Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Няўжо Стэна Шэнпайка яшчэ не адпісцілі? — ашаламіўся Гары.
— На жаль, не, — прагаварыў містэр Уізлі. — Дамблдор, я ведаю, звяртаўся да Скрымджэра… гэта значыць, усе, хто дапытваў Стэна, аднадушна лічаць, што ён такі ж Пажыральнік Смерці, як гэты мандарын… але вышэйшым людзям трэба стварыць бачнасць бурнай дзейнасці, а “тры арышта” усё такі лепш, чым “тры хібных арышта з наступным вызваленнем”… але гэта таксама самы строгі сакрэт…
— Я нікому не скажу, — запэўніў Гары. Ён памаўчаў, разважаючы, з чаго бы пачаць, а Селясціна Уорбэк тым часам завяла баладу “Сваім чараўніцтвам ты выкраў маё сэрца”.
— Містэр Уізлі, памятаеце, што я казаў на вакзале перад ад’ездам у школу?
— Я правяраў, Гары, — тут жа адказаў містэр Уізлі. — Абшукаў хату Малфоеў. Мы не знайшлі нічога, ні пабітага, ні цэлага.чаму там быць не належыла.
— Так, ведаю, я чытаў у “Штодзённым Прароку”… але тут іншае… больш сур’ёзнае…
І Гары распавёў містэру Уізлі пра падслуханую гутарцу. Люпін павярнуў галаву ў іх бок, ўслухоўваючыся кожнаму слову. Калі Гары скончыў, наступіла маўчанне, толькі ціха буркавала Селясціна:
— Гары, а табе не прыходзіла ў галаву, — пачаў містэр Уізлі, — што Снэйп проста…
— …прыкідваўся, прапаноўваючы дапамогу, а сам жадаў высветліць, што задумаў Малфой? — хутка скончыў за яго Гары. — Я так і думаў, што вы гэта скажаце. Але ці можна ведаць напэўна?
— Ведаць — не наш клопат, — нечакана ўмяшаўся Люпін, які павярнуўся спіной да агню і глядзеў на Гары міма містэра Уізлі. — А Дамблдора. Ён давярае Сэверусу, і гэтага павінна быць досыць.
— Але дапусцім, — запярэчыў Гары, — толькі дапусцім… што Дамблдор памыляецца…
— Падобнае я чуў ужо шмат раз. Усё ж такі гэта пытанне даверу Дамблдору. Я яму давяраю; такім чынам, давяраю і Снэйпу.
— Але Дамблдор таксама можа памыляцца, — не сцішаўся Гары. — Ён сам так кажа. А вас…
Ён паглядзеў Люпіну прама ў вочы.
— … Снэйп таксама падабаецца?
— Я не выпрабоўваю да яго ні прыязнасці, ні варожасці, — сказаў Люпін. — Гэта праўда, — дадаў ён, заўважыўшы скептычны выраз на твару Гары. — Вядома, мы ніколі не станем добрымі сябрамі пасля ўсяго, што было паміж ім, Джэймсам і Сірыўсам; занадта шмат крыўд. Але ці можна забыцца, што пакуль я выкладаў у Хогвартсу, Сэверус кожнымесяц рыхтаваў мне аканітавае зелле, прычым абсалютна правільна, каб я не пакутаваў, як звычайна пры поўным месяцы.
— Але ён “выпадкова” прагаварыўся, што вы пярэварацень, і вам прыйшлося сысці! — злосна выклікнуў Гары.
Люпін паціснуў плячамі.
— Гэта ўсё роўна стала бы вядома. Мы абодва ведалі, што ён пазначае на маё месца, і яму нічога не каштавала зрабіць мне вялікую шкоду, крышачку прыпсаваўшы зелле. А ён клапаціўся пра маё здароўе. Я павінен быць удзячны.
— Можа, ён проста не адважыўся махляваць з зеллем з-за Дамблдора! — кінуў Гары.
— Ты поўны нянавісці, Гары, — слаба ўсміхнуўся Люпін. — І я цябе разумею; Джыймс — твой бацька, Сірыўс — хросны, гэта ў цябе ў крыві. Ты можаш распавесці Дамблдору ўсё, што і нам з Артурам, але не чакай, што ён устане на твой бок або хоць бы здзівіцца. Не выключана, што Снэйп дапытваў Драка па загадзе Дамблдора.
Селясціна скончыла спяваць на вельмі доўгай, высокай ноце. З радыёпрымача панесліся гучныя апладысменты, якія імпэтна падхапіла місіс Уізлі.
— Закончылась нагэшце? — гучна спытала Флёр. — Хвала ніябёсам, што за жудаснае…
— А ці не выпіць нам на ноч па шкляначцы? — гучна прапанаваў містэр Уізлі, ускокваючы крэсла. — Хто будзе егнаг?
Ён адправіўся за напоем; астатнія заварушыліся, прыняліся пацягвацца і перагаворвацца сябар з сябрам.
— А чым вы зараз займаецеся? — спытаў Гары Люпіна.
— Сяджу ў падполле, — адказаў Люпін, — Амаль літаральна. Таму я і не пісаў, Гары; адпраўляючы лісты, я мог выдаць сябе.
— Гэта значыць?
— Я жыў сярод сваіх суродзічаў, — сказаў Люпін і, убачыўшы, што Гары не разумее, растлумачыў: — Пярэваратняў. Яны амаль усе на боку Валан дэ Морта. Дамблдор вырашыў заслаць да іх выведніка і… вось ён я, гатовенькі.
У яго голасе прагучала гарката. Люпін, відаць, і сам гэта заўважыў, усміхнуўся значна цяплей і працягнуў:
— Я не жалюся; праца неабходная, а лепшага кандыдата, чым я, не знайсці. Але заваяваць іх давер было цяжка. Ці бачыш, па мне адразу відаць, што я жыў сярод чараўнікоў, а яны пазбягаюць нармальнага грамадства і здабываюць пражытак крадзяжом — або забойствам.