Ucieczka z Festung Breslau

Przesłuchania nie byłyby specjalnie męczące, gdyby nie fakt, że trzeba było uważać na każde słowo, sprawiając przy tym wrażenie osoby rzeczowej, rozluźnionej i chętnej do współpracy. Przesłuchujący zmieniali się często. Raz rozmowę prowadził mężczyzna, którego Schielke nazwał „urzędnikiem”. Charakteryzował się tym, że interesowały go wyłącznie fakty, daty, nazwiska i miejsca, które pracowicie uwieczniał w protokole. Żadnych prywatnych uwag czy dywagacji. Jego przeciwieństwem był „wujaszek Wania”, którego właściwie nic nie interesowało. Opowiadał o swojej rodzinie, pytał o dzieciństwo Schielkego, snuł plany na przyszłość, rozwodził się nad obecną sytuacją Niemiec. Rozmowa z nim, taka „pa duszam”, sprawiała, że trzeba się było mieć na baczność w dwójnasób. A wujaszek częstował, a to blinami, mówiąc, że „prosta ot babuszki prijechali”, a to znakomitą wędzonką „eto otiec diełał”, czy nawet pierogami ze śmietaną „eto żena prisłała, oczeń wkusny”. Akurat. Schielke współczuł kucharzowi-więźniowi, który pewnie przygotowywał to wszystko dwa piętra niżej, sam będąc na głodowych racjach. Niemniej biedak miał talent, a sam Schielke po raz pierwszy posmakował rosyjskiej kuchni oraz dowiedział się, co to są piełmieni i dlaczego należy je smakować.

Najciekawsze były jednak rozmowy z majorem, który przyjął go na początku. Ten był mistrzem zmiany nastroju. Kiedy podczas przemiłej rozmowy wchodził adiutant, major zdawał się go nie widzieć. Biedny porucznik sterczał na baczność dwadzieścia minut, zanim oko pana raczyło go dojrzeć. Major odbierał teczkę, kwitował i ciągle, opowiadając anegdoty, czytał jakieś pisma. Nagle twarz mu tężała.

-No taaaak - cedził cicho, mrużąc oczy. - Wszystko jasne. Wszystko teraz jasne.

Nie przerywając czytania, wyjmował ręką z teczki mały woreczek, rozsupływał i wyrzucał na blat garść diamentów.

-No taaaak. - Ani na moment nie odwracał wzroku od listu. - Wszystko już wiemy - drugą dłonią grzebał w brylantach. - No ładnie...

Schielke w takich momentach prawie dostawał zawału serca, ciągle starając się udawać obojętność. Nie oblewały go poty tylko dlatego, iż wyobrażał sobie, że zanurza twarz w misce z lodowatą wodą.

W czasie jednego z przesłuchań major, odrywając nareszcie wzrok od pisma, rzucił:

-No i widzi pan? - Zerknął na diamenty. - Źli ludzie, źli, żyć nie dają - chwila namysłu. - Toż to stajnia Augiasza, ale ja nie Herkules.

Schielke czuł, że wszystko się w nim gotuje.

-Wie pan, co to jest?

-Diamenty?

-Widział już je pan?

-Kamień do kamienia podobny. Cholera wie, czy to te, czy nie te.

-A proszę opowiedzieć, gdzie pan się zetknął z diamentami?

Schielke westchnął ciężko, ale było to udawane westchnięcie. Panował nad sobą... Choć może było to jego pobożne życzenie.

-Akceptując mój plan przeniknięcia do świata podziemnego, na moją prośbę dyrektor Kolja Kirchoff przysłał mi trochę kamyków. Do tego dolary, funty i mnóstwo innych pożytecznych drobiazgów.

-Aha, i wydał pan wszystkie. O przepraszam, nie wydał, a wykorzystał?

Schielke zaczął się kręcić na krześle. Oby tylko nie przesadzić z aktorstwem.

-No... Dolary i funty tak. Wydałem.

-A brylanty?

-A kto by je tak dokładnie liczył. Szczególnie po wojnie.

-To znaczy?

-Trochę mi zostało.

-To znaczy konkretnie ile?

-No... Trochę zostało - Schielke nerwowo potarł brodę. - Konkretnie wszystkie mi zostały.

-Holmes o tym wiedział?

-Nie mam zielonego pojęcia. Choć wątpię, bo wie pan, była między nami pewna różnica w podejściu do sprawy.

-Jaka różnica, proszę powiedzieć.

-Wie pan, on walczył o swój kraj, o swoją ojczyznę. A ja... Ja walczyłem o pokój powszechny na świecie.

Major uśmiechnął się porozumiewawczo.

-Mam rozumieć, że brylanty dalej są w pańskim posiadaniu?

-W pewnym sensie. Są ukryte w altanie przy tajnym tunelu do obozu. Razem z moją lotniczą kurtką, automatem Thompsona i niemieckimi papierami.

Rosjanin nachylił się nad biurkiem i poklepał Schielkego po ramieniu. Potem wstał, otworzył szafę i położył na stole amerykańską kurtkę i tommyguna.