Trzej muszkieterowie

— Tak.

— Wysoka, dobrze zbudowana? Brak jej jednego zęba z lewej strony.

— Tak.

— Kwiat lilii jest mały, rudej barwy i nieco zatarty na skutek stałego używania maści.

— Tak.

— Powiadasz jednak, że to Angielka!

— Mówią do niej Milady, ale może być Francuzką. Lord Winter jest tylko jej szwagrem.

— Chcę ją zobaczyć, d’Artagnanie.

— Uważaj, uważaj, Atosie. Chciałeś ją zabić, a jest to kobieta, która potrafi zapłacić pięknym za nadobne.

— Nie odważy się pisnąć słowa, przecież nie zechce się zdradzić.

— Jest zdolna do wszystkiego! Czy widziałeś ją kiedy w gniewie?

— Nie — rzekł Atos.

— Tygrysica, pantera! Ach, mój drogi Atosie, obawiam się, że ściągnąłem na nas obu straszliwą zemstę!

Wówczas d’Artagnan opowiedział o wszystkim, o szalonej z wściekłości Milady i jej straszliwych groźbach.

— Słusznie mówisz i, na mą duszę, gra niewarta świeczki — powiedział Atos. — Na szczęście wyruszamy pojutrze z Paryża, prawdopodobnie do La Rochelle, a skoro nas już nie będzie...

— Będzie cię ścigała na kraj świata, Atosie, jeśli cię rozpozna. Niechaj więc jej nienawiść ograniczy się do mojej osoby.

— Mój drogi, a jeśli nawet mnie zabije? — rzekł Atos — czyżbyś mniemał przypadkiem, że zależy mi na życiu?

— Jest jakaś straszliwa tajemnica w tym wszystkim, Atosie! Ta kobieta jest szpiegiem kardynała, jestem tego pewien.

— W takim razie miej się na baczności. Kardynał albo podziwia cię za wyprawę londyńską, albo potężnie nienawidzi. Zresztą nie może ci nic zarzucić, trzeba poczekać, aż nienawiść minie, a ponieważ jest to pan kardynał, miej się na baczności! Jeśli wychodzisz, nie wychodź sam; jeśli zasiadasz do stołu, bądź ostrożny. Strzeż się wszystkiego, nawet własnego cienia.

— Na szczęście — rzekł d’Artagnan — chodzi tylko o to, by dotrwać do pojutrza wieczór. Mam nadzieję, że w armii będziemy mieli do czynienia tylko z mężczyznami.

— Tymczasem jednak opuszczam swe więzienie i pójdę z tobą wszędzie: musisz wrócić na ulicę des Fossoyeurs, będę ci towarzyszył.

— Choć jest to bardzo blisko — powiedział d’Artagnan — nie mogę wrócić w tym stroju.

— To prawda — przyznał Atos i zadzwonił.

Wszedł Grimaud.

Atos dał służącemu znak, by poszedł do d’Artagnana i przyniósł mu ubranie.

Grimaud odpowiedział innym znakiem, że rozumie, po czym wyszedł.

— Tak, ale wszystko to nie posuwa naprzód sprawy ekwipunku, drogi przyjacielu — rzekł Atos. — Jeśli się nie mylę, zostawiłeś swój strój u Milady, która zapewne nie ma zamiaru ci go zwrócić. Na szczęście masz szafir.

— Szafir jest twój, mój drogi Atosie! Przecież powiedziałeś mi, że to klejnot rodzinny.

— Tak, mój ojciec kupił go za dwa tysiące talarów, powiedział mi to kiedyś; należał do ślubnych podarków, jakie ofiarował mojej matce; jest wspaniały. Matka dała mi go, a ja, szalony, zamiast strzec pierścienia jak świętej relikwii, ofiarowałem go tej nędznicy.

— A zatem weź pierścień, mój drogi, rozumiem, że ci na nim zależy.

— Ja miałbym wziąć pierścień, który był w rękach zbrodniarki! Nigdy, ten pierścień jest splamiony, d’Artagnanie.

— Więc go sprzedaj.

— Sprzedać klejnot pochodzący od mojej matki! Muszę ci wyznać, że uważałbym to za świętokradztwo.

— Więc zastaw go, dostaniesz ponad tysiąc talarów. Ta suma wystarczy ci aż nadto na wszystko, czego ci trzeba; kiedy wykupisz go za pierwsze wolne pieniądze, nie będzie już na nim żadnych plam, skoro przejdzie przez ręce lichwiarzy.

Atos uśmiechnął się.

— Jesteś czarującym towarzyszem, mój drogi d’Artagnanie — powiedział — twoja niewyczerpana wesołość przynosi pociechę strapionym duszom; niechaj tak będzie, zgoda, zastawimy ten pierścień, ale pod jednym warunkiem!

— Jakiż to warunek?

— Pięćset talarów bierzesz ty i pięćset ja.

— Co mówisz, Atosie! Nie trzeba mi ani czwartej części tej sumy, jestem przecież tylko w gwardii. Sprzedając siodło zdobędę ekwipunek bez trudu. Czegóż mi trzeba? Konia dla Plancheta, ot i wszystko. Zapominasz zresztą, że ja również mam pierścień.

— Na którym zależy ci jeszcze bardziej niż mnie na moim, tak mi się przynajmniej zdawało.

— Tak, jeśli bowiem znajdziemy się w ciężkiej sytuacji, może nas wybawić nie tylko z wielkiego kłopotu, ale i z wielkiego niebezpieczeństwa; to nie tylko cenny diament, ale i zaczarowany talizman.

— Nie rozumiem cię, ale wierzę w to, co mówisz. Wróćmy więc do mojego lub raczej do twojego pierścienia; albo weźmiesz połowę sumy, którą nam za niego dadzą, albo wrzucę go do Sekwany, a wątpię, czy zdarzy nam się to, co Polikratesowi[9]: nie sądzę, że trafi się ryba tak bardzo nam przychylna.