Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Rozdział XXV

Rozległ się brzęczyk i Honor uniosła głowę znad klawiatury komputera. Nacisnęła przycisk zwalniający blokadę i drzwi otworzyły się. Klawiatura, biurko i cały gabinet jeszcze niedawno należały do towarzysza brygadiera Treski, dowódcy garnizonu na wyspie Styx i nadzorcy planety więziennej Hades. Czyli najważniejszego zboczeńca w Piekle. Za drzwiami zobaczyła McKeona rozmawiającego o czymś z LaFolletem. Andrew wziął oczywiście udział w ataku, bo idiotyzmem byłoby pozbawiać się w takiej sytuacji specjalisty od walk miejskich, i to tego kalibru co on.

W nagrodę zarobił lekki postrzał i wylądował w szpitalu. Naturalnie nie chciał o tym słyszeć, ale Fritz Montoya miał wreszcie do dyspozycji normalny szpital i nic nie było go w stanie powstrzymać. A już na pewno nie taka błahostka jak sprzeciw pacjenta. Musiał go wypuścić po paru godzinach, ale rana była powierzchowna i goiła się szybko, a miał poważniejsze i mniej oporne przypadki.

Dla LaFolleta natomiast znacznie ważniejsze było to, że sytuacja powoli wracała do normalności: jego patronka miała wreszcie uczciwy gabinet, a on porządne drzwi do pilnowania. Co prawda nie posiadał jeszcze właściwego uniformu, ale i tak czuł się szczęśliwszy niż kiedykolwiek w ciągu ostatniego roku.

McKeon skinął jej głową na powitanie, widząc otwierające się drzwi, ale nie przerwał rozmowy. Najwyraźniej temat uznał za naprawdę ważny, a sądząc po wyrazie twarzy, także nie najprzyjemniejszy. Obok stał Warner Caslet z miną jeszcze bardziej poważną niż Alistair.

Nimitz uniósł łeb z półki, na której drzemał, a którą zmajstrował mu LaFollet, i przeciągnął się, emanując wręcz zadowoleniem. Większość ostatnich pięciu dni spędzili oboje w tym właśnie pomieszczeniu i treecat był z tego stanu rzeczy wybitnie rad. Co prawda nadal poruszał się ostrożnie, gdyż Fritz nawet nie próbował go operować, przyznając, że z powodu własnej ignorancji mógłby narobić więcej szkody niż pożytku, ale poza tym sytuacja uległa znacznej poprawie. Z punktu widzenia Nimitza, ma się rozumieć. Nie dość, że na wyspie panował umiarkowany klimat, to większość czasu spędzał w normalnych, czyli klimatyzowanych pomieszczeniach, a nie w jakiejś obcej łaźni parowej, gdzie na dodatek nie wolno mu było polować. Tu nie było na co polować, za to były znajome sprzęty, a co ważniejsze, jak szybko odkryto, uprawy zajmujące większą część wyspy były naprawdę urozmaicone. Wśród ciekawostek znalazł się na którymś polu także seler naciowy.

Konkretnie odkrył to Carson Clinkscales. Drugiego ranka na Styksie czekał przed kwaterą Honor i gdy wyszła z Nimitzem, nieśmiało podsunął mu świeżutki seler, jeszcze wilgotny od rosy. Nimitz zawsze darzył go sympatią, ale dając mu ten prezencik, chorąży awansował do grona bliższych przyjaciół.

Honor uśmiechnęła się na samo wspomnienie i podrapała Nimitza za uszami, na co ten zareagował głośnym mruczeniem. W następnej chwili przestała się uśmiechać — Alistair zakończył bowiem rozmowę z LaFolletem i obaj z Casletem weszli do gabinetu.