Rozmowa w „Katedrze”

– Generał Espina został zatrzymany, wszyscy oficerowie, którzy obiecywali mu pomoc, doszli do porozumienia z rządem – powiedział Bermúdez. – Nie chcemy, żeby to się rozniosło, senatorze. A konkretnie chcę zaproponować, aby pan potwierdził swoją lojalność wobec rządu i utrzymał swoją pozycję lidera w parlamencie. Jednym słowem, zapomnijmy o tym, co się wydarzyło.

– Najpierw muszę wiedzieć, co takiego się wydarzyło – powiedział Landa; położył ręce na kolanach i siedział nieruchomo.

– Pan jest zmęczony, ja też – mruknął Bermúdez. – Załatwmy to szybko, szkoda naszego czasu, senatorze.

– Muszę najpierw wiedzieć, o co się mnie oskarża powtórzył Landa oschłym tonem.

– Że był pan łącznikiem pomiędzy Espina a dowódcami zbuntowanych garnizonów – powiedział Bermúdez zgaszonym głosem. – Że uzyskiwał pan pewne sumy na ten cel, a także dofinansowywał sprawę własnymi pieniędzmi. Że w pańskim domu w „Olave” zebrał pan około dwudziestu cywilnych spiskowców, którzy zostali już przez nas aresztowani. Mamy podpisane przez nich oświadczenia, nagrane na taśmie zeznania, wszystkie dowody, jakich pan zechce. Ale nie chodzi o to, nie chcemy wyjaśnień. Prezydent jest skłonny o wszystkim zapomnieć.

– Chodzi o to, aby w senacie nie było przeciwnika, który zna wszystkie sprawy od podszewki – mruknął Landa, uważnie patrząc mu w oczy.

– Chodzi o to, aby nie łamać większości parlamentarnej – powiedział Bermúdez. – A poza tym pański prestiż, nazwisko i wpływy są niezbędne ustrojowi. Niech pan tylko wyrazi zgodę, senatorze, i koniec, nie było całej tej sprawy.

– A jeżeli nie zechcę dalej współpracować? – mruknął Landa ledwie dosłyszalnym głosem.

– Musiałby pan wyjechać z kraju – powiedział Bermúdez z niechętną miną. – No i nie będę już panu przypominał, że z państwem łączy pana wiele innych interesów, senatorze.

– Najpierw pięścią, potem szantażem – powiedział Landa. – Znam się na pańskich metodach, Bermúdez.

– Jest pan doświadczonym politykiem, a ponadto dobrym graczem, sam pan wie, co panu przystoi – powiedział Bermúdez spokojnie. – Nie traćmy czasu, senatorze.

– Co będzie z aresztowanymi? – mruknął Landa. – Nie chodzi mi o wojskowych, którzy, jak widzę, potrafili się urządzić. Co z innymi.

– Rząd traktuje pana ze szczególnym szacunkiem ze względu na to, co panu zawdzięczamy – powiedział Bermúdez. – Ferro i inni zawdzięczają wszystko rządowi. Zbadamy działalność każdego z nich i zależnie od tego zastosujemy pewne środki.

– Jakiego rodzaju? – powiedział senator. – Ci ludzie zaufali mi, tak jak ja zaufałem generałom.

– Pewne środki zapobiegawcze, nie chcemy krwawych represji – powiedział Bermúdez. – Przez jakiś czas pozostaną w areszcie, niektórzy zostaną skazani na wygnanie. Jak pan widzi, nic groźnego. Oczywiście, wszystko będzie zależało od pańskiej postawy.

– Jeszcze jedno – senator jakby lekko się zawahał. – To znaczy…

– Zavala? – powiedział Bermúdez i zobaczył, że Landa zamrugał powiekami. – Nie aresztowaliśmy go i jeżeli pan się zgodzi na dalszą współpracę, on również nie będzie miał z naszej strony przykrości. Dziś rano z nim rozmawiałem i bardzo mu zależy na załagodzeniu stosunków z rządem. Pewno jest teraz u siebie. Niech pan z nim porozmawia, senatorze.

– Nie mogę dać panu odpowiedzi już teraz – powiedział Landa zawahawszy się na moment. – Muszę mieć ze dwie godziny do namysłu.

– Ile pan tylko zechce – powiedział Bermúdez wstając. – Zadzwonię wieczorem. Albo rano, jeśli pan woli.

– Pańscy tajniacy dadzą mi spokój aż do rana? – powiedział Landa otwierając drzwi od ogrodu.

– Nie jest pan zatrzymany ani nawet inwigilowany; może pan wyjść, dokąd pan zechce, i rozmawiać, z kim pan zechce. Do widzenia, senatorze. – Wyszedł i przemierzał ogród, czując je wokół siebie, giętkie i wonne, biegające tu i tam wśród kwietnych zarośli, szybkie i wilgotne w cieniu krzewów. – Ludovico, Hipólito, ruszać się; do prefektury. Lozano, proszę wziąć pod kontrolę telefony Landy…

– Może pan być spokojny, don Cayo – powiedział Lozano podsuwając mu krzesło. – Mam tam wóz i trzech ludzi. Telefon jest na podsłuchu od dwóch tygodni.

– Może mi pan przynieść szklankę wody? – powiedział Bermúdez. – Muszę wziąć proszek.

– Prefekt przygotował dla pana notatkę o sytuacji w Limie – powiedział Lozano. – Nie, o Velarde nie ma wiadomości. Pewnie już przekroczył granicę. To jedyny z tych czterdziestu sześciu, don Cayo. Wszyscy inni zostali zatrzymani, i to bez żadnych incydentów.

– Niech siedzą odosobnieni, i tu, i na prowincjach – powiedział Bermúdez. – W pewnym momencie posypią się telefony od mocodawców. Od ministrów i deputowanych.

– Już się zaczęły, don Cayo – powiedział Lozano. – Właśnie dzwonił senator Arévalo. Chciał się widzieć z doktorem Ferro.

Powiedziałem, że bez pana zgody nikt się nie może z nim widzieć.

– Tak, niech ich pan odsyła do mnie – ziewnął. – Ferro ma powiązania z wieloma osobami, poruszą niebo i ziemię, żeby go wyciągnąć.