Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Coś ty powiedział? — Towarzysz komandor porucznik Proxmire wytrzeszczył oczy, spoglądając z osłupieniem na swego oficera łącznościowego.

— Że obóz Charon został zaatakowany, towarzyszu komandorze! — powtórzył z niedowierzaniem towarzysz porucznik Agard, mimo że usłyszał tę informację z powierzchni osobiście.

Gdyby nie był tak zaskoczony, Proxmire gotów był go podejrzewać o jakiś idiotyczny żart, choć towarzysz porucznik dotąd nie przejawiał żadnych oznak zboczonego poczucia humoru. Było to jednak prawdopodobniejsze wytłumaczenie niż to, że to jest prawda. Bo nie mieściło mu się w głowie, jak ktoś mógłby zaatakować obóz. Więźniowie nie, bo nie mieli takiej możliwości, a nikt inny nie mógł się tu dostać, nie przebijając sobie wpierw drogi przez obronę wewnątrzsystemową i orbitalną.

Pozostała jeszcze ostatnia kwestia — dla niego najważniejsza. Skoro ktoś (nieważne chwilowo kto) atakował bazę, to co on miał, do nagłej cholery, zrobić?!

Przetarł dłonią czoło, gorączkowo zbierając myśli. Jego przydział był najtrudniejszy ze wszystkich istniejących w systemie Cerberus, był bowiem listonoszem wykorzystywanym jedynie w wypadku sytuacji alarmowej, co jak dotąd nie miało miejsca w całej historii zasiedlenia tego systemu. Jedynie bowiem dzięki dowodzonej przez niego jednostce kurierskiej garnizon mógł zawiadomić resztę galaktyki o czymkolwiek. Było to ogłupiające zajęcie — człowiek siedział w parkującym na orbicie kurierze i czekał, zabijając czas. Ktoś musiał to robić i akurat przyszła kolej na niego. W sumie zresztą nie bardzo mógł narzekać — poprzednie cztery lata standardowe spędził w służbie dyplomatycznej, przydzielany do rozmaitych ambasad, a do końca tego przydziału pozostało mu jeszcze osiem miesięcy standardowych, o czym przypominał sobie każdego ranka.

Zresztą żadna z tych radosnych myśli i tak mu nie pomagała, bo mająca czterdzieści tysięcy ton jednostka kurierska, choć była jedną z najszybszych w zasiedlonej galaktyce, była również w praktyce napędem przymocowanym do jak najmniejszego kadłuba, w którym upakowano trzydziestoosobową załogę. Żeby ta się nie pozagryzała, siedząc na orbicie, przyjęto zasadę, że połowa stale przebywała na powierzchni, zmieniając się co kilka dni. W ten sposób ci na dole mieli rozrywkę, a ci na górze więcej miejsca.

Było to oczywiście całkowicie niezgodne z regulaminem i naturalnie żaden dowódca garnizonu nigdy słowem przeciwko temu nie zaprotestował. W końcu gdyby zaszła tak nienormalna sytuacja, że kurier okazałby się potrzebny, i tak było dość czasu, by reszta załogi zdążyła przed odlotem znaleźć się na jego pokładzie wraz z wiadomością, którą miał dostarczyć. Jaka by to mogła być sytuacja, nikt nie miał pojęcia, gdyż nigdy nie zaistniała takowa konieczność.

Towarzysz komandor Proxmire przestał trzeć czoło, co odruchowo robił przez ostatnie paręnaście sekund, a zaczął kląć w duchu. Jego kariera była skończona, bo odleci tylko z połową załogi, czego mu przełożeni nie darują. I żadne tłumaczenia, zaczynając od tego, że nikt nigdy nie zagroził systemowi Cerberus, bo nikt poza UB nie miał pojęcia, gdzie się on znajduje, więc bezsensem było narażać załogę na większe niewygody, niż musiała znosić, nie pomogą. Złamał przepisy i za to beknie, bo właśnie ktoś zaatakował obóz Charon. Co gorsza, nie miał żadnych rozkazów od Treski i w sumie nie bardzo…