Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Zachichotała i umilkła nagle, gdyż przypomniało jej się coś znacznie mniej miłego. Wspomnienie dnia, gdy zgłosiła się do UB pełna złudzeń i chęci bronienia ludu przed jego wrogami klasowymi. Złudzenia prysnęły szybko, a chęć przeszła, gdy przekonała się, jak wygląda prawda. Co nie przeszkadzało jej nadal żałować, że teoria nie pokryła się z praktyką. I przed nikim nie uzewnętrzniać tego żalu. Świat jednakże za nic nie chciał przypominać marzeń sennych czy obietnic towarzyszki Ransom. Realny świat okazał się miejscem wrednym, w którym trzeba było dbać o swoje interesy i pilnować własnej dupy. A nikt nie potrafił tego robić równie skutecznie jak sam zainteresowany.

Otrząsnęła się i wyjrzała przez okno wieży kontrolnej na starannie ustawione rzędy parkujących na lotnisku pinas i promów. Tu i tam kręcili się technicy, ale bez pośpiechu i nerwowości. W obozie Charon zawsze było pod dostatkiem dwóch rzeczy — czasu i niewielkich jednostek latających. Pojęcia nie miała, dlaczego tych ostatnich jest aż tyle, i nikt jakoś nie potrafił jej na to pytanie odpowiedzieć. Co prawda garnizon bezpieki był dwukrotnie liczniejszy, ale i tak nie rozumiała, po co im było tyle tego… Nie było to zresztą ważne. Ważniejsze było to, że gdy miała dyżur, wszystkie należały do niej, co sprawiało jej naprawdę dużą satysfakcję. I że tworzyły ładny geometryczny wzór, parkując z maksymalnie rozłożonymi skrzydłami, co także napawało ją zadowoleniem. Tyle że w tej chwili wzór nie był doskonały, brakowało bowiem jednej maszyny. W formacji ziała niemiła wyrwa, gdyż na lądowisku numer 23 nie było jeszcze promu.

Mimo to towarzyszka major Steiner uśmiechnęła się zadowolona. Skoro chodzący regulamin, czyli ten dupek Jardine, nie zameldował o spóźnieniu, miała zamiar mu to długo i z lubością wypominać przy każdej okazji.

Spojrzała na ekran radaru — był obsraniec, a jakże. Wyraźnie widoczny, z właściwym kodem identyfikacyjnym i na kursie prowadzącym do bazy… Tylko nie tak do końca — zszedł o parę stopni w prawo w stosunku do przyjętego kursu dolotowego. I ciągle z niego zbaczał. Wyglądało na to, że chce podejść do lotniska od zachodu. Steiner zmarszczyła brwi i przyglądała się ekranowi radaru ze zdziwieniem.

Nie istniały żadne operacyjne czy oficjalne powody, dla których nie można by podchodzić do lądowania od zachodu, tyle że piloci robili co mogli, by nie nadlatywać z tego kierunku, nawet jeśli kontrola lotów chciała, by tak zrobili. Lecąc od zachodu, przed dotarciem do lotniska musieli bowiem przelecieć nad bazą i kwaterą prywatną towarzysza brygadiera Treski. Ona sama od ponad trzech standardowych lat nie brała udziału w lotach zaopatrzeniowych, ale dobrze pamiętała własne przeżycia. To, że trzeba było przelecieć nad zautomatyzowanymi stanowiskami obrony przeciwlotniczej, nie martwiło jej nawet w połowie tak jak świadomość, że mogła przerwać drzemkę towarzysza nadzorcy. W końcu nawet najbardziej wredna rakieta mogła człowieka zabić tylko raz…