Ucieczka z Festung Breslau

Heini, ciągle osowiały, nie mógł pogodzić się ze swoimi myślami. Całymi dniami siedział milczący ze wzrokiem wbitym we własne stopy. Nic go nie interesowało, na pytania odpowiadał monosylabami, prawie nie jadł, choć jak się okazało, Watson gotował wyśmienicie i objął we władanie posadę kuchmistrza ich grupy. Były kapral uważał się najwyraźniej za dezertera i zdrajcę jednocześnie. Nie trafiały do niego argumenty, że gdyby nie Holmes, to tkwiliby teraz na Psim Polu w barakach zajmowanych przedtem przez polskich robotników przymusowych, gdzie panował już tyfus, racje żywnościowe przypominały te w gułagach, a opieka medyczna leżała w sferze marzeń. Mogli też trafić jeszcze gorzej i trafić do obozu Gross Rosen, w którym więźniów systematycznie zastępowano jeńcami. Chłopak mógłby więc poznać także niemieckie sposoby traktowania ludzi w obozach koncentracyjnych. Przegraną armię miano skierować niebawem w okolice Baku, jak się dowiedział Holmes. Ale to tylko etap, skąd poszczególni żołnierze mieli być kierowani w mroźniejsze i mniej przytulne rejony Związku Radzieckiego. Żaden argument nie trafiał do młodego umysłu.

Schielke postanowił zabrać chłopca na przechadzkę po mieście w celach dydaktycznych. Nie miał pojęcia, czy to dobry pomysł, przecież Heini wszystko już widział, ale może teraz, na spokojnie, kiedy minęły emocje, będzie mógł spojrzeć nie tylko na obraz totalnego rumowiska. Nie tylko na zgliszcza, na znak czasów, ale na jego znaczenie. Szli więc milcząc w upale, usiłując omijać co większe góry gruzu. Rosnące zmęczenie pozwalało jedynie na najprostsze refleksje, jednak każdy, kto tu był, miał przecież w oczach obraz kwitnącego miasta sprzed kilku miesięcy. Jeszcze tak niedawno perfekcyjna, zachodnia, aglomeracja była teraz przestrzenią księżycową. Po jakimś niewyobrażalnie długim czasie minęli ostatnią rubież obrony od południa, wiadukt kolejowy. Dalej ruiny były w jeszcze gorszym stanie, ale też szeroka ulica wyglądała o wiele lepiej. Była odgruzowana, ponieważ atakujący Rosjanie musieli mieć przejezdną drogę zaopatrzenia. Ruszyli więc szybciej. Strasznie chciało im się pić, a w hydrantach nie było wody. Schielke odnalazł więc zrujnowany browar. Był już splądrowany, ale w głębokich piwnicach ciągle znajdowały się ogromne, podziemne termosy, z których można było zaczerpnąć nie do końca jeszcze gotowe, ale idealnie zimne piwo. Napełnili nim dużą bańkę i tak wyposażeni dotarli do Parku Południowego. Tu nawet drzewa były postrzelane, ale jeszcze w zimie. Teraz nic nie mogło powstrzymać eksplozji zieleni, tak jakby sama natura chciała postawić na swoim i powiedzieć, kto tu naprawdę rządzi. A strzelajcie sobie nieważni ludzie, zabijajcie się, najwyżej ziemia będzie bardziej żyzna od waszej krwi i tyle. Wasze małe sprawy nie obchodzą starych dębów. Park zdawał się być skrawkiem Arkadii wśród cieni Hadesu. Przysiedli na murku stanowiącym fundament restauracji. Wszystko wyglądało tak, jak przewidywał, kiedy byli tu przed oblężeniem z Ritą w wykwintnym otoczeniu. Polacy po wojnie będą musieli pić piwo siedząc jedynie na fundamentach. Złowieszcza przepowiednia spełniła się. A on czuł coś dziwnego. Tęsknotę, nostalgię? Rita...

Otrząsnęli się na widok dziwnego wozu ciągniętego przez wychudłą szkapę. Wokół niego szła chłopska rodzina, starszy mężczyzna, żona i trzy córki oraz zupełnie niepasujący do nich, sądząc po miejskim ubraniu, młodzieniec.

-O, tu staniemy na popas - oznajmił chłop. - Lasek taki miły nareszcie i jeziorko. Koń się wody napije.

-Oj. - Kobieta wskazała na Schielkego w eleganckim garniturze. - A tam władza jakaś siedzi, o!

-No siedzi - zgodził się chłop i podszedł bliżej. - Panie władza, a możem my tu przysiąść, a?

-Siadajcie - mruknął Schielke swoją łamaną polszczyzną. - Piwa chcecie? Jeszcze chłodne.

-Oj tak, tak. Koń się z jeziora napije, ale my mamy suchość w pyskach od gorąca. Nigdzie strumyka ani nic, a z kałuży jak szkapie pić nie przystoi.

-No to dawajcie naczynia.