Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Okazało się, że są rzeczy, o których lepiej, żeby nikt nie wiedział.

A to przecież nie koniec, pomyślała. Czy jednak koniec?

W tym starym sensie?

Dobrze, że odesłała stąd dziewczynki… Mark się ucieszy… Wyobraziła sobie, jak to będzie, i roześmiała się — niezbyt wesoło.

W hotelu panował denerwujący hałas. Na dole, w holu, dokoła fontanny, wśród palm, zebrało się ze dwieście osób, w większości młodzi chłopcy, wszyscy w strojach polowych, z bronią — broni jakoś za dużo. Siedzieli w kółkach i pojedynczo, coś poprawiali w ekwipunku, śpiewali. Ala spostrzegła Słonia: stał otoczony jak dorosły wśród dzieciaków. Potem nieco z boku zobaczyła Gorbowskiego. Słuchał wysokiego barczystego młodego człowieka z bardzo opaloną twarzą i niemal białymi od słońca włosami. Młodzieniec coś energicznie, choć szeptem, udowadniał Gorbowskiemu.

Dziwne, w życiu nie widziała tego człowieka, ale nie wiadomo dlaczego wiedziała, że to od niego tu i teraz zależy prawie wszystko. Nie od Gorbowskiego i nie od Słonia. Od niego.

Zrodziło się nie znane uczucie: jakby wewnątrz niej schowało się małe drżące zwierzątko, a chowało się właśnie przed nim… przed zabójcą. Poznało go i teraz panicznie chowało się, a to mogło się źle skończyć, dlatego że strach zaczął się nagle udzielać i jej…

Gorbowski zobaczył ją i pomachał zapraszająco.

— To jest, Saszeńko, Maksym. Dziewczynki wsadziłem na statek i wyprawiłem; bardzo się oburzały. Szczególnie młodsza. Maksym, to jest Aleksandra, moja koleżanka z Tęczy. Praktycznie jest na bieżąco.

— Pani tam była kilka godzin przed napadem — powiedział Maksym, ściskając jej rękę. Dłoń miał dobrą. — Słoń przekazał mi już co nieco, a co nieco sam zrozumiałem. To, co się stało z panią, nazywa się insite. Były już podobne przypadki…

— Z panem też? — domyśliła się.

— To widać? — Uśmiechnął się.

— Jakoś tak…

— To minie, niech się pani nie niepokoi. Coś tam zostaje na zawsze, ale… Zresztą nieważne. Ważne jest co innego. Proszę powiedzieć, czy po tym jak Popów przeprosił i opuścił przyjęcie, wchodziła pani do jego pokoju?

— Nie. W ogóle tam nie wchodziłam.

— Na pewno?

— Oczywiście. Nie byłam aż tak niepoczytalna.

— Ale do pokoju pani podchodziła?

— Hmm… Widzi pan, nie wiem, czy to był jego pokój, czy kogoś innego… Wydawało mi się, że słyszę rozmowę przez drzwi. Zastukałam i próbowałam wejść, ale były zamknięte. Odeszłam.