Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— А чым ім так спадабаўся Валан дэ Морт?
— Яны думаюць, што пры ім стануць жыць лепш, — сказаў Люпін. — Тут з Грэйбэкам не паспрачаешся…
— Хто такі Грэйбэк?
— Не ведаеш? — Люпін канвульсіўна сціснуў уласнае калена. — Фенрыр Грэйбэк, мабыць, самы дорсткі пярэварацень на святле. Яго жыццёвая місія — скусаць і заразіць як мага больш людзей, каб пярэваратняў стала больш, чым чараўнікоў. У выплату за службу Валан дэ Морт абяцаў пастаўляць яму ахвяраў. Грэйбэк спецыялізуецца па дзецях… кажа, іх трэба кусаць у маленстве і выхоўваць удалечыні ад бацькоў, у нянавісці да нармальных чараўнікоў. Валан дэ Морт пагражае нацкаваць яго на нашу моладзь; звычайна такія пагрозы вельмі дзейсныя.
Люпін памаўчаў і дадаў:
— Гэта ён зрабіў мяне пярэваратнем.
— Як? — уразіўся Гары. — Калі… у дзяцінстве?
— Так. Мой бацька абразіў яго. Я вельмі доўга не ведаў, хто вінаваты ў маёй бядзе, і нават шкадаваў яго, лічачы, што небарака быў не ўладны сабой; да таго часу я добра ведаў, якая гэта пакута — ператварэнне. Але Грэйбэк не такі. У поўню ён загадзя падбіраецца бліжэй да вызначаных ахвяр і дзейнічае напэўна. Плануе ўсё загадзя. І такога гнюса Валан дэ Морт паставіў над усімі пярэваратнямі. Не буду прыкідвацца, што здольны са сваімі бездапаможнымі запэўніваннямі канкурыраваць з Грэйбэкам, які адкрыта заяўляе, што мы, пярэваратні, заслугоўваем крыві і павінны помсціць нармальным людзям.
— Але вы — нармальны! — горача запярэчыў Гары. — Проста ў вас… праблема.
Люпін разрагатаўся.
— Часам ты вельмі нагадваеш Джэймса. Той пры старонніх звычайна зваў гэта маёй “маленькай ваўнянай праблемай”. Усе думалі, што гаворка ідзе пра блага выгадаваным трусе.
Ён узяў з рук містэра Уізлі шклянку егнота, падзякаваў і трохі павесялеў. Затое Гары вельмі расхваляваўся, успомніўшы пры слове “Джэймс”, што даўно жадаў нешта спытаць у Люпіна.
— Вы калі-небудзь чулі пра Прынца-Паўкроўку?
— Якога прынцу?
— Паўкроўку, — паўтарыў Гары, уважліва сочачы за Люпіным.
— У чараўнікоў не бывае прынцаў, — усміхнуўся той. — Ты што, жадаеш узяць такі тытул? Мне здавалася, “Абранага” больш чым дастаткова.
— Пры чым тут я! — абурыўся Гары. — Прынц-Паўкроўка калісьці вучыўся ў Хогвартсу, мне дастаўся яго падручнік па зеллеварэнню. Ён пісаў на палях усякія заклёны, якія сам вынайшаў. Напрыклад Левікорпус…
— О, у мой час ён быў у вялікім ходу, — летуценна вымавіў Люпін. — На пятым курсу некалькі месяцаў кроку нельга было ступіць, каб цябе не задралі ў паветра за лодыжку.
— Мой тата ім карыстаўся. — сказаў Гары. — Я бачыў у Віры Памяці, як ён падняў у паветра Снэйпа.
Ён імкнуўся казаць нядбайна, быццам не надаючы адмысловага значэння сваім словам, але ледзь ці дасягнуў жаданага; занадта ўжо разумеючы ўсміхнуўся яго суразмоўцу.
— Так, — кіўнуў Люпін, — і не ён адзін. Як я сказаў, заклён карыстаўся рэдкай папулярнасцю… ведаеш, як гэта бывае, нешта ўсплывае, потым забываецца…
— Але падобна, што Прынц сам вынайшаў яго, калі вучыўся ў школе, — настойваў Гары.
— Не абавязкова, — запярэчыў Люпін. — Мода на заклёны пераменлівая, як усё астатняе. — Ён зазірнуў Гары ў твар і ціха прагаварыў: — Джэймс быў чыстакроўным чараўніком і, клянуся, ніколі не прасіў зваць яго Прынцам.
Гары адкінуў прытворства і спытаў:
— І гэта быў не Сірыўс? І не вы?
— Абсалютна дакладна, не.
— Ясна. — Гары ўтаропіўся ў агонь. — Проста я думаў… гэты Прынц вельмі дапамог мне з зеллеварэннем.
— А колькі гадоў твайму падручніку?
— Не ведаю, не высвятляў.
— А гэта б дапамагло бы зразумець, калі Прынц вучыўся ў Хогвартсу, — сказаў Люпін.
Флёр раптам вырашыла перадражніць Селясціну і зацягнула “Кацёл, поўны моцнага і салодкага каханя”, а астатнія, злавіўшы выраз твару місіс Уізлі, успрынялі гэта як сігнал адбою. Гары і Рон улезлі па лесвіцы у пакой Рона на гарышча, дзе для Гары паставілі раскладанку.
Рон амаль адразу заснуў, а Гары спачатку парыўся ў сваім куфры, дастаў “Вышэйшае зеллеварэнне” і толькі потым лёг. Ён гартаў кнігу, пакуль не знайшоў у самым пачатку дату яе выпуску. Падручніку было амаль пяцьдзесят год. Ні бацькі, ні яго сябраў у Хогвартсу тады яшчэ не было. Гары расчаравана шпурнуў кнігу зваротна ў куфар, выключыў лямпу і павярнуўся на бок. Ён думаў пра перэваратняў і Снэйпа, Стэна Шэнпайка і Прынца-Паўкроўку, і праз нейкі час праваліўся ў цяжкі сон, дзе яго праследавалі цені і крыкі ўкушаных дзяцей…
— Яна што, жартуе?
Гары здрыгануўся, прачнуўся і ўбачыў у нагах ложка разадзьмутая панчоха з падарункамі. Ён надзеў акуляры, агледзеўся. Маленечкае акно звонку амаль цалкам занесла снегам. На яго фоне ў пасцелі вельмі прама сядзеў Рон, разглядаючы тоўсты залаты ланцуг.