Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Fakt — operacja była ryzykowna, lecz również opłacalna. Ludowa Marynarka wciąż pozostawała w defensywie, toteż tak głęboki rajd na tyły musiałby wstrząsnąć i nią, i władzami Republiki, a psychologiczny wydźwięk uwolnienia takiej masy jeńców zarówno w Sojuszu, jak i w Republice był trudny do przecenienia.

Jednakże bez jednostki kurierskiej cała ta nader miła perspektywa brała w łeb i nie pozostało im nic innego jak plan zapasowy. Honor od początku planowała przejęcie kontroli nad środkami obrony systemowej, by móc użyć ich na wypadek pojawienia się jakichkolwiek okrętów Urzędu Bezpieczeństwa w czasie oczekiwania na odsiecz. Teraz będzie trzeba ich użyć, by zdobyć wpierw jednostkę kurierską.

Zakładając naturalnie, że będą mieli na to dość czasu, nim nieobecność towarzysza komandora Proxmire’a nie sprowokuje kogoś do wysłania na przykład eskadry krążowników, by sprawdziła, co też zatrzymało owego obiecującego młodzieńca na tak atrakcyjnym przydziale służbowym.

I tu rozpoczynał się prawdziwy problem, gdyż obrona systemu, choć niezwykle rozbudowana, miała poważne mankamenty. Największym było to, że wszystkie stanowiska ogniowe były stałe, niezdolne do choćby niewielkiej zmiany swego położenia. A to oznaczało, że większość z nich mogła zostać zniszczona przez ostrzał z odległości przekraczającej ich własny zasięg prowadzenia ognia. Naturalnie tylko w przypadku, w którym atakiem dowodziłby w miarę kompetentny oficer wiedzący, z czym ma do czynienia. Dobrze choć, że UB rozmieściło wyrzutnie rakiet we wkopanych w grunt i opancerzonych stanowiskach ogniowych na powierzchni wszystkich księżyców Hadesu. Co prawda logiczniejsze byłoby, gdyby były to załogowe wyrzutnie, a nie zdalnie sterowane, w pełni zautomatyzowane stanowiska, ale nie należało spodziewać się cudów. Zaletą istniejącego rozwiązania była większa odporność na zniszczenie, wadą powolne kierowanie ogniem, gdyż sygnały mogły być przesyłane jedynie z prędkością światła, a odległości wchodzące w grę były spore. Niflheim na przykład — największy i najdalszy z księżyców — miał orbitę oddaloną o półtorej sekundy świetlnej. A najbliższy Tartarus i tak w peryhelium dzieliło od planety sto pięćdziesiąt sześć tysięcy kilometrów.

Chwilowo to pełne zautomatyzowanie było dla nich prawdziwym błogosławieństwem, bo nikt nie mógł ostrzelać Styksu z orbity czy wręcz samego obozu Charon. Były to równocześnie jedyne naprawdę trudne do zniszczenia przez atakujących stanowiska ogniowe obrony systemowej. Reszta bowiem była niewiarygodnie łatwa do wyeliminowania. Naturalnie przez uprzedzone o konieczności ataku siły. W przypadku zaskoczenia bowiem sytuacja wyglądałaby dokładnie odwrotnie…

I tu zaczynały wychodzić plusy zniszczenia kuriera, dzięki temu bowiem nikt nie mógł się dowiedzieć, co się naprawdę wydarzyło. A więc załogi kilku pierwszych okrętów, które się zjawią, będą przekonane, że wszystko jest po staremu i ich koledzy z garnizonu czekają na nich tak jak zawsze. I jak długo nie stanie się nic, co wzbudziłoby ich podejrzenia, będą normalnie zbliżali się do planety, wykonując grzecznie polecenia dyżurnego kontrolera. A kiedy znajdą się wystarczająco blisko i będą lecieć wystarczająco wolno, przewaga znajdzie się po stronie Honor. A im pozostaną tylko dwie możliwości — poddać się lub zginąć.

Znając bojowość funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, zakładała, że w ten sposób powinni znaleźć się w posiadaniu pierwszego kuriera, jaki zawita do systemu.

— Ilu łącznościowców złapaliśmy? — rozległo się pytanie Honor.

McKeon w trybie awaryjnym został wyrwany z rozmyślań.

— Tego… nie wiem — przyznał. — Jakichś złapaliśmy, ale z braku ludzi nadal nie zdołaliśmy zrobić porządku wśród ujętych ubeków.

— Wiem, ale musimy to nadrobić najszybciej, jak się da. Łącznościowcy są jedną z ważniejszych spraw i dlatego uczulam was na to, by ich wszystkich jak najszybciej znaleźć i oddzielić od reszty — widząc jego pytające spojrzenie, wyjaśniła: — Z tego co dotąd wiemy, jedynym okrętem Ludowej Marynarki, jaki się tu pojawił, był Count Tilly. Urząd Bezpieczeństwa, jak się wydaje, zachował koordynaty systemu w tajemnicy przed flotą. Nie wiemy, co się stało z Tourville’em i jego ludźmi, mam jedynie nadzieję, że śmierć Ransom ich uratowała. Bardzo bym się jednak zdziwiła, gdyby Saint-Just nie zniechęcił ich skutecznie do dzielenia się poznanymi współrzędnymi systemu z resztą Ludowej Marynarki. A to oznacza, że każda jednostka, jaka się tu zjawi, prawie na pewno będzie należała do UB.