Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Poganiaj je, do cholery! — krzyczał Valash.

Viridoviks skinął głową — podniósł się wysoko w siodle i machając rękami wywrzaskiwał galijskie przekleństwa. Stado owiec przyspieszyło odrobinę na moment. Otulone w swoje grube płaszcze brudnej wełny, czuły się w zimnym jesiennym deszczu o wiele lepiej niż ludzie, którzy ich pilnowali.

Burze i deszcze powróciły dwa dni temu, jak to przewidział Lipoxais i dodatkowo utrudniły wycofywanie się pokonanych nomadów. Poza tym brakowało ludzi do popędzania bydła, które wcale się teraz nie spieszyło. Fakt, że Targitaus zatrudnił takiego niezdarę jak Viridoviks, świadczył najlepiej o jego desperacji. Kobiety i ci z chłopców, którzy mogli już dosięgnąć strzemion, także zabrali się do pomocy.

Celt zagonił grupkę zbłąkanych owiec z powrotem do stada. Cieszył się, że Targitaus w ogóle znalazł mu jakieś zajęcie. Z pewnością można było zwalić całą winę na cudzoziemca — tym bardziej że Batbaian nie wrócił ze swoim ojcem. Nikt nie wiedział czy żyje, czy też został pojmany.

Ale Targitaus powiedział tylko:

— To nie twoja wina, walczyłeś dobrze.

Jeśli nawet nie chciał go zbyt często widywać od czasu bitwy, to Viridoviks dobrze to rozumiał i trzymał się od wodza z daleka. Oznaczało to także, że nie mógł spędzać za wiele czasu z Seirem, ale i tak nie miałby do tego okazji — Targitaus nie oszczędzał swojej rodziny, która pracowała równie ciężko jak reszta klanu.

— Wracaj tam, ty mecząca debilna kupo ścierwa i rzygowin! — ryknął Viridoviks na owcę, która próbowała oderwać się od stada. Zwierzę zamęczało z oburzeniem, jakby rozumiejąc wszystkie obelgi Celta.

Valash odjechał od niego, chcąc powstrzymać kolejne niesforne barany. Twarz młodego Kha-mortha wyrażała zmęczenie i zrezygnowanie, kiedy powrócił do Gala.

— To nie jest robota dla dwóch ludzi — powiedział i potrząsnął głową. Krople deszczu oderwały się od jego brody.

— Tak, wiem, ale może już niedługo tego cholerstwa — odparł Viridoviks. — Ten bękart Vara-tesh już by nas chyba nie dopadł, a przy tym deszczu nigdy nie znajdzie naszego śladu.

Po bitwie nikt ich tak naprawdę nie ścigał, a przynajmniej nie tak zaciekle, jak obawiał się tego Celt. Bez względu na to, czy miało to dla niego jakieś znaczenie, Targitaus wycofał się po mistrzowsku.

Słowa Viridoviksa jakby pocieszyły nieco Khamortha, ale Gal przeklął się w duchu, gdy tylko je wypowiedział. Avshar mógł iść za jego mieczem równie łatwo, jak człowiek podążający za światłem pochodni. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie lepiej byłoby wyrzucić go w błoto, żeby zmylić ewentualną pogoń. Ale zanim jego dłoń dotknęła rękojeści, cofnął ją szybko i splunął na ziemię.

— Skoro ten skurwysyn tego chce, to niech sobie na niego zasłuży.

Ciemność zapadała bardzo szybko w te jesienne wieczory. Gęste chmury pochłaniał resztki światła jeszcze zanim słońce schowało się całkiem za horyzont. Khamorthci zatrzymywali się dopiero wtedy, gdy nie widzieli już przed sobą drogi, a namioty rozbijali niemal po omacku. Obóz był cichy i smutny — tak wielu mężczyzn nie żyło, inni zaginęli, jeszcze inni zostali ranni, a wszyscy — i mężczyźni, i kobiety byli ogromnie zmęczeni.

Owinięty w gruby wełniany koc, Viridoviks przykucnął blisko ognia w namiocie Targitausa. Khagan pozdrowił go burkliwie. W ponurej ciszy jadł właśnie kolację. Jego twarz poznaczona była nowymi zmarszczkami żalu i zmartwienia.

Gal przygotował sobie zimny posiłek z sera i wędzonych kiełbasek z baraniny. Gdy Seirem poczęstowała go jeżynami w miodzie, odmówił.

— Innym razem, kochanie, kiedy będę trochę weselszy. Teraz cała ta słodycz by się we mnie zmarnowała.

Enaree Lipoxais rzucił się zachłannie na jedzenie — gęsty sok spływał mu po brodzie i kleił się do ubrania.

— Jak ty możesz tak jeść? — spytał go Viridoviks. — Jak świnia. Nie staje ci to w gardle, gdy widzisz tych wszystkich mizeraków dokoła?

— Oni mogą mieć też inne rozrywki — odrzekł krótko Lipoxais, wysokim beznamiętnym głosem, a jego tłusta, gładka twarz pozostała nieruchoma niczym maska.

Viridoviks odgryzł wielki kęs kiełbasy i odwrócił głowę, czując jak płoną mu policzki. Oto poznał wreszcie zagadkową naturę enaree i zdał sobie sprawę, że wolałby jej jednak nie odkrywać.

— Nie chciałem zrobić ci przykrości — wymamrotał. Lipoxais zaskoczył go, kładąc mu swą pulchną rękę na ramieniu.

— Chyba powinienem czuć się zaszczycony — powiedział, i figlarna iskierka błysnęła w jego głębokich, ciemnych oczach. — Ile razy przeprosiłeś za swój niewyparzony jęzor?