Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Вось бараны, — змрочна вымавіў Рон, гледзячы ў акно на заснежаны двор і двайнят, якія сыходзілі. — Усяго дзесяць секунд, і мы таксама маглі бы пайсці.
— Я —не, — запярэчыў Гары. — Я абяцаў Дамблдору нікуды адсюль не сыходзіць.
— Ах, так, — сказаў Рон. Ён пачысціў яшчэ пару сцяблінак і спытаў: — А ты распавядзеш Дамблдору пра Снэйпа і Малфоя?
— Ага, — адклікнуўся Гары. — Я бы распавёў усякаму, хто здольны гэта спыніць, а Дамблдор — першы ў спісу. Я бы, можа, і з тваім татам пагаварыў.
— Шкада, ты не чуў, што ўсё такі рабіў Малфой.
— Адкуль? Ён жа адмовіўся казаць Снэйпу.
Яны памаўчалі, а затым Рон пацікавіўся:
— Ты, вядома, ведаеш, што табе скажуць? Тата, Дамблдор і ўсе-усе? Яны скажуць: “Снэйп на самай справе не збіраўся дапамагаць Малфою, а проста жадаў высветліць, што той задумаў.
— Яны ж не чулі яго інтанацыю, — без выраза вымавіў Гары. — Ніхто бы не мог так праўдзіва згуляць, нават Снэйп.
— Ды я чаго… я проста так, — паціснуў плячамі Рон.
Гары, нахмурыўшыся, павярнуўся да яго.
— Але ты ж сам мне верыш?
— Так, так! — сказаў Рон. — Сапраўды! Затое яны ўсе перакананыя, што Снэйп — член Ордэна.
Гары нічога не адказаў. Ён ужо думаў пра такія пярэчанні і нібы бы чуў голас Герміёны: “Гары, але ж відавочна, што ён прыкідваўся, быццам жадае дапамагчы, а сам жадаў вывудзіць з Малфоя, што той робіць”…
Але гэта толькі ва ўяўленні — яму не атрымалася распавесці Герміёне пра падслуханую гутарцу. Калі ён вярнуўся на вечарынку Слагхорна, яна ўжо сышла — так, прынамсі, сказаў раздражнёны МакЛаген, — і ў агульнай гасцінай яе таксама не было. А рана раніцай Гары з Ронам адпраўляліся ў Нару, і Гары ледзь паспеў пажадаць Герміёне шчаслівых Каляд і шапнуць, што пасля вакацый у яго ёсць вельмі важныя навіны. Праўда, незразумела, ці чула яна; у той жа самы час за яго спіной Рон развітваўся з Лавандай — зусім невербальна.
Адно, прынамсі, Герміёна сапраўды не можа адмаўляць: Малфой сапраўды задумвае нейкую поскудзь, і Снэйпу пра гэта вядома.
— Я ж казаў, — з поўным правам паўтараў Гары Рону.
На даль, яму пакуль не прадставілася магчымасць пагутарыць з містэрам Уізлі: той увесь час працаваў дапазна, нават у Каляды. Але да вечара ўсё семейства Уізлі і госці сабраліся ў гасцінай. Джыні упрыгожыла яе так пышна, што яна здавалася эпіцэнтрам выбуху папяровых гірлянд. Веравіну елкі венчаў анёл, і ніхто, акрамя Фрэда, Джорджа, Гары і Рона, не ведаў, што на самай справе гэта садовы гном, які ўкусіў Фрэда за лодыжку, калі той выйшаў надраць морквы да каляднай вячэры. Яго аслупянелі, вымалявалі залатой фарбай, запхнулі ў мініятурны балетную пачку, прыляпілі на спіну маленькія крылцы, і цяпер на тых, хто сабраўся, зласліва пазіраў самы выродлівы ў свеце анёл з вялікай лысай галавой-бульбачкай і вельмі валасатымі нагамі.
Усе слухалі па радыё святочны канцэрт любімай спявачкі місіс Уізлі, Мелясціны Уорбэк. З вялікага драўлянага прымача несліся меладычныя пошчакі. Флёр, відавочна, знаходзіла Селясціну невыносна сумнай і размаўляла, не паніжаючы голасу. Місіс Уізлі, гнеўна раздзімаючы ноздры, то і справа тыкала чарадзейнай палачкай у бок рэгулятара гучнасці, таму рулады гучалі ўсё магутней. Калі пачалася амаль джазавая кампазіцыя пад назвай “Кацёл, поўны моцнага і салодкага кахання”, Фрэд і Джордж рызыкнулі задумаць з Джыні гульню ў хлапушкі. Рон употай пазіраў на Біла і Флёр, нібы спадзяваўся набрацца досведу. Рэмус Люпін, худы і абарваны, як ніколі, сядзеў каля каміна і глядзеў у агонь, нібы не заўважаючы спевы Селясціны.
— Мы танцавалі пад гээта, калі нам было васемнаццаць! — выклікнула місіс Уізлі, абціраючы вочы вязаннем. — Памятаеш, Артур?
— А-а? — схамянуўся містэр Уізлі. Ён чысціў мандарын і адчайна дзёўб носам. — Так-так… цудоўны матыў…
Ён з высілкам выпрастаў спіну і зарнкў на Гары, які сядзеў побач.
— Прабач, — сказаў ён, матнуўшы галавой у бок радыё. Да Селясціны далучыўся хор. — Гэта хутка скончыцца.
— Глупста. — усміхнуўся Гары. — Як у Міністэрству, спраў шмат?
— Вельмі, — адказаў містэр Уізлі. — Быў бы толк, я бы не пярэчыў, але…. тры арышта за два месяца і, падобна, ні аднаго сучаснага Пажыральніка Смерці… толькі нікому не кажы, — дадаў ён, раптам канчаткова прачнуўшыся.