Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Grek spuścił litościwą zasłonę milczenia na własne poczynania z szablą i szerokim cięciem.

Mimo to, Skylitzes był zadowolony z jego postępów.

— Nikt nie wziąłby cię za prawdziwego żołnierza, to prawda, ale umiesz przynajmniej tyle, że nie zarżną cię od razu jak owcy.

Oficer odwrócił się do Goudelesa, który rozcierał właśnie kolano. Coś w nim trzasnęło, kiedy próbował się okręcić, uciekając przed ciosem nomady, z którym ćwiczył. Skylitzes przewrócił oczami.

— Co zupełnie nie dotyczy tego tu. Równie dobrze mógłby sobie wytatuować na czole „barania dupa”, a efekt byłby ten sam.

— Hrmmp — wymamrotał biurokrata wciąż siedząc w błocie. — Myślę, że mogę śmiało stwierdzić, iż lepiej sprawuję się na polu, niż którykolwiek z tych barbarzyńców radziłby sobie w kancelarii. A czego ty w ogóle chcesz ode mnie? Nigdy nie twierdziłem, że mam zdolności wojownika.

— Hellen też nigdy tak nie mówił — odparł Skylitzes, wprawiając Gorgidasa w osłupienie. Nigdy nie zdawał sobie sprawy, że Videssańczyk wiedział jak nazywają siebie jego rodacy.

Pochwała oficera nie sprawiła mu jednak żadnej przyjemności. Nienawidził wojny, szczerą i głęboką nienawiścią człowieka, który widział jej za dużo i za dokładnie. Z drugiej strony zaś, zawsze starał się robić wszystko najlepiej jak potrafił. Zdecydowawszy raz, że musi poznać podstawy żołnierskiego rzemiosła, uczył się równie sumiennie jak kiedyś medycyny, choć może nie z takim samym zainteresowaniem.

Aż zamrugał oczami, kiedy nagle zrozumiał, jak Gajusz Filipus mógł uważać wojaczkę za jeszcze jedno rzemiosło, zupełnie niczym stolarstwo czy krawiectwo. Nigdy zapewne nie spodoba mu się ta perspektywa, ale nie była mu już obca.

Roześmiał się głośno nad swoimi przemyśleniami. Kto mógłby przypuszczać, że zrozumienie przychodzi czasem z nauki rzeźnictwa? Przypomniał sobie, co Sokrates powiedział do Ateńczyków: „Bo dla prawego człowieka, życie nie sprawdzone jest nic nie warte”. A Sokrates walczył w falandze, kiedy polis go potrzebowało.

Musiał mówić na głos, bo Goudeles spytał go zaintrygowany:

— Co to takiego?

Przełożył sentencję na videssański.

— Nie najgorsze — powiedział gryzipiórek. — To był tajny agent, ten Sokrates? Gorgidas wyrzucił ręce do góry.

Kiedy wrócili do jurty, Gorgidas wyczyścił dokładnie swoje buty z końskiej skóry, zanim wszedł do środka. Goudeles i Skylitzes zrobili to samo, wiedząc już, że Grek będzie wtedy o wiele milszym towarzyszem. W rezultacie, jurta bez wątpienia była o niebo czystsza niż wtedy, gdy mieszkali w niej nomadzi.

Goudeles podniósł pytająco brew i zwrócił się do Gorgidasa:

— Co zrobisz, kiedy pojedziemy na wschód i trzeba będzie rozbijać namioty na ziemi i błocie?

— Zrobię, co będę mógł — warknął Grek.

Nie uważał, by musiał przepraszać za swoje zasady. Już dawno temu zauważył, że rany goją się lepiej, kiedy utrzymuje się je w czystości, a chorzy pacjenci szybciej wracają do zdrowia, gdy przebywają w wysprzątanych pomieszczeniach. Wziął to za ogólną regułę i starał się do niej zawsze stosować rozumując, że to co pomaga przeciwko chorobie, może także przed nią chronić.

— Zostaw go w spokoju, Pikridos — powiedział Skylitzes. Wyciągnął się leniwie na kocu, wzdychając z rozkoszą. — Miło jest wrócić do suchego i czystego łóżka.

— O bez wątpienia, bez wątpienia — zgodził się Goudeles. — Ale nigdy nie zapomnę twarzy Tolui, kiedy nasz przyjaciel nazwał go brudną kupą końskiego łajna za to, że zostawił trochę błota na dywanie.

Tym razem Grek poczuł lekkie ukłucie wstydu, tym bardziej że szaman przyszedł porozmawiać z nim o ziołach podarowanych mu przez Arghuna.

— No cóż, mimo wszystko uważam, że teraz, gdy wziął to na siebie, jurta jest o wiele przyjemniejszym miejscem niż kiedy były tu nasze dziewuchy — powiedział Skylitzes.

— A niech ci tam będzie. — Biurokrata znowu zajął się swoim kolanem i podwinął nogawkę, by lepiej mu się przyjrzeć. Zaczynało już nabierać ciemnoszarych kolorów. Mimo to, udało mu się uśmiechnąć. — Musisz jednak przyznać, że mają pewną zaletę, której jemu brakuje.

— Jeszcze nie słyszałem, żeby ktoś to tak nazywał — parsknął Skylitzes.

Gorgidas także się roześmiał, ale nie do końca szczerze. Gdy nie miał innego wyboru, radził sobie z kobietami lepiej, niżby kiedykolwiek przypuszczał. Hoelun bardzo mu w tym pomogła, bo tak bardzo chciała go zadowolić, że trudno było jej odpowiedzieć czymś innym, nie mówiąc już o tym, że byłoby to grubiaństwo. Zrozumiał, że brakuje mu jej teraz, kiedy już odeszła. Ale jeszcze bardziej brakowało mu możliwości dogodzenia swej prawdziwej naturze.

— Czyś ty zwariował, żeby tak wjeżdżać do naszego obozu? — krzyczał Targitaus, piorunując bandytę wzrokiem. — Schowaj sobie gdzieś tę swoją białą tarczę. W końcu co mnie obchodzi twoje poselstwo? — Jego ręka sama przesuwała się w kierunku rękojeści miecza.