Pierwsze uderzenie [Gust Front - pl]

— Więc czemu generał Olds sprowadził ich aż z Kalifornii, zamiast od razu użyć pierwszego batalionu? — spytał prezydent. — Czy to właśnie nie ten batalion jest mu oficjalnie przypisany?

Widać było, że to pytanie jest dla Sekretarza Obrony bardzo niewygodne.

— Chyba musi pan o to zapytać samego generała Oldsa, sir.

— Nie pytam Oldsa, Robby. Pytam Sekretarza Obrony! Czy to znowu sprawa hierarchii dowódczej?

— Nie chciałbym zgadywać, panie prezydencie.

— Proszę zgadywać — rzucił prezydent, zmęczony jego wykrętami.

— Myślę, że to może być raczej sprawa stosunku generała Oldsa do oficerów pierwszego batalionu niż ich gotowości — odezwał się głos z tyłu.

Prezydent gwałtownie odwrócił się i spojrzał na milczącego dotąd generała brygady — jego adiutanta. Zazwyczaj zachowywał swoje zdanie dla siebie, więc prezydent był zaskoczony, że tym razem się odezwał.

— Czemu pan tak sądzi?

— Byłem obecny na konferencji dotyczącej Programu Fortec, panie prezydencie — odpowiedział generał. Jego twarz wyglądała jak wyrzeźbiona w mahoniu. — Generał Olds kilka razy otwarcie wyraził brak zaufania do koncepcji pancerzy wspomaganych, a w szczególności do niektórych oficerów batalionu.

— Czy powiedział, o których oficerów chodzi? — spytał prezydent.

— W zasadzie nie, jedynie wspomniał o Michaelu O’Nealu, który przedstawiał raport na temat pancerzy wspomaganych.

— To ten, co zdobył Medal Honoru? — zdziwił się prezydent. — Czy wyjaśnił, co ma przeciwko niemu?

— Proszę pozwolić, panie prezydencie, że jeszcze raz podkreślę, iż generał odniósł się z rezerwą do programu pancerzy wspomaganych i kilku oficerów z batalionu włączonego do jego armii. Nie powiedział wprost, że czuje szczególną niechęć do kapitana O’Neala, ale można to było wywnioskować z jego wypowiedzi.

Prezydent spojrzał na Sekretarza Obrony.

— To pański przyjaciel. Mógłby pan to wyjaśnić?

Sekretarz posłał adiutantowi wściekłe spojrzenie, które generał odwzajemnił nawet bez mrugnięcia okiem. Dowodził Szkołą Snajperów Sił Specjalnych i potrafił zmusić rozmówcę do spuszczenia wzroku.

— Jim Olds jest doświadczonym i zaprawionym w walce oficerem, który ma wyraźnie określone zdanie na temat pewnych spraw — zaczął wyjaśniać Sekretarz Obrony. — Dotyczy to między innymi funkcjonowania korpusu oficerów w armii, sposobu prowadzenia wojny i dysponowania funduszami. Z wieloma jego opiniami nie zgadza się większość oficerów oddziałów pancerzy wspomaganych.

— Zważywszy na to, wątpię, żeby generał Olds był szczególnie zadowolony z pomysłu, by jedną z kompanii pod jego komendą, która do tego pochłania o wiele więcej funduszy, niż pozostałe, dowodził żołnierz, który jeszcze niedawno był w stopniu sierżanta.

Albo z roli, jaką ten były sierżant pełnił w procesie przygotowania i szkolenia tej jednostki.