Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Stas

Widziałem to już mnóstwo razy w swoich powtarzających się snach: korytarze o przekroju pryzmatu z jedną ścianą ciemnozieloną, drugą srebrzystozieloną, niemal czarną podłogą i świecącym sufitem. Korytarze albo szły nieskończenie prosto, zamykając się punktem perspektywy, albo zbaczały, skręcając… Sputniki Atlas zbudowano jakieś osiemdziesiąt lat temu i istniał plan wykorzystania ich w charakterze kosmicznych uzdrowisk. Akurat wtedy zaczęła się epidemia choroby Schneie-Moora, lekarze długo nie mogli sobie z nią poradzić i liczba osób, których kości przekształciły się w bezy, osiągnęła dziesiątki tysięcy. Ale potem, kiedy trzy sputniki były gotowe, a kolejnych siedem zbudowano, ale jeszcze nie wyposażono, pojawił się Rokuhara ze swoją szczepionką i dla sputników trzeba było znaleźć inne zastosowanie.

…Pomieszczenia były wypełnione azotem, temperatura utrzymywała się na poziomie pięciu stopni, maszerowaliśmy w maskach i naciągniętych na kompensacyjne kombinezony swetrach, szarych i jednakowych, z jakiegoś zestawu specwyposażenia. Prowadziły nas czujniki mionowego oddziaływania. Za nami zostały ze trzy kilometry korytarzy i sal w amfiladzie. Szedłem i myślałem, że architekci przeszłości mieli swoje dziwactwa, bo my inaczej rozumiemy słowo „przytulny”.

Najpewniej zacumowaliśmy nie przy tej śluzie co trzeba. Wątpliwe, by adresaci zielonych kontenerów z Tagory wlekli je Bóg wie gdzie tymi korytarzami.

— Pewnie tutaj — któryś już raz powiedział Aleksander Wasiljewicz, zatrzymując się przed dwuskrzydłowymi, przesuwnymi wrotami z anodowanego tytanu. — Jak uważa desant?

Desant nic nie uważał. Wrota wyglądały na nie do sforsowania. W dodatku z tamtej strony mogli na nas czekać niezadowoleni z naszego wtargnięcia, enigmatyczni spiskowcy. Albo potwory z innej planety. Albo próżnia. Co prawda czujniki, mój, Espady i Aleksandra Wasiljewicza, wspólnie (chyba po raz pierwszy dzisiaj) wskazywały właśnie tam, za tę przegrodę.

— Nawet jeśli to tu… — zaczął Wadim, a ja z góry wiedziałem, co powie: że nie otworzymy, nie wejdziemy, nie znamy klucza, zamka, szyfru, sposobu, napędu… Rzeczywiście niczego o tych wrotach nie wiedzieliśmy, a w moich snach niemal umieraliśmy pod tymi wrotami, zrozpaczeni, wypróbowawszy wszystko, łącznie z jakąś strzelaniną i jeszcze nie wiadomo czym. I wtedy zrobiłem to, czego nigdy we śnie nie próbowaliśmy: po prostu podszedłem do drzwi, przyłożyłem gołe ręce do zimnego metalu i zacząłem przesuwać płytę, pokonując tylko jej masę, a nie opór jakichś mechanizmów. Jakąś minutę nic się nie działo, na Ziemi płyta ważyłaby kilka ton i nawet tutaj, w sprzyjającym grawipolu, na pewno ważyła z pół tony, a ja ledwie dziesięć kilo, ale waga się nie liczyła, podłoga stała się dużą przyssawką, nogi nie ślizgały się, przyłożyłem się jeszcze, Wadim wcisnął się z dołu, pomagał… I ruszyła, kochaniutka, ruszyła sama, poszła — już, teraz nawet jej nie zatrzymamy.

— O rany! — powiedział ktoś, kto zajrzał w szczelinę przed nami.

— Ostrożnie! — rozległ się głos Aleksandra Wasiljewicza, a potem zapachniało z tyłu czymś rozżarzonym i szorstkim. Obejrzałem się: lśniący wicher wpadł do sputnika, roztrącając nas. To był rozgrzany słońcem piasek, to było światło słońca, to był straszliwy, ryczący huragan! Skrzydło odsuwało się i przede mną otwierał się widok na spływający w dół piaskowy stok, wzlatujący na spotkanie lekki biały piasek i różowa-we słońce wysoko i nieco z prawej, a wszystko to sputnik wsysał w siebie jak ogromny odkurzacz! Powlókł mnie ten strumień, a ja wczepiłem się w skrzydło wrót, Wadim wczepił się we mnie, za plecami ktoś wrzeszczał: „Do tyłu!” i „Ostrożnie!” — a podłoga nagle zapadła się pod moimi stopami. Ciężar podchwycił nas, zwaliliśmy się, chwytając siebie nawzajem — po-turlaliśmy się po stoku…