Trzej muszkieterowie

— Teraz, Ketty, kiedy mamy się rozstać i kiedy nie jesteś już zazdrosna o mnie...

— Panie kawalerze, z daleka czy z bliska, będę pana kochać zawsze — rzekła Ketty.

— I gdzie, u diabła, mieszka stałość? — mruknął Atos.

— Ja również — rzekł d’Artagnan — ja również będę cię kochał zawsze, możesz mi wierzyć. Ale proszę, odpowiedz mi, przywiązuję wielką wagę do pytania, które ci teraz zadam: czy nie słyszałaś nigdy o młodej kobiecie, którą porwano w nocy?

— Zaraz... Ale, mój Boże! Panie kawalerze, czy wciąż kochasz tę kobietę?

— Nie, kocha ją mój przyjaciel. O, ten właśnie, Atos.

— Ja! — zawołał Atos tonem człowieka, który czuje, że za chwilę rozdepcze jaszczurkę.

— Oczywiście że ty! — powiedział d’Artagnan ściskając rękę Atosa. — Wiesz dobrze, jak bardzo interesujemy się wszyscy tą biedną panią Bonacieux. Zresztą Ketty dochowa tajemnicy; prawda Ketty? Rozumiesz, moje dziecko — ciągnął d’Artagnan — to żona tego potwora, którego widziałaś przy bramie wchodząc tutaj.

— Och, mój Boże! — zawołała Ketty — pan mnie przeraża! Oby mnie nie poznał!

— Jak to: oby cię nie poznał! Widziałaś już tego człowieka?

— Był dwa razy u Milady.

— To mi dopiero! Kiedy?

— Przed dwoma albo trzema tygodniami.

— Otóż to.

— I wczoraj wieczorem był także.

— Wczoraj wieczorem?

— Tak, na chwilę przed pana przyjściem.

— Mój drogi Atosie, jesteśmy otoczeni siecią szpiegów. Myślisz, że cię poznał, Ketty?

— Nasunęłam kaptur, kiedy go ujrzałam, ale może było już za późno.

— Zejdź, Atosie, przed tobą mniej ma się na baczności, i zobacz, czy stoi jeszcze przy bramie.

Atos zszedł i wkrótce wrócił.

— Nie ma go, dom jest zamknięty.

— Poszedł złożyć raport i donieść, że wszystkie ptaszki są w klatce.

— W takim razie zbierzmy się do odlotu — rzekł Atos — i zostawmy tu tylko Plancheta, który dostarczy nam wiadomości.

— Powoli! A Aramis, po którego posłaliśmy?

— To prawda — rzekł Atos — poczekajmy na Aramisa.

W tej chwili wszedł Aramis.

Wyłożono mu sprawę, objaśniając, że niezwłocznie musi znaleźć miejsce dla Ketty u którejś ze swych wysoko postawionych przyjaciółek.

Aramis zastanawiał się przez chwilę, po czym rzekł z rumieńcem na twarzy:

— Czy w ten sposób oddam ci prawdziwą usługę, d’Artagnanie?

— Będę ci wdzięczny do grobowej deski.

— Dobrze, pani de Bois-Tracy prosiła mnie o zaufaną pokojówkę dla swojej przyjaciółki, mieszkającej na prowincji. Mój drogi d’Artagnanie, jeśli odpowiadasz za tę panienkę...

— Ach, proszę pana — zawołała Ketty — niech pan będzie pewien, że będę bezgranicznie oddana osobie, która pomoże mi opuścić Paryż.

— Wszystko zatem składa się jak najlepiej — rzekł Aramis.

Usiadł przy stole i napisał liścik, który zapieczętował swym pierścieniem, po czym wręczył list Ketty.

— Posłuchaj, moje dziecko — powiedział d’Artagnan — wiesz dobrze, że powietrze nie jest tu zdrowe ani dla nas, ani dla ciebie. Pożegnamy się zatem; spotkamy się, gdy nadejdą lepsze dni.

— Gdziekolwiek i kiedykolwiek się spotkamy — rzekła Ketty — zawsze znajdzie mnie pan tak samo kochającą jak dziś.

— Przysięga gracza — rzekł Atos, kiedy d’Artagnan odprowadzał Ketty na schody.

W chwilę potem trzej młodzi ludzie rozstali się i umówili na godzinę czwartą u Atosa. Planchetowi kazano pilnować mieszkania.

Aramis udał się do domu, Atos i d’Artagnan poszli zastawić szafir.

Jak to przewidział nasz Gaskończyk, z łatwością zdobyli trzysta pistoli pod zastaw pierścienia. Co więcej, Żyd powiedział, że jeśli zechcą go sprzedać, da im pięćset pistoli: ma podobny szafir i zrobiłby z obu wspaniałe kolczyki.

Atos i d’Artagnan znali się na rzeczy i byli sprawnymi żołnierzami, zużyli więc zaledwie trzy godziny na zakup całego muszkieterskiego ekwipunku. Atos zresztą, wielki pan do szpiku kości, za każdym razem, gdy jakaś rzecz mu się podobała, płacił żądaną cenę nie myśląc się nawet spierać. D’Artagnan próbował go miarkować, ale Atos kładł z uśmiechem rękę na ramieniu młodzieńca i d’Artagnan pojmował, że targować mógł się on, mały sztachetka gaskoński, ale nie ten człowiek z miną księcia.

Muszkieter wybrał sobie wspaniałego konia andaluzyjskiego, sześciolatka czarnego jak agat, o ognistych nozdrzach i cienkich, zgrabnych nogach. Przyjrzał mu się i uznał, że jest bez wady. Zażądano tysiąc talarów.

Być może kupiłby go taniej, ale kiedy d’Artagnan targował się o cenę z handlarzem, Atos kładł już sto pistoli na stole.

Grimaudowi dostał się konik pikardyjski, krępy i silny, który kosztował trzysta liwrów.

Kiedy zakupiono już siodło i broń dla Grimauda, ze stu pięćdziesięciu pistoli Atosa nie zostało ani szeląga. D’Artagnan ofiarował przyjacielowi swoje pieniądze, proponując, żeby Atos zwrócił mu je później. Ale w odpowiedzi Atos wzruszył tylko ramionami.