Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— No i?! — warknął towarzysz komandor porucznik Proxmire na widok towarzysza porucznika Agarda.

— Nie mogę połączyć się z nikim na dole, towarzyszu komandorze — zameldował nieszczęśliwy oficer łącznościowy. — Stanowisko dowodzenia i kontrola lotów zamilkły prawie natychmiast. Jedyne, co odbieram, to masa krótkich, kodowanych transmisji, najprawdopodobniej rozmów różnych pododdziałów walczących. Nie jestem w stanie zidentyfikować rozmówców, a częściowo i treści, ale mogę panu pokazać, jak wygląda sytuacja na dole.

Wskazał na holomapę, a raczej holograficzny obraz tego, co działo się na terenie obozu Charon. Jednostka kurierska nie posiadała uzbrojenia, toteż nie miała stanowiska taktycznego, ale posiadała uczciwy zestaw sensorów, a obecnie na dodatek mogła korzystać z satelitów. Ponieważ niebo nad Styksem było bezchmurne, dało to w efekcie idealnie wyraźny i bardzo szczegółowy obraz. Od którego towarzyszowi komandorowi wręcz niedobrze się robiło. Ogień, dym i zniszczenia były większe, niż się spodziewał. Zniszczone zostały wszystkie stanowiska obrony przeciwlotniczej i część pinas. Z parku maszynowego wyjeżdżały właśnie czołgi i transportery, ale nie ostrzeliwały tego cholernego promu, więc nie było wątpliwości, w czyich rękach się znajdowały. Gdyby ktoś miał w tej kwestii jakieś złudzenia, wystarczyło poczekać chwilę i zobaczyć, jak prom wspiera ogniem prowadzący czołg.

Proxmire potrząsnął głową, próbując zmusić się do myślenia. To, co widział, było po prostu niemożliwe: nie wiadomo kto i jakim cudem w ciągu niespełna czterdziestu minut zdobył najważniejszą część bazy. Garnizon był odcięty od ciężkiej broni, która na dodatek za chwilę zostanie użyta przeciwko niemu przez napastników. To, że było ich niewielu, przestało mieć znaczenie — panując całkowicie w powietrzu i dysponując bronią pancerną, musieli wygrać.

Jedyną dobrą wiadomością było to, że dysponowali tylko jednym promem szturmowym, bo żadnego innego nie zarejestrowały sensory. A jak długo był on zajęty wspieraniem ataku, tak długo kurier był bezpieczny. A kiedy wiadomość o tym, co zaszło, dojdzie do najbliższych sił Urzędu Bezpieczeństwa, to, kto zdobył obóz Charon i skąd się wziął, przestanie mieć jakiekolwiek znaczenie.

— Co z napędem? — warknął.

— Będziemy mogli ruszać za minutę i pięć sekund, skipper — zameldował drugi mechanik.

Pierwszy raz od ponad półgodziny na twarzy towarzysza komandora Proxmire’a pojawił się uśmiech.