Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— O! — Honor siadła prosto i przekrzywiła głowę, przyglądając mu się uważnie w oczekiwaniu na ciąg dalszy.

— Większość to wyżsi rangą funkcjonariusze bezpieki albo permanentni podsekretarze stanu. Jednak znalazło się wśród nich kilku oficerów Ludowej Marynarki… z admirałem Amosem Parnellem na czele.

— Parnellem?! — McKeon zerwał się z fotela.

— Tak, sir — potwierdził Marchant.

— Przecież rozstrzelali go lata temu! — zaprotestowała równie zaskoczona Honor. — Zaraz po Trzeciej Bitwie o Yeltsin!

— Ogłosili, że go rozstrzelali, milady — poprawił ją Marchant. — Natomiast według dokumentów znajduje się w jednym z obozów, więc wysłałem po niego pinasę. No… założyłem, że pani by sobie tego życzyła, milady.

Ostatnie zdanie dodał nieco nerwowo.

— Założyłeś słusznie — powiedziała powoli Honor.

I przez dłuższą chwilę siedziała w milczeniu, rozważając tę zaskakującą informację. Amos Parnell był ostatnim Szefem Operacji Ludowej Marynarki, czyli de facto jej naczelnym dowódcą. Naturalnie był Legislatorem, inaczej nie miałby szansy nawet na najniższy stopień flagowy. Był jednak także naprawdę dobrym dowódcą i taktykiem.

Kiedy zgodziła się wstąpić do Marynarki Graysona, miała okazję zapoznać się z materiałami na jego temat zebranymi przez wywiady floty i graysoński. W tym także z dokładnym przebiegiem Trzeciej Bitwy o Yeltsin. I te ostatnie wywarły na niej głębokie wrażenie. Parnell dał się wciągnąć w pułapkę i został zaatakowany przez dwukrotnie silniejszego przeciwnika, niż się spodziewał. A na dodatek siłami Sojuszu dowodził tak doskonały taktyk jak admirał White Haven. I mimo to zdołał wyprowadzić z systemu połowę swoich okrętów.

A ona podobnie jak wszyscy była przekonana, że Amos Parnell od ośmiu standardowych lat był martwy… A skoro nie był, otwierało to zupełnie nowe możliwości. Znał wszystkie tajemnice starej władzy i absolutnie nie miał powodu, by lubić obecną. Kiedy Alfredo Yu przeszedł na stronę Sojuszu, okazał się skarbnicą wiedzy. Parnell mógł stać się kopalnią informacji. Większość naturalnie była przestarzała, ale…

Otrząsnęła się z idących zdecydowanie zbyt daleko rozmyślań i ponownie spojrzała na Marchanta.

— Dobra robota — pochwaliła. — i przekaż to Harknessowi.

— Oczywiście, milady.

— I dobrze zrobiłeś, wysyłając tę pinasę — potwierdziła na wszelki wypadek ponownie.

A potem roześmiała się.

— Co w tym zabawnego? — zdziwił się McKeon.

— Tak mi właśnie przyszło na myśl… — powiedziała, obracając się z fotelem w jego stronę.

I umilkła.

— Co?!

— Że to może się okazać kroplą, która przeważy u Warnera — dokończyła z ironicznym uśmiechem.

McKeon spoglądał na nią przez moment i także zaczął się śmiać.

— Może rzeczywiście tak się okazać — przyznał po paru sekundach. — To zależy od tego, co Parnell nam powie, o ile naturalnie w ogóle coś powie. Ale może mieć pani słuszność, lady Harrington.