Desiderium Intimum

pozbył się trawiącej go złości, a zasób przekleństw, jakie znał, całkowicie się

wyczerpał, mógł w końcu przeanalizować wszystko, co się wydarzyło, ze względnym

spokojem.

Dlaczego Severus tak się wobec niego zachował? Harry już dawno nie widział go w

takim stanie. Emanowała z niego nieokiełznana wściekłość, która musiała buzować w

nim jeszcze zanim pojawił się Harry. A jego przybycie okazało się w tamtej chwili

ogniem, który podpalił lont. I Severus wybuchnął.

Im dłużej o tym myślał, tym bardziej był pewny jednego - nastrój, w jakim znajdował

się wtedy Snape, musiał być winą Voldemorta. Może kazał zrobić Severusowi coś, co go bardzo poruszyło? A nawet, jeżeli to nie była sprawka Voldemorta, to przecież

istniało mnóstwo innych powodów, które mogły doprowadzić Snape'a do takiego

gniewu. Coś musiało się stać - coś bardzo złego. I Snape odreagował to na Harrym -

pierwszej osobie, która się pojawiła. Ranił go gestami, kąsał słowami - wszystko po

to, by sprawić mu ból.

Harry zamyślił się. W gruncie rzeczy... potrafił go zrozumieć. Przecież sam pamiętał

szarpiącą, trującą wściekłość, którą odczuwał w zeszłym roku, po śmierci Syriusza,

kiedy rozmawiał z Dumbledore'em. Wpadł wtedy w taki szał, że zdemolował mu

połowę gabinetu. Pamiętał, jak chciał rzucić się na dyrektora, chciał go zranić,

sprawić mu taki sam ból, jaki on odczuwał w tamtym momencie. Był gotowy na

wszystko, zupełnie nad sobą nie panował.

I najwyraźniej, Severus był wtedy w takim samym stanie.

Harry pamiętał także to, jak po kilku chwilach szarpiącej nim furii, która doprowadziła

go niemal do rzucenia się na Dumbledore'a, wszystkie wzburzone emocje opadły,

wściekłość zniknęła, pozostawiając po sobie jedynie wstyd za wszystko, co zrobił,

albo powiedział. I - wstrzymał oddech, przypominając to sobie - w oczach Severusa

zobaczył to samo, kiedy ten wrócił. Wtedy miał wrażenie, że tylko mu się to

wydawało, ale teraz, kiedy zamykał powieki, widział to tak wyraźnie... Spojrzał w oczy

Snape'a i zobaczył w nich... wstyd. Czy to możliwe, że to były... wyrzuty sumienia?

Czy Severus jest zdolny do takich uczuć? Był wtedy w takim szoku, że natychmiast

odrzucił tę opcję, wmówił sobie, że musiało mu się to przewidzieć, to było zbyt...

nieprawdopodobne. Ale gniew na niego wyparował, jakby to spojrzenie zdmuchnęło

go całkowicie, i Harry nie potrafił już dłużej być zły na Mistrza Eliksirów.

Harry westchnął, próbując zatrzasnąć drzwi przed chaosem, który bez przerwy starał

wedrzeć się do jego umysłu. I tak wszystko było zbyt skomplikowane. Nadal dręczyły

go pytania, na które nie umiał znaleźć odpowiedzi. Najgorsze w całej tej plątaninie

uczuć było jednak powolne nadciąganie nieuniknionego - tego, co musiał zrobić,

wyboru, którego musiał dokonać. Świadomość tego dokuczała mu niczym bolący ząb

i chociaż starał się o tym zapomnieć, jego myśli ciągle powracały do tego tematu, jak

język, który wciąż potrąca bolące miejsce i nie potrafi przestać. A wiedza, że ten ząb

trzeba będzie w końcu wyrwać, była jeszcze gorsza.

Ale postanowił już. Teraz nie ma odwrotu. Kleszcze przygotowane, a fotel czeka...

Musi jedynie zdobyć się na odwagę, usiąść na nim i poddać się temu, co go czeka.

Jednak nadal brakowało mu czegoś, albo kogoś, kto by go na niego popchnął.

Snape odpadał. Wyśmiał go, kiedy Harry wyznał mu, co zamierza zrobić. Paskudny

drań! Ale czego innego mógł się po nim spodziewać? Zachęty? Poklepania po

plecach? O nie, nie od Severusa.

To doprowadziło tylko do kolejnego zgrzytu. Kiedy wydawało się, że wszystko jest już

między nimi w porządku, Snape znowu wpadł w szał. I dlaczego? Tylko dlatego, że

Harry oświadczył, że zamierza zabić Voldemorta. Co w tym było takiego

niewłaściwego, skoro wywołało aż tak burzliwą reakcję Mistrza Eliksirów? Przecież

jemu też powinno na tym zależeć. Kiedy Voldemort zginie, będą mogli być razem i

nic już im nie będzie grozić. Ale patrząc na zachowanie Snape'a, można było odnieść

wrażenie, że on tego wcale nie chce...

Harry westchnął ponownie, przewrócił się na brzuch i wcisnął twarz w poduszkę,

przeklinając Snape'a najdobitniej, jak potrafił.

Była jednak w całym tym chaosie jedna rzecz, która potrafiła podnieść go na duchu -

odnalazł tajne laboratorium Severusa. Najwyraźniej udało mu się odkryć jeden z

sekretów Mistrza Eliksirów. Ale co on oznaczał i do czego prowadził? - tego nie

zdołał już odkryć. Może lepiej wszystko by zrozumiał, gdyby wiedział, co to za druga,

dziwna myślodsiewnia i do czego mu służy. A co mogło pisać w tej księdze, która

leżała na stole? Co było w rozbitej fiolce? I najważniejsze - co Snape tam

przygotowywał? I dlaczego to wszystko ukrywał? Harry musiał przyznać, że