Trzej muszkieterowie

— Och — ciągnęła Milady — czy bardzo cierpisz jeszcze od ran?

— Tak, bardzo — rzekł d’Artagnan, który nie wiedział, co odpowiedzieć.

— Bądź spokojny — szepnęła Milady — będziesz okrutnie pomszczony!

“Tam do licha — rzekł do siebie d’Artagnan — chwila wyznań jeszcze nie nadeszła”.

Trzeba było pewnego czasu, by d’Artagnan ochłonął po tym krótkim dialogu, ale wszystkie myśli o zemście odbiegły go zupełnie. Ta kobieta miała nad nim niewiarygodną władzę, nienawidził i uwielbiał ją jednocześnie. Nie przypuszczał nigdy, że dwa uczucia tak różne mogą mieszkać w tym samym sercu i składać się na miłość dziwną i niejako diaboliczną.

Tymczasem wybiła pierwsza; trzeba było się rozstać; w chwili gdy d’Artagnan miał opuścić Milady, czuł tylko wielki żal, że odchodzi. Pożegnanie było namiętne; wyznaczono nowe spotkanie na przyszły tydzień. Biedna Ketty miała nadzieję, że zamieni kilka słów z d’Artagnanem, gdy młodzieniec zajdzie do jej pokoju, ale Milady odprowadziła go sama, w ciemnościach, i rozstała się z nim dopiero na schodach.

Nazajutrz rano d’Artagnan pobiegł do Atosa. Zabrnął w tak osobliwą awanturę, że chciał go poprosić o radę. Opowiedział mu wszystko; Atos raz po raz marszczył brwi.

— Twoja Milady — powiedział — wygląda mi na nikczemną istotę, źle jednak zrobiłeś oszukując ją: tak czy inaczej, masz teraz straszliwego wroga.

Mówiąc te słowa Atos przypatrywał się z uwagą szafirowi w oprawie z diamentów, który na palcu d’Artagnana zajął miejsce pierścienia królowej schowanego pieczołowicie w puzderku.

— Przyglądasz się temu pierścieniowi? — spytał Gaskończyk dumny, że może pokazać przyjacielowi tak wspaniały podarek.

— Tak, przypomina mi klejnot rodzinny.

— Piękny pierścień, prawda? — rzekł d’Artagnan.

— Wspaniały — odparł Atos — nie przypuszczałem, że mogą istnieć dwa szafiry tak czystej wody. Czy wymieniłeś na niego swój diament?

— Nie, to podarunek od mojej pięknej Angielki lub raczej od mojej pięknej Francuzki. Choć jej o to nie pytałem, jestem pewien, że urodziła się we Francji.

— Otrzymałeś ten pierścień od Milady? — zawołał Atos głosem zdradzającym wielkie poruszenie.

— Od niej samej; dała mi go tej nocy.

— Pokaż mi ten pierścień.

— Proszę — odparł d’Artagnan zdejmując go z palca.

Atos przyjrzał się klejnotowi, zbladł mocno, po czym włożył pierścień na serdeczny palec lewej ręki: pasował tak świetnie, jakby był umyślnie zrobiony. Chmura gniewu i wściekłości przeszła przez spokojne zazwyczaj czoło szlachcica.

— Niemożliwe, żeby to była ona — rzekł — ale jak ten pierścień mógł dostać się do rąk lady Clarick? Bardzo to niezwykłe, że dwa klejnoty są tak do siebie podobne.

— Czy znasz ten pierścień? — zapytał d’Artagnan.

— Zdawało mi się, że go rozpoznałem, ale byłem zapewne w błędzie.

Zwrócił pierścień d’Artagnanowi nie przestając nań patrzeć.

— Posłuchaj — rzekł po chwili — zdejm ten pierścień z palca albo odwróć kamień do środka; przywodzi mi na pamięć tak okrutne wspomnienia, że nie mógłbym rozmawiać z tobą. Przyszedłeś zapewne szukać u mnie rady i powiesz mi, że nie wiesz, co masz robić?... Ale poczekaj... daj mi szafir: ten, o którym mówiłem, powinien mieć rysę na skutek pewnego przypadku.

D’Artagnan znów zdjął pierścień z palca i podał go Atosowi, Atos zadrżał:

— Zobacz — rzekł — zobacz, czy to nie dziwne!

Pokazał d’Artagnanowi rysę, o której mówił.

— Ale skąd u ciebie ten szafir, Atosie?

— Od mojej matki, która otrzymała go od swojej matki. Jak ci powiedziałem, jest to stary klejnot rodzinny... i powinien był pozostać w rodzinie.

— Więc... sprzedałeś go? — zapytał z wahaniem d’Artagnan.

— Nie — odparł Atos ze szczególnym uśmiechem — darowałem go podczas miłosnej nocy, tak samo jak ty go otrzymałeś.

D’Artagnan zamyślił się teraz. Wydawało mu się, że widzi w duszy Milady przepastne głębie, mroczne i niezbadane.

Włożył pierścień nie na palec, ale do kieszeni.

— Posłuchaj — rzekł Atos, biorąc go za rękę — wiesz, jak cię kocham, d’Artagnanie; gdybym miał syna, nie kochałbym go bardziej. Posłuchaj, uwierz mi, wyrzeknij się tej kobiety. Nie znam jej, ale przeczucie mi mówi, że to istota zgubiona, istota fatalna.

— I masz rację — powiedział d’Artagnan. — Toteż rozstanę się z nią; wyznam ci, że ta kobieta mnie przeraża.

— Czy będziesz miał dość odwagi? — rzekł Atos.

— Tak — odparł d’Artagnan — i zrobię to natychmiast.

— Słusznie czynisz, mój drogi — rzekł szlachcic ściskając rękę Gaskończyka z ojcowskim wylaniem — niechaj Bóg sprawi, żeby ta kobieta, która dopiero co weszła w twoje życie, nie pozostawiła na nim straszliwych śladów!

I Atos pożegnał d’Artagnana skinieniem głowy jak człowiek, który chce dać do zrozumienia, że chętnie zostanie sam ze swymi myślami.