Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Wiem, ma’am.

— A ty, Alistair, w tym czasie weź Harriet i Jesusa i spróbujcie znaleźć jakiś sposób na kontrolowanie byłych niewolników. Porozmawiam z nimi jeszcze raz dziś wieczorem i przypomnę, że procesy się rozpoczną, tak jak obiecaliśmy. Powiem im też, że nasi ludzie będą mieli prawo użyć siły, by zapobiec samosądom, ale oboje wiemy, że to fikcja. Jeżeli nawet im nie pomogą, to po prostu będą się przyglądać i cieszyć. A nic ostrzejszego nie możemy przedsięwziąć po tym, przez co przeszli. Mogę jeszcze wprowadzić godzinę policyjną, jeśli uznacie to za dobry pomysł.

— Godzina policyjna… — zastanowił się McKeon. — To może być nie taki zły pomysł… ich jest prawie pięciuset i choć oficjalnie nie mają broni, ci, którzy polują na ubeków, zdążyli się uzbroić w to, co zabrali zabitym. Tyle że się z bronią nie pokazują… W sumie jest ich tylu co nas…

— Wiem — westchnęła Honor. — Zamknąć ich po zmroku się nie da, bo nasi ludzie się zbuntują albo byli niewolnicy uznają także nas za wrogów.

— Tym bym się akurat nie przejmował. Kilku może i tak, ale większość na pewno nie. Godzina policyjna a to, co ubecy z nimi wyprawiali, to dwie zupełnie różne sprawy. Natomiast zamknąć ich rzeczywiście nie bardzo można z powodu reakcji pozostałych. Sądzę, że polowania znacznie osłabną, gdy zrozumieją, że poważnie podchodzimy do sądzenia winnych.

— O ile do tego czasu sytuacja nie wymknie się nam spod kontroli — powiedziała powoli. — Potrzebujemy więcej ludzi i to jak najszybciej!

— Wiem o tym — McKeon zapadł się wygodnie w fotel i zamyślił.

Honor nie przerywała mu, czekając spokojnie na efekty.

— Co z dostępem do bazy danych? — spytał po chwili.

— Jest postęp, ale jeszcze się do niej nie dostali. Właśnie czytałam ostatni meldunek. Harkness, Scotty, Anson, Jasper i Ascher mają najlepszą w życiu okazję do hakerstwa i doskonałą zabawę, z tego co wiem. Okazuje się, że ubecy byli niewiarygodnie pewni siebie i to, że ktoś może opanować obóz, nie musząc przebijać się przez obronę wewnątrzsystemową, po prostu im do głów nie przyszło. Ponieważ to się nie mogło stać, nikt się przed taką ewentualnością nie zabezpieczył. W ten sposób tylko Tresca albo jego zastępca mogli zniszczyć zawartość banku danych i wyczyścić komputery. Ale wyłącznie z centrum dowodzenia. Chyba ten, kto projektował system, uznał, że skoro atak musi nastąpić z zewnątrz, to dowodzący obroną planetarną będzie najlepiej zorientowaną osobą w kwestii, kiedy należy zniszczyć zapisy. Dlatego bank danych też tu umieścił. Kiedy zdobyliśmy centrum, żaden z uprawnionych nie był w stanie już nic zrobić. Zresztą Tresca wtedy albo już był martwy, albo właśnie dogorywał…

— I w ten sposób zdobyliśmy nie uszkodzoną sieć z nienaruszonym bankiem danych i wszystkimi informacjami?

— Na to wygląda. A zabezpieczenia są podobno jeszcze prymitywniejsze niż na Tepesie, tylko jest ich strasznie dużo i dlatego właśnie zabiera to tyle czasu. A całkiem rozsądnie zdecydowali się przełamać wszystkie zabezpieczenia, na jakie trafią, żeby potem nie odbiło się to w najmniej spodziewanym momencie. Anson twierdzi, że nie jest to trudne, ale żmudne zajęcie.

— Kiedy skończą?

— Wiem tylko, że według Harknessa i Ascher w ciągu dwóch dni powinni mieć kompletną listę zesłańców. Nie sposób ocenić, na ile będzie ona dokładna i aktualna, bo to zależy od staranności operatorów wprowadzających dane, a jak wiemy, ci tu nie przejmowali się specjalnie pracą. Natomiast i tak powinniśmy wtedy dysponować punktami wyjścia do sensownych poszukiwań posiłków.

— Byłoby dobrze — westchnął McKeon. — Przy całym szacunku dla Ramireza i jego ludzi, wolałbym mieć do dyspozycji kilkuset członków personelu Królewskiej Marynarki lub flot sprzymierzonych. A jeszcze lepiej parę tysięcy i sensownych oficerów.

Urwał, widząc ostre spojrzenie Honor.

— Ufam tym z Inferno, mieliśmy parę miesięcy, żeby się poznać i nabrać zaufania, ale teraz potrzebujemy więcej ludzi i wolałbym mieć grupę, której automatycznie będzie można zaufać i która bez problemów zaakceptuje to, że pani tu dowodzi. Znacznie łatwiej będzie wówczas dokooptować ludzi z och — nastu rozmaitych flot i stworzyć z nich spójną siłę. Zwłaszcza że nie będzie wśród nich brakować zagorzałych zwolenników rozprawienia się z ubekami od ręki i tak, by umierali długo i powoli.

— On ma rację — powiedział cicho, acz z przekonaniem Caslet. — Wiem, że znajduję się w naprawdę dziwnej sytuacji, ale także wolałbym, byście mieli liczną i lojalną grupę nie wymagającą zgrywania, by stanowić zespół. Choćby dlatego, że nie musiałbym się nerwowo rozglądać, czy ktoś nie chce mi dać w łeb i zarżnąć, ani bać się, że wsadzą mnie jednak do tej samej klatki co resztki garnizonu.

— Hmm… — Honor potarła czubek nosa i pokiwała głową. — Zgoda, Alistair. Masz rację, ale chcę, żebyś wpierw przedyskutował sprawę z Jesusem i Harriet, a dopiero potem podjął odpowiednie działania. Nie chcę, żeby myśleli, że próbujemy czegoś za ich plecami, bo im nie ufamy.