Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

To, w jaki sposób został jeńcem, także mówiło wiele o jego kompetencjach. Dowodził siłami stacjonującymi w systemie Yalta. I cała jego eskadra została zniszczona, gdyż atak Ludowej Marynarki zaskoczył ją siedzącą na orbicie z wyłączonymi napędami. Podjął co prawda rozpaczliwą próbę obrony, ale nie było to nic godnego uwagi.

On oczywiście widział to wszystko w zupełnie innym świetle. Był naturalnie pechową ofiarą perfidnej zdrady, czyli zdradzieckiego ataku w czasie pokoju bez formalnego wypowiedzenia wojny. To, że władze Ludowej Republiki Haven w ciągu pięćdziesięciu lat podbojów nigdy nie uprzedzały ofiar wypowiedzeniem wojny, jakoś umknęło jego uwagi. Ze swych błędów nie wyciągnął też naturalnie żadnego wniosku — był do tego psychicznie niezdolny. Był też niezwykle przekonany o własnej wartości, arogancki, uparty i głupi. A to były jedynie najbardziej rzucające się w oczy wady.

— Mam dość tolerowania pańskiej niesubordynacji, admirale Styles — oświadczyła, gdyż on nie ośmielił się przerwać ciszy. — Ja dowodzę siłami w tym systemie planetarnym, nie pan. I będzie pan łaskaw pamiętać o tym cały czas, podobnie jak i o tym, by zawsze zwracać się ze stosowną uprzejmością tak do mnie, jak i do wszystkich, którzy dobrowolnie wstąpili pod moje rozkazy. Jeżeli nie, to daję panu słowo, że wróci pan do lasu i zgnije tam. Czy to jasne i zrozumiałe, admirale Styles?

Spojrzał na nią wściekle i kiwnął głową.

— Nie usłyszałam odpowiedzi! — warknęła Honor, czując narastającą złość.

— Tak — zgrzytnął i zaczerwienił się pod jej lodowatym spojrzeniem, ale dodał: — Ma’am.

— To dobrze — oznajmiła już tylko zimno. Doskonale wiedziała, że nie zrezygnował. A to, że dostał się do niewoli tak szybko, jedynie wzmacniało jego upór i przekonanie, że ma rację. Siedział tu tak długo, że nie wiedział ani o jej postępowaniu w czasie bitwy o Hancock, ani o pojedynku z Youngiem, więc nie brał jej poważnie. Wiedziała, że próbowano mu to wyjaśnić, ale nie uwierzył. Dodatkowo Marynarka Graysona pozostawała dla niego czymś rodem z operetki, flotą systemową o przeroście ambicji nad możliwościami. Uznał Honor za zwykłą komodor RMN cierpiącą na ciężki przypadek manii wielkości. Jakoś nie wydawał się w ogóle wierzyć w to, by Czwarta Bitwa o Yeltsin czy nawet bitwa o Hancock kiedykolwiek się wydarzyły, a używanie przez nią tytułu admirała uznał jeśli nie za czyste kłamstwo, to za wybieg umożliwiający jej utrzymanie dowództwa. Dowództwa, które prawnie i moralnie należało się jemu. To, że nikt inny tak nie uważał, było jedynie dowodem, iż wszyscy pozostali starsi oficerowie są z nią w zmowie.

Momentami zastanawiała się, czy przypadkiem źle go nie osądza — było całkiem możliwe, że tak długi pobyt w Piekle poprzestawiał mu nieco w głowie. Sama jednakże w to nie wierzyła — był zbyt ograniczony i zbyt przekonany o własnej nieomylności, by taki drobiazg jak parę lat w roli jeńca wojennego był w stanie to zmienić.

— Czy mi pan uwierzy czy nie, starannie przemyślałam pańskie zastrzeżenia — odezwała się spokojniejszym i już tylko chłodnym głosem. — Niektóre są całkiem dobrze uzasadnione i choć się z panem nie zgadzam, ma pan pełne prawo do oficjalnego złożenia ich na piśmie. Na pewno zostaną przedstawione i przeanalizowane przez Admiralicję, gdy dotrzemy do swoich. Obecnie jednak to ja jestem najstarszym rangą oficerem w tym systemie i moim obowiązkiem zgodnie z przepisami prawa wojennego jest ukarać winnych zbrodni popełnionych na obszarze, nad którym objęłam dowództwo. Prawa obowiązującego zarówno w Royal Manticoran Navy, jak i w Marynarce Graysona. Nie wzięłam na siebie tej odpowiedzialności z ochotą i nie zamierzam nadużywać swego autorytetu, ale nie odstąpię też od zwołania sądu wojennego, by rozpatrzył zarzuty postawione poszczególnym funkcjonariuszom Urzędu Bezpieczeństwa stacjonującym na tej planecie.

— Z całym szacunkiem, admirał Harrington — odezwał się Styles — to niebezpieczna i nadzwyczaj nieroztropna decyzja.

Co prawda w jego tonie nie było śladu szacunku, ale postanowiła to zignorować, jak długo uważał na to, co mówi.

— Nie kocham Urzędu Bezpieczeństwa — dodał Styles — a zwłaszcza jego oprawców. Byłem ich więźniem dłużej i wycierpiałem więcej niż pa…

Urwał nagle, czerwieniejąc gwałtownie, gdy uświadomił sobie, jaką gafę właśnie palnął. Jego zawstydzenie pogłębiało milczenie Honor przysłuchującej się jego wywodowi z widocznym na połowie twarzy uprzejmym zdziwieniem. Spojrzał na martwą połowę jej twarzy, potem na pusty rękaw kurtki mundurowej i odchrząknął.