прагаварыла:
— Я ведала: ты гэта скажаш. Але што ты збіраешся рабіць?
— Я меў намер вярнуцца да Дурсляў — так жадаў Дамблдор, — пачаў Гары. — Але візіт будзе вельмі кароткім. Затым я сыйду.
— Але куды ты накіруешся, калі не ў школу? — папытаў Рон.
— Магчыма, у Годрыкаву лагчыну, — прамармытаў хлопчык. Гэтая ідэя ўзнікнула ў яго ў ноч смерці Дамблдора. — Для мяне ўсё пачалося там. Зусім усё. Я проста адчуваю, што павінен пайсці туды. І можна будзе ўбачыць магілы маіх бацькоў. Я б жадаў гэтага…
— І што потым? — выпытываў Рон.
— Затым я пачну шукаць сляды астатніх Хоркруксаў, — адказаў Гары, разглядаючы адлюстраванне белага надмагілля ў вадзе на іншым канцу возера. — Гэта тое, што ён жадаў, каб я зрабіў. Таму ён расказаў мне ўсё аб іх. Калі Дамблдор меў рацыю — а я не сумняваюся ў гэтым — існуюць яшчэ чатыры Хоркрукса. Я знайду іх, знішчу, а затым дабяруся да сёмай часцінкі душы Валан дэ Морта, заключанай у ім самым. І я той, хто збіраецца яго забіць. І калі я сустрэчу на сваім шляху Северуса Снэйпа… Што ж, тым лепш для мяне і горш для яго.
Доўгае маўчанне.
— Мы будзем там, Гары, — паведаміў Рон.
— Што?
— У доме тваіх дзядзькі і цёткі. Затым мы пойдзем з табой, куды б ты не накіраваўся.
— Не, — хутка адказаў Гары. Ён меў на ўвазе зусім іншае, жадаў даць зразумець, што збіраецца ў гэткае небяспечнае вандраванне адзін.
— Калісьці ты сказаў нам, — ціха напомніла Герміёна. — "ёсць час вярнуцца, калі захочаце". У нас быў гэты час.
— Мы з табой, што б не здарылася, — падтрымаў Рон. — Але сябра, ты наведаеш дом маіх бацькоў, перш чым зробіш нешта яшчэ. Нават Годрыкава Лагчына пачакае.
— Чаму?
— Біл і Флёр ажэняцца, не забыўся?
Гары здзіўлена зірнуў на яго. Думка аб том, што ўсё ў парадку, калі вяселле ўсё роўна не адмяняюць, была дзіўнай і цудоўнай.
— Так, гэта мы не прапусцім, — нарэшце, пагадзіўся ён.
Яго рука аўтаматычна стулілася над фальшывым Хоркруксам. Але нягледзячы ні на што, нягледзячы ні на цёмны выхілясты шлях, які чакае яго наперадзе, ні на фінальную бітву з Валан дэ Мортам, якая абавязкова адбудзецца — можа, праз месяц, год або дзесяць гадоў, — ён адчуў, як лёгка стала на сэрцы ад усведамлення: заставаўся яшчэ адзін, апошні, залаты дзень міру, каб атрымліваць асалоду ад яго разам з Ронам і Герміёнай.