Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Гары, прабач, мне так шкада!
— Не дуры, гэта была не твая віна! Хутчэй мая…
Гары выцягнуў вока Мудзі з кішэні. Герміёна спалохана адскочыла.
— Амбрыдж прымацавала яго да дзвярэй свайго офіса, каб шпіёніць за людзьмі. Я не мог гэтага так пакінуць… вось як яны пазналі аб няпрошаных гасцях.
Перш чым Герміёна паспела адказаць, Рон праенчыў і адкрыў вочы. Ён усё яшчэ быў шэрым, і яго твар бліскацеў ад поту.
— Як ты сябе адчуваеш? — прашаптала Герміёна.
— Паршыва, — прахрыпеў Рон, моршчачыся, пакуль ён абмацваў балючую руку. — Дзе мы?
— У лесе, дзе праводзіцца Сусветны Кубак па Квідытчу, — вымавіла Герміёна. — Я жадала патрапіць у абароненае, таемнае месца, і гэта было…
— Першым месцам, аб якім ты падумала, — скончыў Гары за яе, аглядаючы абсалютна пустую паляну. Ён не мог не ўспомніць, што здарылася, калі яны ў апошні раз апарыравалі ў першае месца, аб якім Герміёна падумала… Пажыральнікі Смерці знайшлі іх у лічаныя хвіліны. Ці была гэта Легіліменцыя? Ці ведаў Вальдэморт, куды перамясціла іх Герміёна?
— Думаеш, нам трэба ісці далей? — спытаў Рон у Гары, і па твару Рона было відаць, што іх думкі супадаюць.
— Я не ведаю.
Рон усё яшчэ выглядаў бледным і млявым. Ён нават не спрабаваў сесці, здаецца, ён быў занадта слабы, каб зрабіць гэта. Адпраўляцца кудысьці, улічваючы яго стан, не ўяўлялася магчымым.
— Давайце пакуль застанемся тут, — сказаў Гары.
З палягчэннем Герміёна паднялася на ногі.
— Што ты робіш? — спытаў Рон.
— Калі мы застанемся, неабходна накласці на гэтае месца некалькі ахоўных заклёнаў, — адказала яна і, паднімаючы палачку, прынялася апісваць шырокія кругі вакол Гары і Рона, на хаду мармычучы заклёны. Гары ўбачыў невялікія хваляванні ў паветры, здаецца, Герміёна начаравала цёплае паветра.
— Сільвіё Хексія.. Пратэга Таталум.. Рэпела Маглтум… Муффліята… Ты мог бы дастаць намёт, Гары…
— Намёт?
— У сумачцы!
— У… вядома, — вымавіў Гары.
У гэты раз ён не стаў азадачваць сябе пошукамі ў сумке, а выкарыстаў яшчэ адзін Прызывальны Заклён. Намёт з’явіўся ў выглядзе скамечанай масы парусіны, вяровак і калкоў. Гары пазнаў яго, з большага з-за паху катоў, гэта быў намёт, у якім яны спалі ў ноч Сусветнага Кубка па Квідытчу.
— Я думаў, ён прыналежыў гэтаму тыпу Перкінсу з Міністэрства, — сказаў ён, спрабуючы дастаць калкі, якія запуталіся.
— Мабыць, ён не захацеў узяць яго зваротна з-за сваёй хваробы, — вымавіла Герміёна, выконваючы палачкай складаныя рухі ў выглядзе васьмёркі. — Так што бацька Рона сказаў, што я магу пазычыць яго. Эрэкто! — дадала яна, паказваючы на бясформенную парусіну, якая адным плыўным рухам прыпаднялася і расправілася, цалкам сабраная, на зямлі перад Гары, з яго дрыготкіх рук раптам выскачыў калок, каб з грукам усадзіцца ў зямлю.
— Кавэ Імінікум, — скончыла Герміёна, вымаляваўшы ўзор над галавой. — Гэта ўсё, што я магу зрабіць. Урэшце рэшт, мы павінны пазнаць, калі яны з’явяцца, але я не магу гарантаваць, што абгародзіць ад Вал...
— Не кажы гэтае імя! — грубіянска выпаліў Рон.
Гары і Герміёна пераглянуліся.
— Выбачце, — вымавіў Рон, прыўздымаючыся, каб паглядзець на іх, — але гэта гучыць як заклён. Няўжо мы не можам зваць яго Самі-Ведаеце-Хто… калі ласка.
— Дамблдор сказаў, што страх імя… — пачаў Гары.
— Калі ты не заўважыў, прыяцель, успамін імя Сам-Ведаеш-Каго ў выніку не абгарнуўся для Дамблдора нічым добрым, — кінуў Рон у адказ. — Проста… ты павінен выявіць да Сам-Ведаеш-Каго хоць трохі павагі, няўжо не так?
— Павагі? — паўтарыў Гары, але Герміёна папераджальна зірнула на яго. Яму не трэба спрачацца з Ронам, паколькі той быў занадта слабы. Гары і Герміёна напалову пранеслі, напалову працягнулі Рона да ўваходу ў намёт. Унутры чарадзейны намёт выглядаў такім, якім Гары яго запомніў: невялікай кватэрай з ваннай і малюсенькай кухняй. Ён адпіхнуў старое крэсла і асцярожна апусціў Рона на ніжні ярус двух’яруснага ложка. Нават гэтае кароткае вандраванне зрабіла Рона яшчэ бледней, і, як толькі яны апусцілі яго на матрац, ён зноў закрыў вочы і доўгі час маўчаў.
— Я прыгатую гарбаты, — задыхаўшыся, вымавіла Герміёна, дастаючы імбрычак і кружкі з глыбіні сваёй сумкі і накіравалася ў кухню.
Гары піў гарбату з такім жа запалам, як і Агневіскі у тую ноч, калі загінуў Вар’яцкае Вока — яна, здавалася, выпаліла частку палохалай дрыготкі ў яго грудзях. Праз некалькі хвілін Рон парушыў маўчанне.